κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

Κινηματογραφική Λέσχη - ταινίες


Αίθουσα προβολών
club cafe Macucu (πρώην soFat) 
Δυτική παραλία Αιτωλικό

αυτή την Κυριακή 10  & Δευτέρα 11Απριλίου
WELCOME TO COLLINWOOD

Η προσπάθεια μιας ομάδας εκκεντρικών μικροκακοποιών να οργανώσουν το ριφιφί της ζωής τους. Έχουν ένα εξαιρετικό σχέδιο κλεμμένο από άλλο εντιμότατο συγκρατούμενο. Το χρηματοκιβώτιο τους περιμένει γεμάτο λεφτά. Το πεδίο μάχης είναι το ξεχασμένο Κόλλινγουντ του Οχάιο. Όλα είναι έτοιμα αλλά..ο πνευματικός πατέρας του σχεδίου δράσης αποφυλακίζεται και είναι έτοιμος να απαιτήσει το μερίδιό του!

Cast:
ΤΖΟΡΤΖ ΚΛΟΥΝΕΪ, ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΜΕΪΣΙ, ΣΑΜ ΡΟΚΓΟΥΕΛ
Σκηνοθεσία:
ΑΝΤΟΝΙ ΡΟΥΣΟ, ΤΖΟ ΡΟΥΣΟ
 το story: Πέντε κλέφτες, ένα χρηματοκιβώτιο αλλά κανένας εγκέφαλος για ληστεία. Ο Κόσμο αν και βρίσκεται στην φυλακή δέχεται το καλύτερο δώρο, το τέλειο σχέδιο για την τέλεια ληστεία. Αυτός που θα αναλάβει την οργάνωση της ληστείας είναι η Ρόζαλιντ, η κοπέλα του Κόσμο. Μαζεύει 5 απίστευτους τύπους, τον Πέρο έναν ερασιτέχνη μποξέρ, έναν απελπισμένο καλλιτέχνη τον Ράιλι, τον Λεόν που πασχίζει να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή στη αδερφή του, τον Μπέιζιλ ένα Ιταλό απένταρο ζιγκολό και τον Τότο έναν γηραλαίο απατεώνα. Την ομάδα πλαισιώνει ο βετεράνος χρηματοκιβώτιο διαρρήκτης Τζέρσι (Τζόρτζ Κλούνει). Μια ταινία με ανατρεπτικό χιούμορ στο πνεύμα των αδερφών Κοέν.


 διαβάστε περισσότερα για την ταινία
ή δείτε φωτογραφίες




η ταινία "έπαιξε" Κυριακή 20 - Δευτέρα 21 Μαρτίου
Jean Reno - 22 Σφαίρες
( L' Immortel)
O Jean Reno ενώνεται ξανά με τον Luc Besson (και την μεγάλη επιτυχία τους, Leon, το 1994). Ο δεύτερος αναλαμβάνει εδώ ρόλο παραγωγού με την εταιρεία του EuropaCorp, ενώ η σκηνοθεσία βρίσκεται στα χέρια του βετεράνου ηθοποιού Richard Berry.
Μια ολοκαίνουρια ταινία - (Ιούλιος 2010, πρεμιέρα στην Ελλάδα, στα πλαίσια του Γαλλόφωνου festival Κηνιματογράφου).
Η έμπνευση για τη μυθοπλασία της ταινίας ήταν κάποια πραγματικά γεγονότα, στην καρδιά της μαφίας της Μασσαλίας. 
το story: Ο Charly Mattei (Jean Reno) είναι ένας μαφιόζος που τα τελευταία χρόνια έχει αποσυρθεί από το κουρμπέτι για να αφοσιωθεί στην οικογένειά του. Οι παλιοί γνώριμοι όμως δύσκολα ξεχνούν, για αυτό και του στήνουν καρτέρι στη Μασσαλία. Οι 22 σφαίρες που θα του φυτέψουν όμως δε θα τον σκοτώσουν και θα κερδίσει δικαιωματικά το προσωνύμιο «αθάνατος» -  L' Immortel. Πλέον, είναι η σειρά του να απαντήσει με το ίδιο νόμισμα σε όσους τον ήθελαν μακαρίτη. Και είναι αποφασισμένος να απαλλαγεί οριστικά από το παρελθόν, ακόμα κι όταν οι εχθροί του βάλουν στόχο εκείνους που αγαπά περισσότερο. Μια σφιχτοδεμένη σκηνοθετικά ταινία, με κοφτό και γρήγορο έως νευρικό montage, στα πλαίσια των παλιών κλασσικών σκοτεινών ταινιών. (film noir)
Εντάξει, η ταινία δεν διεκδικεί τα πρωτεία, ως προς το μήνυμα της, ούτε θα προβληματίσει ιδιαίτερα το θεατή, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ, ο σκοπός της είναι η γρήγορη ala Holywood δράση και το σκοπό αυτό, τον υπηρετεί περίφημα. Πιστολίδι, ανθρωποκυνηγητά, κυνηγητά με αυτοκίνητα στο κέντρο της Μασσαλίας, έχει απ' όλα. Απ' όλα όσα χρειάζονται για να χαρακτηριστεί μια ταινία "γκανγκστερική", πλην όμως, χωρίς να χάνει σε καμία περίπτωση την Ευρωπαϊκή της φινέτσα.
Συμπέρασμα, ΜΗΝ ΤΗ ΧΑΣΕΤΕ

Σκηνοθεσία: Richard Berry
Σενάριο: Philippe Claudel (μυθιστόρημα)
Παραγωγή:΅Luc Besson - Europa Corp - Pierre-Ange Le Pogam
Διανομή: Nutopia (Ελλάδα)
Χρονολογία παραγωγής: 2010
Χώρα παραγωγής: ΓΑΛΛΙΑ
Γλώσσα: ΓΑΛΛΙΚΑ
Εικόνα: ΕΓΧΡΩΜΗ
Είδος ταινίας: ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ, ΔΡΑΣΗΣ, ΘΡΙΛΕΡ
Διάρκεια: 115'
Τοποθεσίες Γυρισμάτων: Αβινιόν, Μασσαλία, Γαλλία


O JEAN RENO είναι ο CHARLY MATTEÏ 
Η καριέρα του Jean Reno ξεκίνησε από το γαλλικό σινεμά όπου κυρίως συνεργάστηκε με τον Luc Besson («Le grand Bleu»/ «Το Απέραντο Γαλάζιο» (1988), «Nikita» (1990), «Leon» (1994)) Αυτή η συνεργασία του απέδωσε παράλληλα γαλλική αλλά και διεθνή αναγνώριση. Πρωταγωνίστησε σε αμερικανικές παραγωγές όπως το «French Kiss» (1995) με την Meg Ryan και τον Kevin Kline, στο «Mission Impossible» / «Επικίνδυνες Αποστολές» (1996) με τον Tom Cruise, στο «Ronin» / «Ρόνιν» (1998) με τον Robert De Niro, και στο «Godzilla» (1998). Το 2006, είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στον «The Pink Panther» / «Ο Ροζ Πάνθηρας» αλλά και στο σίκουέλ του, 3 χρόνια αργότερα στον ρόλο του Πόντον, τον βοηθό του Επιθεωρητή Κλουζώ, στο πλάι του Steve Martin, ενώ υποδύθηκε και τον Captain Bézu Fachein, στην ταινία του Ron Howard, «The Da Vinci Code»/ «Κώδικας Da Vinci» το 2006.
Βιογραφικά στοιχεία:
 Ο Juan Moreno Errere y Rimenes, γνωστός ως Jean Reno, γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου 1948 στη Casablanca του Μαρόκο από Ισπανούς γονείς. Φοίτησε στο National Drama Schοol της Καζαμπλάνκα και εκτέλεσε τα στρατιωτικά του καθήκοντα στον γαλλικό στρατό για να γίνει Γάλλος υπήκοος. Κατατάχθηκε στη Μασσαλία όπου ο στρατός βλέποντας στο βιογραφικό του τις δραματικές του σπουδές του ανέθεσε καθήκοντα διασκεδαστή του στρατεύματος. Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του προσπάθησε να στήσει τη καριέρα του. Τη δεκαετία του εβδομήντα τα έβγαζε πολύ δύσκολα πέρα με περισσότερο θέατρο και λίγη τηλεόραση. Το 1978 κάνει το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με την ταινία «L’ Hypothese du Tableau Vole» σε έναν μικρό ρόλο. Μετά από μία αξιόλογη συνεργασία με τον Κώστα Γαβρά στο «Clair de Femme», έρχεται η πρώτη του συνεργασία με τον Luc Besson στην ταινία «Le Dernier combat» το 1983, που τον οδήγησε στον πρώτο του μεγάλο αξιόλογο ρόλο στο «Le grand Bleu»/ «Το Απέραντο Γαλάζιο». Η ταινία που γυρίστηκε στο μεγαλύτερό της μέρος στην Αμοργό, σημείωσε τεράστια επιτυχία και ο ίδιος ο Reno γίνεται πλέον γνωστός στην Ελλάδα, την Ευρώπη ολόκληρη αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι μεγάλες επιτυχίες «Nikita» (1990) και «Leon» (1994) που σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και στις ΗΠΑ άνοιξαν οι πόρτες του Hollywood για τον Γάλλο ηθοποιό, ενώ δεν σταματά να συμμετέχει και σε γαλλικές παραγωγές. Τα τελευταία χρόνια τον έχουμε συναντήσει σε mainstream ταινίες Hollywood όπως «Ροζ Πάνθηρας 1 και 2» και ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» αλλά και σε γαλλικές παραγωγές όπως το «Le premier cercle» και η τελευταία του δουλειά «22 Σφαίρες» σε σκηνοθεσία του Richard Berry.
Φιλμογραφία:
2010 22 BULLETS, σκην.: Richard Berry
2009 COUPLES RETREAT, σκην.: Peter Billingsley
2009 ARMORED, σκην.: Nimrod Antal
2009 MARGARET, σκην.: Kenneth Lonergan
2009 THE PINK PANTHER 2, σκην.: Harald Zwart
2008 CASH, σκην.: Eric Besnard
2006 FLUSHED AWAY, σκην.:Dan Bowers and Sam Fell
2006 FLYBOYS, σκην.:Tony Bill
2006 DA VINCI CODE, σκην.:Ron Howard
2006 THE PINK PANTHER, σκην.:Shawn Levy
2005 THE TIGER AND THE SNOW, σκην.:Roberto Benigni
2005 L’ EMPIRE DES LOUPS, σκην.:Olivier Dahan
2005 HOTEL RWANDA, σκην.:Terry George
2004 L’ENQUETE CORSE, σκην.:Alain Berberian
2004 LES ANGES DE L’APOCALYPSE, σκην.:Olivier Dahan
2003 TAIS-TOI, σκην.: Francis Veber
2002 DECALAGE HORAIRE, σκην.:Danièle Thompson
2002 ROLLERBALL, σκην.: John McTiernan
2001 WASABI, σκην.:Gérard Krawczyk
2001 LES VISITEURS EN AMERIQUE, σκην.:Jean-Marie Poiré
2000 LES RIVIERES POURPRES, σκην.: Mathieu Kassovitz
1997 RONIN, σκην.:John Frankenheimer
1997 GODZILLA, σκην.: Roland Emmerich
1996 UN AMOUR DE SORCIERE, σκην.: René Manzor
1996 LES VISITEURS II, σκην.: Jean-Marie Poiré
1996 ROSEANNA'S GRAVE, σκην.: Paul Weiland
1995 LE JAGUAR, σκην.:Francis Veber
1995 MISSION: IMPOSSIBLE, σκην.: Brian de Palma
1994 BEYOND THE CLOUDS, σκην.: Win Wenders
1994 FRENCH KISS, σκην.: Lawrence Kasdan
1994 LES TRUFFES, σκην.: Bernard Nauer
1994 LEON, σκην.:Luc Besson
1992 LES VISITEURS, σκην.: Jean-Marie Poiré
1991 LOULOU GRAFFITI , κην.:Christian Le Jalé
1990 L’OPERATION CORNEED BEEF, σκην.:Jean-Marie Poiré
1990 L’HOMME AU MASQUE D’OR, σκην.:Eric Duret
1989 NIKITA, σκην.:Luc Besson
1987 LE GRAND BLEU, σκην.: Luc Besson
1986 I LOVE YOU, σκην.:Marco Ferreri
1985 SUBWAY, σκην.:Luc Besson
1984 NOTRE HISTOIRE σκην.:Bertrand Blier
1982 LE DERNIER COMBAT, σκην.: Luc Besson
1982 SIGNES EXTERIEURS DE RICHESSE, σκην.:Jacques Monet
1981 LES BIDASSES AUX GRANDES MANŒUVRES, σκην.:Raphäel Delpard
1981 /82 LA PASSANTE DU SANS SOUCI, σκην.:Jacques Rouffio
1980/81 NOUS NE SOMMES PAS DES ANGES, σκην.:Michel Lang
1980 VOULEZ-VOUS UN BEBE NOBEL, σκην.:Robert Pouret
1979 CLAIR DE FEMME, σκην.:Costa Gavras
1978 /79 L’HYPOTHESE DU TABLEAU VOLE, σκην.:Raoul Rui

O KAD MERAD είναι ο ΤONY ZACCHIA 
Έχει παίξει σε περισσότερες από 30 ταινίες σε λιγότερο από 10 χρόνια. Ο Kad Merad είναι ένας από τους πιο διάσημους Γάλλους ηθοποιούς της γενιάς του. Αν και συνήθως τον συναντούμε σε κωμωδίες, έχει βραβευθεί με το Cesar καλύτερου δεύτερου ρόλου για την ερμηνεία του στην δραματική ταινία «Don’t Worry, I’m Fine» του Philippe Lioretin, το 2007.

Ο RICHARD BERRY είναι ο σκηνοθέτης 
Αφού έπαιξε σε περίπου 60 ταινίες, ο διάσημος ηθοποιός αποφάσισε να βρεθεί και πίσω από την κάμερα. Η ταινία «22 Σφαίρες» στην οποία συμμετέχει και σαν ηθοποιός, είναι η τέταρτη ταινία του μετά το «L’Art (Délicat) de la Séduction», το «I, Cesar» και το «The Black Box»/ «Υποσυνείδητο», το 2005 με την Marion Cotillard.
 

η ταινία "έπαιξε" Κυριακή 6 - Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου
ο καλύτερος Καφετζόπουλος, της τελευταίας 10ετίας
Ακαδημία Πλάτωνος
μια... κίτρινη ταινία


Παίζουν:
Αντώνης Καφετζόπουλος
Anastas Kozdine
Τιτίκα Τσιριγκούλη
Γιώργος Σουξές
Κωνσταντίνος Κορωναίος
Παναγιώτης Σταματάκης
Μαρία Ζορμπά

Σκηνοθεσία:
Φίλιππος Τσίτος

Σενάριο:
Αλέξης Καρδαράς
Φίλιππος Τσίτος

η υπόθεση: O Σταύρος, ένας σαραντάρης άνδρας, είναι ένας ξενοφοβικός ψιλικατζής στην Ακαδημία Πλάτωνος, ο οποίος περνά όλη του την ημέρα καθισμένος έξω από το μαγαζί μαζί με τους φίλους του, σχολιάζοντας οποιονδήποτε περνά από μπροστά τους. Γνωρίζοντας ελάχιστα για το πραγματικό παρελθόν του μία μέρα θα ανακαλύψει πως όχι μόνο έχει αδελφό, αλλά πως ο αδελφός του είναι Αλβανός. Οι φίλοι του ξαφνικά αρχίζουν να τον κοιτούν με μισό μάτι και ο ίδιος ο Σταύρος μοιάζει να μην είναι σίγουρος για τίποτα στη ζωή του. Βραβείο αντρικής ερμηνείας, βραβείο οικουμενικής επιτροπής και βραβείο επιτροπής Νέων στο φεστιβάλ του Λοκάρνο.
Ελάχιστες εγχώριες παραγωγές έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα της ξενοφοβίας - γεγονός που εκ πρώτης όψεως προξενεί εντύπωση από τη στιγμή που αποδεδειγμένα είμαστε ένας από τους πλέον ξενοφοβικούς λαούς, από την άλλη όμως είναι αναμενόμενο από τη στιγμή που η ενασχόληση με ένα τέτοιο ζήτημα ισοδυναμεί με εισπρακτική αυτοκτονία. Όλοι θυμόμαστε τις αντιδράσεις που είχε προκαλέσει το «Eduart» και το κύμα ρατσιστικών και εθνικιστικών 'ηλεκτρονικών' σχολίων που συνόδευσε την προβολή του στις ελληνικές αίθουσες. Κατακραυγή στο ίντερνετ, καταστροφή στα ταμεία!
Για να μιλήσουμε ανοιχτά, ο Έλληνας θεατής δεν ταυτίζεται με τον Αλβανό ήρωα. Και δεν ταυτίζεται επειδή δεν τον έχει αποδεχτεί στον κοινωνικό του περίγυρο. "Έτσι είστε;", λένε ο Τσίτος και ο Καρδαράς. "Θα εντάξουμε τον Αλβανό στα κινηματογραφικά δρώμενα δια της πλαγίας οδού. Θα βάλουμε έναν 'ελληναρά', έναν από εμάς αν θέλετε, να μαθαίνει στα τελευταία -άντα του ότι έχει αλβανικές ρίζες". Και εγένετο... «Ακαδημία Πλάτωνος»! - πολύ πιο ταιριαστός τίτλος σε σχέση με το αρχικό και πιο προφανές 'Δε θα γίνεις Έλληνας Ποτέ'.
Με ρεαλισμό σπάνιο για ελληνική κωμωδία και κάδρα που αρκετές φορές θαρρείς πως ξεπήδησαν από φιλμ εκπροσώπου της μεγάλης της nouvelle vague σχολής, η «Ακαδημία Πλάτωνος» είναι ένα δείγμα κινηματογράφου από εκείνα που σπανίζουν στην εγχώρια παραγωγή. Το θέαμα είναι ξεκαρδιστικό, διακριτικό, τρυφερό και σκληρό όταν πρέπει και -το κυριότερο όλων- δεν πέφτει ποτέ στην παγίδα της δημαγωγίας. Το τελευταίο που χρειαζόμαστε από το σινεμά είναι να υψώνει το δάχτυλο και να μας κάνει μαθήματα συμπεριφοράς. Χίλιες φορές μια καλοστημένη περιπέτεια με τον Αμερικανό υπερπράκτορα να λιανίζει τον 'σιχαμερό' Αραβα τρομοκράτη, παρά ηθικοδιδακτικά φιλμικά απορρίμματα σαν το πρόσφατο «Crossing over».
Στον πυρήνα του φιλμ ο χαρακτήρας του Σταύρου, τον οποίο ο Τσίτος σκιαγραφεί διεξοδικά και ανθρώπινα, προσπερνώντας την εύκολη λύση της καρικατούρας. Οι σκηνές που ο Σταύρος ετοιμάζει τη μητέρα του για ύπνο παραπέμπουν σε ιεροτελεστία. Τα 'βαριεστημένα' στιγμιότυπα από την καθημερινότητά του αντανακλούν την κοσμοθεωρία του. Αφού ξέρει ποιος είναι και τι θέλει από τη ζωή, άραγε γιατί τα βράδια δε μπορεί να κοιμηθεί; Όταν η μητέρα του αρχίσει να μιλά αλβανικά η κοσμοθεωρία του θα ανατραπεί! Κι αφού από τις στάχτες του αναγεννηθεί, για πρώτη φορά μετά από καιρό, απαλλαγμένος από επίπλαστες ταυτότητες και κενές προκαταλήψεις, θα μπορέσει σαν πουλάκι να κοιμηθεί!
Συνοδοιπόρος του Τσίτου στο χτίσιμο του πορτρέτου του Σταύρου ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Αποτινάσσοντας μετά από πολύ καιρό την μανιέρα του 'Ακάλυπτου' από πάνω του, πετώντας μακριά οτιδήποτε έχει κάνει ως τώρα (κι έχει κάνει πολλά στην πολυετή καριέρα του), ξεκινά από το ναδίρ και, σκύβοντας πάνω από τον χαρακτήρα του σαν απόφοιτος του actor's studio, φτάνει στο υποκριτικό ζενίθ! Η ερμηνεία του είναι δίχως ίχνος υπερβολής ένα μικρό αριστούργημα!
Κάποιοι βρεφικοί συμβολισμοί (όπως τα δυο διαφορετικά παπούτσια στα πόδια της μάνας) και μερικές σεναριακές στραβοτιμονιές στο φινάλε, προκειμένου οι ήρωες να αποδεχτούν την νέα πολυπολιτισμική πραγματικότητα, αμαυρώνουν ελαφρώς το τελικό αποτέλεσμα, δίχως όμως να του καταφέρουν καίρια πλήγματα. Η «Ακαδημία Πλάτωνος» είναι μία από τις πλέον ευχάριστες εκπλήξεις του εγχώριου σινεμά και παράλληλα η καλύτερη δυνατή προθέρμανση για τον επερχόμενο «Κυνόδοντα», ένα φιλμ που πραγματικά δε μοιάζει με τίποτα από ότι έχετε δει μέχρι σήμερα! Το ελληνικό σινεμά είναι εδώ ενωμένο, δυνατό! 

περί Βασίλη Τσίτου
Γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Από το 1991 ζει στο Βερολίνο.
Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και παράλληλα εργάστηκε σαν φωτογράφος, βοηθός σκηνοθέτη, παραγωγός ραδιοφωνικής εκπομπής και σαν μουσικός επιμελητής ταινιών ντοκιμαντέρ για την Ελληνική Τηλεόραση.
Σπούδασε σκηνοθεσία στην Ακαδημία Κιν/φου και Τηλεόρασης - Βερολίνου (DFFB), όπου σκηνοθέτησε 6 μικρού μήκους ταινίες. Μια από αυτές το «Parlez-moi d’ amour» κέρδισε το Χρυσό βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας του γερμανικού κράτους, μια υποψηφιότητα για τα Όσκαρ σπουδαστικών ταινιών, το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ σπουδαστικών ταινιών του Μονάχου και το βραβείο Procirep στο φεστιβάλ Angers στη Γαλλία.
Από το 1998, σκηνοθετεί ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και ντοκιμαντέρ με αξιώσεις. Το 2001, με το «Sweet Home» άνοιξε την Μπερλινάλε, ενώ η «Ακαδημία Πλάτωνος» εντυπωσίασε στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο κατακτώντας τρία βραβεία (Ανδρικής Ερμηνείας, Οικουμενικό Βραβείο και Βραβείο Νεότητας).
Επίσης, έχει σκηνοθετήσει πολυάριθμα διαφημιστικά σποτ για την τηλεόραση ανάμεσα στα οποία τα διαφημιστικά για: «ΟΤΕ», «COSMOTE», «Νουνου», «Lucozade», «Φίλαθλος», «Μίλκο», «Λαική Τράπεζα», «Nestle», «Ford», «Algida», «TIM», «BP» κ.α..



η ταινία "έπαιξε" σε επανάληψη Κυριακή 23 - Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 



"κύμα"
"Ώστε πιστεύετε ότι ακόμη μία δικτατορία δεν θα ήταν εφικτή στη Γερμανία...?" ("Ράινερ Βένγκερ")
Σκηνοθεσία: Dennis Gansel
Σενάριο: Dennis Gansel, Todd Strasser, Peter Thorwarth
Παίζουν: Jurgen Vogel, Frederick Lau, Max Riemelt, Jennifer Ulrich, Christiane Paul, Cristina do Rego, Jacob Matschentz, Elyas M'Barek, Maximillian Vollmer, Maximillian Mauff
Διάρκεια: 101'
Είδος: Δραματικό Πολιτικό Θρίλερ
Γλώσσα: Γερμανική
Παραγωγή: Rat Pack Filmproduktion, Christian Becker, Constantin Film
Διεθνής εκμετάλλευση: Cellloid dreams
Βραβείο / Διακρίσεις/ Υποψηφιότητες:
· Χάλκινο βραβείο καλύτερης ταινίας & Χρυσό βραβείο Δεύτερου Ανδρικού Ρόλου (για τον Frederick Lau) στα German Film Awards.
· Υποψηφιότητα για το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για την Καλύτερη Διεθνή Ταινία στο Φεστιβάλ του Sundance για το 2008.
· Στις 10 επικρατέστερες, για καλύτερη ταινία στα European Film Awards 2008


  Τι είναι


Ένα πείραμα σε ένα σχολείο της Γερμανίας ξεκινά με τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά εξελίσσεται σε κάτι άγριο και βίαιο. Ο Ράινερ Βένγκερ, καθηγητής Λυκείου με αναρχικό παρελθόν και πρωτοποριακές ιδέες για την εκπαίδευση, αναλαμβάνει, στο πλαίσιο του μαθήματος της πολιτικής θεωρίας, να διδάξει στους φοιτητές του για την τυραννία. Ο ίδιος, βέβαια, θα προτιμούσε να αναλάβει να μιλήσει για την αναρχία, αλλά σε αυτό τον έχει προλάβει ένας αυστηρός καθηγητής της παλιάς σχολής. Προκειμένου, λοιπόν, να κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον και με αφορμή το σχόλιο ενός μαθητή του πως «δεν μπορεί σήμερα να ξαναυπάρξει φασισμός, σοφίζεται ένα παιχνίδι ρόλων: Ο ίδιος αναλαμβάνει το ρόλο του ηγέτη και οι μαθητές του το ρόλο των ακολούθων του. Οι τελευταίοι ανταποκρίνονται με ενθουσιασμό στις ανάγκες του «ρόλου». Πειθαρχούν με χαρά σε μια σειρά κανόνων συμπεριφοράς, ονοματίζουν την μικρή κοινωνία τους «Το κύμα», φορούν ένα είδος ενιαίας στολής, επινοούν έναν κοινό χαιρετισμό, φιλοτεχνούν ένα διακριτικό σήμα, μαθαίνουν τελικά να αντιλαμβάνονται ο ένας τον άλλο ως μέλη μιας εκλεκτής ομάδας, όπου όλοι είναι ίσοι με όλους. Ο Μάρκο, γιος διαλυμένης οικογένειας, είναι ίσος επιτέλους με τον πλούσιο συμμαθητή του. Η ντροπαλή, συνεσταλμένη Λϊζα είναι ίση επιτέλους με τα άλλα, δημοφιλή κορίτσια. Ο Τιμ, που βρισκόταν πάντα στο περιθώριο και κινούνταν καμιά φορά και εκτός νόμου, μπαίνει επιτέλους στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και αισθάνεται χρήσιμος. Ο Ντένις, που ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο και αναζητά διαρκώς το νόημα, διοχετεύει επιτέλους κάπου το πάθος του. Ένας μαθητής Τούρκικης καταγωγής είναι ίσος με τον Γερμανό. Μόνο που αν για τα μέλη της ομάδας όλα φαίνονται σωστά, όσοι βρίσκονται στην απ' έξω δείχνουν την δυσπιστία, αν όχι την αγωνία τους. Πρώτες πρώτες, η σύζυγος του Ράινερ, και αυτή καθηγήτρια στο ίδιο σχολείο, αλλά και η νεαρή Κάρο, το κορίτσι του Μάρκο που βρέθηκε στην ομάδα, εξοστρακίστηκε γιατί αρνήθηκε να φορέσει το ίδιο λευκό πουκάμισο με τους υπόλοιπους και παλεύει να δείξει στους υπόλοιπους το πόσο επικίνδυνες είναι οι νέες ιδέες του. Κανείς όμως δεν μπορεί να σταματήσει το «Κύμα» και την καταστροφή που φέρνει μαζί του…

Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Martin Rhue (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Todd Strasser), υποχρεωτικό ανάγνωσμα σε πολλά σχολεία της Γερμανίας, που με τη σειρά του είναι εμπνευσμένο από πραγματική ιστορία. Το 1967, ένας καθηγητής ιστορίας στο Λύκειο Cubberley του Πάλο Άλτο με το όνομα Ron Jones εφάρμοσε ένα αντίστοιχο πείραμα στους μαθητές του. Όταν, κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος όπου δίδασκε για τον Εθνικό Σοσιαλισμό, ένας μαθητής του τον ρώτησε για το πώς θα μπορούσε ο λαός της Γερμανίας να αγνοεί για τη σφαγή του Εβραϊκού πληθυσμού, ο καθηγητής δεν μπόρεσε να απαντήσει. Αντ' αυτού όμως, αποφάσισε να δώσει μια μικρή γεύση από τις συνθήκες της εποχής που μελετούσαν. Έτσι, οργάνωσε την τάξη σε μια ομάδα (με το κάθε άλλο παρά αθώο όνομα «το Τρίτο Κύμα», μια άμεση αναφορά στο Τρίτο Ράιχ), πρότεινε σκληρά κανονιστικά μέτρα και εφάρμοσε σε λίγη ώρα ένα μικρό πρόγραμμα αυστηρής πειθαρχίας μέσα στην τάξη, έκπληκτος με την προθυμία με την οποία τον υπάκουαν οι μαθητές του. Το όλο εγχείρημα, που θα κρατούσε μία μόλις μέρα, εξαπλώθηκε ραγδαία σε όλο το σχολείο, όσοι είχαν αντίθετη γνώμη γνώριζαν έναν άτυπο αποκλεισμό, τα μέλη της πρώτης ομάδας άρχιζαν να κατασκοπεύουν το ένα το άλλο, και όσοι αρνούνταν να συμμορφωθούν έπεφταν θύματα βίας. Ο Jones κλήθηκε να επιβάλλει την τάξη μετά από πέντε μέρες. Και τα κατάφερε.


η ταινία "έπαιξε" Κυριακή 9 - Δευτέρα 10 Ιανουαρίου 
THANK YOU FOR SMOKING
 (Σας ευχαριστούμε που καπνίζετε)

Σενάριο- σκηνοθεσία: ΤΖΕϊΣΟΝ ΡΑϊΤΜΑΝ

Παίζουν: ΑΑΡΟΝ ΕΚΧΑΡΤ, ΚΕΪΤΙ ΧΟΛΜΣ, ΜΑΡΙΑ ΜΠΕΛΟ, ΡΟΜΠ ΛΟΟΥ, ΡΟΜΠΕΡΤ ΝΤΙΒΑΛ, ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΜΕΪΣΙ, ΑΝΤΑΜ ΜΠΡΟΝΤΙ
Διάρκεια: 88'

τι είναι
Ήρωας της ταινίας είναι ένας δαιμόνιος σύμβουλος επικοινωνίας που πληρώνεται αδρά από κάποια αμερικανική καπνοβιομηχανία προκειμένου να πείσει την κοινή γνώμη ότι το να καπνίζεις όχι μόνο δεν βλάπτει, αλλά είναι και πρότυπο ορθής συμπεριφοράς, παράδειγμα προς μίμηση, και εν ολίγοις κανά δυό πακέτα την ημέρα σε καθιστούν κάτι σαν "Το Καμάρι Του Λαού".
Από την άλλη όμως, ο πολύπαθος PRίστας παλεύει να δώσει το καλό παράδειγμα στον έφηβο γιο του (μην τύχει και τολμήσει κι ανάψει τσιγάρο στη ζωή του!), να ξεφύγει από τις συμπληγάδες των διαφόρων άλλων κωμικοτραγικών καταστάσεων που εμπλέκεται προκειμένου γενικώς να βγει "άκαπνος" από τα ανταγωνιστικά επιχειρηματικά μπαρουτοκαπνισμένα πεδία βολής που σκάνε μύτη γύρω του..

το story
Βασισμένη στο best-seller του Κρίστοφερ Μπάκλεϊ, το Thank you for Smoking μας συστήνει τον Kύριο Νικ Νέιλορ, τον γοητευτικό, πανέξυπνο, δημοσιοσχετίστα της βιομηχανίας του τσιγάρου, που από τη μία πλευρά δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα και υπερθεματίζει...τα αγαθά του καπνίσματος, ενώ από την άλλη προσπαθεί να αποτελέσει πρότυπο για το 12χρονο γιο του. Στο δρόμο του θα συναντήσει τους "συναδέλφους" του από άλλες βιομηχανίες, του αλκοόλ (Μαρία Μπέλο), των όπλων (Ντέιβιντ Κέσνερ), ένα φανατισμένο εισαγγελέα του αντικαπνιστικού αγώνα (Γουίλιαμ Μέισι), τον ετοιμοθάνατο βαρόνο της καπνοβιομηχανίας (Ρόμπερτ Ντιβάλ) και την αποφασισμένη δημοσιογράφο (Κέιτι Χολμς). Τα λεφτά είναι πολλά, η διαπλοκή μεγάλη και ο Νικ βαθια χωμένος μέσα της. Όταν πέφτει θύμα απαγωγής, απειλούν να του χορηγήσουν μια θανατηφόρα δόση νικοτίνης και να αποκαλύψουν τη σχέση του, τότε η υπόθεση περιπλέκεται σοβαρά
Αραγε ο Νικ θα βρει πάλι τρόπο να ξεγλιστρήσει;


και ένα παλαιότερο σχόλιο για την ταινία του Γαβριηλ Χαρίτου,  (όχι δεν τον ξέρετε) που είναι αλλού κι αλλού 
και το οποιο σχόλιο, δεν θα ντραπώ να σας αποκαλύψω, ότι με βρίσκει απολύτως σύμφωνο
                                                                 και λέει
Και μιάς κι ανοίξαμε το κεφάλαιο "τσιγάρο", μεσούντος του πρώτου μήνα της... δεύτερης (και περισσότερο "σοβαρής") εφαρμογής των μέτρων κατά του καπνίσματος - όπως βέβαια και κατά της σιωπηρής πλειοψηφίας των καπνιστών, στην οποία έχω την ατυχία να ανήκω...-, δεν νομίζω πως υπάρχει πιο ταιριαστή ταινία να δείτε για την όλη περίσταση :
Η ταινία "Thank You for Smoking" (Ευχαριστούμε που Καπνίζετε) προσφέρει σε όλα εμάς τα χαρμάνια μια αγκαλιά γεμάτη συμπάθεια, κατανόηση και βαριά τσιγαρίλα!
Το μόνο που έχω να πω περαιτέρω, είναι να ευχαριστήσω θερμά και από καρδίας την ερρίτιμον κυρίαν Ὑπουργόν Ὑγείας Μαριλίζα(ν) Ξενογιαννακοπούλου για τα μέτρα που μάς (ξανα)επέβαλε προσφάτως, για έναν και μόνο λόγο :
Εκεί έξω στα πεζοδρόμια Μαντάμ, που στοιβαζόμαστε όλοι εμείς οι απόκληροι της άτιμης κΕνωνίας για μια ρημάδα τζούρα όλο πάθος, εκεί ακριβώς γνωρίζεσαι με τόσους πολλούς συμπαθείς συν-αμαρτωλούς, καβατζώνοντας παρέα αιώνια ανάμεσα στα βρασμένα καζάνια της Κολάσεως, όταν πλέον θα έχουμε όλοι μας αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο.
Επειδή Μαντάμ (επαναλαμβάνω) , δεν μπορεί κανένα Υπουργείο να μού βγάλει εμένα από το μυαλό ότι εκεί (στην Κόλαση), θα γίνεται νυχθημερόν γλέντι τρικούβερτο, ενώ στην 'πάνω γειτονιά', ἅπαν το Πλῆθος τῶν Ὑγιῶν τε Κἀγαθῶν θα καθεύδει σύσσωμον μετά τῶν ὀρνίθων και τῶν κουτορνίθων!
και ό,τι στοίχημα πάτε, Μαντάμ (τρις!).

Πέρα απ'τ'αστεία όμως, πάντα είχα μία μόνιμη απορία,
και δεν θα κρατηθώ να μην σάς τη γράψω :
Τελικά, αφού το κάπνισμα είναι αποδεδειγμένα πια η αιτία όλων των κακών και των αμαρτιών, πώς και δεν σκέφτηκε κάποιος κυβερνητικός φωστήρ να κηρύξει επιτέλους συλλήβδην τις καπνοβιομηχανίες εκτός νόμου, 
να τελειώνουμε πια με αυτό το θέμα μια και καλή;


η ταινία "έπαιξε" Κυριακή 2 - Δευτέρα 3 Ιανουαρίου
Hunger

Λυπάμαι αδελφέ μου
Οι χειροπέδες μου δένουν τα χέρια
κι ένα σίδερο περικυκλώνει το μέρος που κοιμάμαι

Λυπάμαι αδελφέ μου
που δεν μπορώ να βοηθήσω τον γέρο
τη χήρα η το παιδάκι.

Μη λογαριάζεις τον θάνατο ενός ανθρώπου
σαν σημάδι ήττας.

Ντροπή είναι μόνο
να προδίδεις τις ιδέες σου
και να μη μπορείς να υπερασπιστείς
τις πεποιθήσεις σου.
Οθμάν Αμπντουλραχήλ Μοχάμεντ
26 ετών, φοιτητής Νομικής,
κρατούμενος από το 2001 στις φυλακές του Γκουαντάναμο.
από το βιβλίο «Ποιήματα από το Γκουαντάναμο»

το ποίημα αυτό, σας προδιαθέτει για το τι πρόκειται να δείτε, σ' αυτή την εξαιρετική ταινία που ακολουθεί τη ζωή στις φυλακές Μέιζ, στη Βόρεια Ιρλανδία, αποτυπώνοντας τα ιδιαίτερα συγκινητικά γεγονότα που αφορούν την απεργία πείνας των φυλακισμένων του IRA το 1981, καθοδηγούμενοι από τον Μπόμπι Σαντς.

το  story 
πρόκειται βεβαίως για την καταγραφη πραγματικών γεγονότων.                                                                           
Ο Ρέιμοντ Λόχαν ακολουθεί την καθημερινή του ρουτίνα: ένας φυσιολογικός άνδρας που εργάζεται στις φυλακές Μέιζ στη Βόρεια Ιρλανδία, το 1981. Έχει τοποθετηθεί στα κακόφημα H-Blocks, όπου οι ρεπουμπλικανοί φυλακισμένοι διαμαρτύρονται, αρνούμενοι να φορέσουν τα ρούχα που τους επιβάλουν και καταργώντας όλες τις καθημερινές ενέργειες προσωπικής υγιεινής.Ένας νεαρός φυλακισμένος, ο Ντέιβι Γκίλεν μεταφέρεται εκεί για πρώτη φορά. Παρ’ότι τρομοκρατημένος, αρνείται πεισματικά να φορέσει τη στολή που του δίνουν- δεν θεωρεί τον εαυτό του κοινό εγκληματία. Μοιράζεται ένα πανβρώμικο κελί με έναν άλλο αντικομφορμιστή φυλακισμένο- τον Τζέρι Κάμπελ. Ο Τζέρι, που έχει σκληραγωγηθεί από τις συνθήκες των φυλακών, «εκπαιδεύει» το νεόφερτο να βάζει λαθραία πράγματα στο κελί του, να επικοινωνεί με τον έξω κόσμο και να μεταφέρει τα μηνύματα στον αρχηγό τους- Μπόμπι Σαντς.Οι φυλακισμένοι πείθονται να φορέσουν τα καινούρια ρούχα στις φυλακές, που είναι πολιτικά, πιστεύοντας ότι είναι σημαντικό βήμα στον αγώνα τους να αποκτήσουν πολιτική υπόσταση. Τους μοιράζουν όμως εξευτελιστική περιβολή και ξεσπά επανάσταση. Οι φυλακισμένοι καταστρέφουν τα καθαρά κελιά στα οποία έχουν μεταφερθεί, ενώ υπόκεινται σε άγριους ξυλοδαρμούς για την καταστολή της. Η βία μεταφέρεται και πέρα από τη Μέιζ- κανένας εργαζόμενος εκεί δεν είναι πλέον ασφαλής, ενώ ο Ρέιμοντ σκοτώνεται. Ο Μπόμπι Σαντς συναντά τον ιερέα Ντομινίκ Μοράν. Αστειεύονται για λίγο, κι έπειτα ο Σαντς αποκαλύπτει στον ιερέα, ότι θα ηγηθεί μιας απεργίας πείνας για να διαμαρτυρηθεί για την αντιμετώπιση των ρεπουμπλικανών φυλακισμένων. Αυτό πυροδοτεί μια λογομαχία, η οποία απλά δείχνει την αποφασιστικότητα του Σαντς , μέσα από τις ερωτήσεις του ιερέα για τα κίνητρα και την ηθική. (σχόλιο: μιά από τις ωραιότερες στιγμές της ταινίας είναι αυτός ο διάλογος) Ο Σαντς είναι αποφασισμένος και η απεργία θα γίνει. Αργότερα ο Σαντς θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο, όπου τον επισκέπτονται ένας φίλος και οι γονείς του. Ο Σαντς είναι ο πρώτος που θα πεθάνει από τους εννέα που ακολούθησαν.




Η άποψη του σκηνοθέτη

"Θέλω να δείξω πως ήταν να ζεις, να ακούς, να μυρίζεις και να αγγίζεις το «Κελί–Η» το 1981. Αυτό που θέλω να μεταδώσω (κοινωνήσω) είναι κάτι που δεν μπορείτε να βρείτε σε βιβλία ή αρχεία: το συνηθισμένο και το ασυνήθιστο του να ζεις σ’ αυτή τη φυλακή. Συγχρόνως, το έργο είναι και μια προσπάθεια να αποτυπωθεί με κάποιο τρόπο το τι είναι να πεθαίνει κανείς για ένα σκοπό.
Το Hunger για μένα έχει απήχηση στο σήμερα. Το σώμα σαν σύμβολο μιας πάλης πολιτικής, έχει αρχίσει να γίνεται ένα φαινόμενο όλο και περισσότερο γνώριμο. Είναι η τελευταία πράξη της απελπισίας: το ίδιο σου το κορμί γίνεται το τελευταίο σου καταφύγιο για διαμαρτυρία. Ο καθένας χρησιμοποιεί αυτό που έχει, με τρόπο σωστό ή λανθασμένο.
Είναι σημαντικό για μένα τα γεγονότα να παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια τόσο των φυλακισμένων όσο και των φυλάκων τους. Στη διάρκεια του έργου πρέπει να δίνεται και χρόνος για περισυλλογή. Υπάρχει μια μακρά συζήτηση ανάμεσα στον Bobby Sands και ένα καθολικό παπά σχετικά με την απόφαση του Σαντς να προχωρήσει στην απεργία πείνας. Η ανταλλαγή επιχειρημάτων μετατρέπεται σε ένα φιλοσοφικό παιχνίδι σκακιού με μεγάλες προεκτάσεις. Πρέπει να συζητήσουν τη φύση της θυσίας. «Η ελευθερία είναι τα πάντα για μένα… το να δώσω τη ζωή μου δεν είναι μονάχα το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω, είναι και το μόνο σωστό».
Στο τέλος μένουμε μόνοι με έναν άνδρα, που ζει τις τελευταίες του μέρες με τον πιο ακραίο τρόπο που θα μπορούσε –αλλά που βρίσκεται μια απόφαση μονάχα μακριά από το να αποφασίσει να παραδοθεί και να ζήσει. Η πιο απλή, αυτονόητη και φυσιολογική κίνηση μετατρέπεται σε οδύσσεια.
Στην «Πείνα» δεν υπάρχει η απλουστευτική έννοια του «ήρωα», του «μάρτυρα» ή του «θύματος». Η πρόθεσή μου είναι να εγείρω ζωντανό διάλογο, αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους θεατές, να προκαλέσω και τη δική μας ηθική μέσω του έργου".
Στηβ ΜακΚουήν – Μάιος 2008

Το Ιστορικό υπόβαθρο :
1963:
Ο πρωθυπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας, Terence O’Neill, ξεκινά την προσπάθεια να αντιμετωπίσει το ζήτημα των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών ανισοτήτων ανάμεσα σε Καθολικούς και Διαμαρτυρόμενους στη Βόρεια Ιρλανδία.
Μάιος – Ιούνιος 1966:
Αντιδράσεις και αναταραχές ακολουθούν τη διπλή 50η επέτειο από τη μάχη του Σομ και του Eastern Rising (Επανάσταση του Πάσχα) – γεγονότα εξέχουσας σημασίας τόσο για την προτεσταντική όσο και την καθολική κοινότητα. Δύο Καθολικοί και ένας Διαμαρτυρόμενος δολοφονούνται. Η εκδίδεται απόφαση για απαγόρευση της δράσης της Ulster Volunteer Force (UVF) .
5 Οκτωβρίου 1968:
Συμπλοκές ανάμεσα στην Northern Ireland Civil Rights Association (NICRA) και την Royal Ulster Constabulary in Derry (RUC) στη διάρκεια διαδηλώσεων για τα πολιτικά δικαιώματα
9 Οκτωβρίου 1968:
Η People’s Democracy δημιουργείται μετά από διαδήλωση φοιτητών στο Μπέλφαστ. Η Derry’s Citizens’ Action Committee γεννιέται μέσα από πέντε υπάρχουσες επαναστατικές ομάδες στο Derry, ηγούμενη από τους Ivan Cooper και John Hume.
Μάρτιος – Απρίλιος 1969:
«Loyalists» βάζουν βόμβες, στοχεύοντας σε τοπικά κέντρα παροχής, μεταξύ άλλων, νερού και ηλεκτρικού. Η Βόρεια Ιρλανδία δέχεται στρατιωτικές ενισχύσεις για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιούλιος 1969:
Ο 67χρονος Frances McClusky, δολοφονείται από έναν αξιωματικό του RUC. Πολλοί θεωρούν πως αυτός είναι ο πρώτος θάνατος που ξεκίνησε μια μακρά περίοδο ταραχών (γνωστή στους Ιρλανδούς ως «Troubles»).
Αύγουστος 1969:
Σοβαρές αναταραχές ξεσπούν στο Bogside στην περιοχή του Derry – η λεγόμενη «μάχη του Bogside». Μετά από δύο μέρες συνεχών αναταραχών, τα βρετανικά στρατεύματα παίρνουν θέσεις μάχης στο Belfast και το Derry. Οι αναταραχές κορυφώνονται στο Belfast και αλλού από τις 14 ως τις 17 Αυγούστου. Επτά άνθρωποι σκοτώνονται και εκατοντάδες σπίτια καταστρέφονται. Ο βρετανικός στρατός καλείται ξανά να επιβάλλει την τάξη.
19 Αυγούστου 1969:
Η Διακήρυξη της Downing Street που συμφωνείται ανάμεσα στον πρωθυπουργό της Βόρειας Ιρλανδίας, James Chichester Clark και τον βρετανό πρωθυπουργό Harold Wilson, επαναβεβαιώνει την πρόθεση να αντιμετωπιστούν τα ζητήματα της ισότητας και κοινωνικής ειρήνης στη Βόρεια Ιρλανδία, καθώς και ότι η Βόρεια Ιρλανδία δε θα πάψει να είναι μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου χωρίς τη συγκατάθεση του λαού.
Δεκέμβριος 1969:
Σχίσμα ανάμεσα στο Sinn Fein και το Irish Republican Army, δημιουργώντας αυτό που αργότερα θα γίνει το Εργατικό Κόμμα και το Sinn Fein, καθώς και ο επίσημος IRA και ο Provisional IRA.
9 Αυγούστου 1971:
Η κράτηση και προφυλάκιση υπόπτων χωρίς δίκη εισάγεται ως θεσμός στη Βόρεια Ιρλανδία.
Σεπτέμβριος 1971:
Ο UVF παίρνει την υποστήριξη μιας ακόμα παραστρατιωτικής οργάνωσης, της Ulster Defense Association (UDA).
30 Ιανουαρίου 1972:
Η Ματωμένη Κυριακή («Bloody Sunday») – ο στρατός επεμβαίνει με το Parachute Regiment για να καταπνίξει αναταραχές στη διάρκεια διαδήλωσης για τα κοινωνικά δικαιώματα στο Derry. Δεκατρείς άνθρωποι πυροβολούνται και σκοτώνονται και ένας ακόμα υποκύπτει αργότερα στα τραύματά του.
Φεβρουάριος 1972:
Με τη βομβιστική επίθεση στο Aldershot στην Αγγλία, που σκοτώνει επτά ανθρώπους, ξεκινά σειρά βομβιστικών επιθέσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Μάιος 1972:
Η κυβέρνηση Stormont διαλύεται και νέα κυβέρνηση τοποθετημένη από τη βρετανική βουλή παίρνει τη θέση της
Μάιος 1972:
Ο επίσημος IRA ανακοινώνει ανακωχή, γεγονός που σηματοδοτεί το τέλος της στρατιωτικής του δράσης. Ο Provisional IRA συνεχίζει τη δράση του (που διήρκησε μέχρι την ανακωχή του 1997)
Ιούλιος 1972:
Ματωμένη Παρασκευή («Bloody Friday»): πολλαπλές βομβιστικές επιθέσεις από τον IRA με εννέα νεκρούς και ακόμα 130 πολίτες τραυματίες.
Δεκέμβριος 1972:
2 άνθρωποι νεκροί και 127 τραυματίες από βομβιστική επίθεση των Loyalists στο Δουβλίνο, στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Με τη συνέχιση των «Τroubles», συνεχίστηκαν και οι επιθέσεις στην Ιρλανδία.
Ιούνιος 1973:
Βουλευτικές εκλογές στη Β. Ιρλανδία
Δεκέμβριος 1973:
Υπογράφεται η συμφωνία Sunningdale – μια προσπάθεια να σταματήσει η αιματηρή περίοδος των «Troubles» επιβάλλοντας σε Ενωτικούς και Εθνικιστές να μοιραστούν την εξουσία.
Δεκέμβριος 1973 - Μάιος 1974:
Η διαμάχη για την κατοχή της εξουσίας συνεχίζεται, η βία και οι εκφοβισμοί κλιμακώνονται με αναταραχές που κορυφώνονται κατά τη γενική απεργία το Μάιο του 1974.
28 Μαΐου 1974:
Η Βουλή της Β. Ιρλανδίας διαλύεται. Επανατοποθετείται κυβέρνηση αποφασισμένη από το Westminster –που θα παραμείνει για τα επόμενα 25 χρόνια.
Δεκέμβριος 1975:
Λήξη του λεγόμενου «internment».
Μάρτιος 1976:
Λήξη του «Special Category Status» για κρατουμένους καταδικασμένους για τρομοκρατική δράση. Από το 1972, παραστρατιωτικοί κρατούμενοι διατηρούσαν κάποια από τα δικαιώματα των κρατουμένων πολέμου. Έχοντας πλέον μπει στην κατηγορία των κοινών εγκληματιών, θα έπρεπε να εγκλειστούν στην νέα φυλακή Maze, που λειτούργησε την 1η Μαρτίου δίπλα στο Μπέλφαστ, στα ειδικά διαμορφωμένα «κελιά Η».
Σεπτέμβριος 1976:
Ξεκινούν οι «διαδηλώσεις της κουβέρτας» («blanket protests») στην φυλακή Maze, ως διαμαρτυρία για τη λήξη του Special Category Status. Οι κρατούμενοι έχουν πέντε αιτήματα: Το δικαίωμα να μη φορούν στολή φυλακισμένου. Το δικαίωμα να μην κάνουν εργασίες φυλακής. Το δικαίωμα για ελεύθερη επικοινωνία με τους άλλους κρατουμένους. Το δικαίωμα σε μία επίσκεψη. Το δικαίωμα για ένα γράμμα και ένα δέμα ανά εβδομάδα.

Ο όρος ‘blanket protest’ προέρχεται από την άρνηση των διαδηλωτών να φορέσουν τις στολές τους, τυλίγοντας αντί γι’ αυτές κουβέρτες γύρω από το σώμα τους. Στη συνέχεια ακολούθησε η διαμαρτυρία «Όχι πλύσιμο».

Οκτώβριος 1980:
Ρεπουμπλικάνοι φυλακισμένοι ξεκινούν απεργία πείνας για να διαμαρτυρηθούν για τη λήξη του Special Category Status.
Δεκέμβριος 1980:
Η απεργία πείνας ματαιώθηκε, όταν οι φυλακισμένοι λανθασμένα πίστεψαν ότι τους εκχωρήθηκαν τα διεκδικούμενα δικαιώματα.
Ιανουάριος 1981:
2,187 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στη διάρκεια των «Troubles» από το 1969.
1η Μαρτίου 1981:
Η απεργία πείνας ξεκινά ξανά, ηγούμενη από τον Bobby Sands.
Απρίλιος 1981:
Ο Bobby Sands εκλέγεται μέλος της Βουλής Fermanagh and South Tyrone στο Westminster. Ο νόμος αργότερα τροποποιήθηκε ούτως ώστε να εμποδίζει τους κρατουμένους να λαμβάνουν μέρος στις εκλογές.
5 Μαΐου 1981:
Ο Bobby Sands πεθαίνει στη φυλακή Maze Prison την 66η μέρα της απεργίας πείνας, σε ηλικία 27 ετών.
3 Οκτωβρίου 1981:
Η Απεργία Πείνας λαμβάνει τέλος, μόνο όμως μετά το θάνατο ακόμα 9 ρεπουμπλικάνων κρατουμένων. Τις επόμενες μέρες και μήνες, η βρετανική κυβέρνηση εγγυήθηκε ότι θα εκπληρώσει όλα τα αιτήματα των κρατουμένων, χωρίς όμως κάποια περαιτέρω επίσημη αναγνώριση του πολιτικού status.

ΟΙ ΔΕΚΑ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ IRA που αναφέρονται στην ταινία
η ηλικία τους και η ημερομηνία θανάτου τους από τα αρχεία του IRA:
Bobby Sands (27)
Began hunger strike on 1 March 1981 and died on 5 May 1981 after 66 days without food.
Francis Hughes (25)
joined hunger strike on 15 March 1981 and died on 12 May 1981 after 59 days without food.
Raymond McCreesh (24)
joined hunger strike on 22 March 1981 and died on 21 May 1981 after 61 days without food.
Patsy O'Hara (23)
joined hunger strike on 22 March 1981 and died on 21 May 1981 after 61 days without food.
Joe McDonnell (30)
joined hunger strike on 8 May 1981 and died on 8 July 1981 after 61 days without food.
Martin Hurson (29)
joined hunger strike on 28 May 1981 and died on 13 July 1981 after 46 days without food.
Kevin Lynch (25)
joined hunger strike on 23 May 1981 and died on 1 August 1981 after 71 days without food.
Kieran Doherty (25)
joined hunger strike on 22 May 1981 and died on 2 August 1981 after 73 days without food.
Thomas McElwee (23)
joined hunger strike on 8 June 1981 and died on 8 August 1981 after 62 days without food.
Michael Devine (27)
joined hunger strike on 22 June 1981 and died on 20 August 1981 after 60 days without food.

Λίγα λόγια για τον πραγματικό Bobby Sands
Ο Bobby Sands στις φυλακές του Long Kesh διαδέχτηκε τον Brendan Hughes που πέθανε στην πρώτη απεργία πείνας. Οι κρατούμενοι πριν από αυτό είχαν συμμετάσχει στη "Διαμαρτυρία της κουβέρτας" (blanket protest) από την οποία είχαν καταφέρει το δικαίωμα αντί για στολές φυλακισμένων να φορούν κουβέρτες. Η απεργία που ξεκίνησε ο Sands το Μάρτη του '81 είχε 5 επίδικα:
1. Να μη φορούν οι φυλακισμένοι στολή.
2. Να μην κάνουν κάποια εργασία για τις φυλακές.
3. Το δικαίωμα της ελεύθερης επικοινωνίας με άλλους κρατούμενους, καθώς και η δυνατότητα οργάνωσης εκδηλώσεων.
4. Η δυνατότητα παραλαβής ενός γράμματος και ενός πακέτου ανά βδομάδα καθώς και η δυνατότητα του να δεχτεί κανείς μια επίσκεψη τη βδομάδα.
5. Επαναφορά της αναστολής έκτισης υπολοίπου ποινής που χάθηκε λόγω της διαμαρτυρίας.
Αυτή τη φορά η απεργία πέτυχε λόγω του σχεδίου του Sands, σύμφωνα με το οποίο μόλις πέθαινε ο πρώτος άρχιζε απεργία πείνας ο δεύτερος, μέχρι να πεθάνει και αυτός και τον αντικαταστήσει ο τρίτος. Έτσι το θέμα φάνταζε σκληρότερο και δημιούργησε μεγαλύτερο κλίμα.
100.000 άτομα παρακολούθησαν την κηδεία του, 66 μέρες μετά την εκκίνηση της απεργίας πείνας, στις 5 Μαΐου του 1981.

κριτικές
Δημήτρης Δανίκας ΤΑ ΝΕΑ  
«Ηunger», όχι απλώς μία ακόμα πολιτική ταινία. Σώμα, ψυχή, ελευθερία. Ο πρωτοεμφανιζόμενος, μαύρος και Βρετανός καλλιτέχνης με το θρυλικό όνομα Στιβ ΜακΚουίν υπογράφει το απόλυτο σοκ της φετινής χρονιάς. Για να κερδίσεις τη Ζωή πρέπει να είσαι έτοιμος να πεθαίνεις κάθε στιγμή! Το ιστορικό background γνωστό. Ο Μπόμι Σαντς, ένας αληθινός Άντρας από τον ΙRΑ, φυλακισμένος της Μάργκαρετ Θάτσερ και του βρετανικού ιμπεριαλισμού, αρχίζει την 1η Μαρτίου του 1981 απεργία πείνας. Ο λόγος; Πάνω απ΄ όλα η αξιοπρέπειά του. Με τίμημα, ακόμα και τη ζωή του. Δηλαδή αρνείται να φορέσει στολή φυλακισμένου. Μόνο πολιτική περιβολή γιατί πολιτικός κρατούμενος είναι και αγωνιστής. Καμιά εβδομηνταριά ακόμα φυλακισμένοι και μαχητές του ΙRΑ ακολουθούν το παράδειγμά του. Ένας καθολικός ιερέας προσπαθεί να τον αποτρέψει, να τον μεταπείσει, να τον ακυρώσει. Μπόμπι- του λέει- σκέψου τον Λόγο του Θεού, σκέψου τη γυναίκα και το παιδί σου. Τίποτα, αμετάπειστος, ξεροκέφαλος, ανένδοτος. Δεν καταλαβαίνει «Χριστό». Κυτταρικά στο σώμα του, καρφωμένο το γνωστό: Χωρίς αγώνα και αίμα, ούτε μισό πόντο ελευθερίας δεν σου χαρίζουν τα γουρούνια. Η διάρκεια της απεργίας όσο και οι εξήντα έξι τελευταίες ημέρες της αναπνοής του. Στις 5 Μαΐου στη φυλακή Μaze Ρrison αφήνει την τελευταία του ανάσα. Είναι μόλις 26 χρόνων, ήρωας σωστός. Στον δρόμο προς την Αχερουσία τον ακολουθούν άλλοι εννιά πεινασμένοι για ανεξαρτησία και αυτονομία. Έπειτα από τόσα θύματα και προκειμένου η Μάγκι να περισώσει παγκοσμίως την εικόνα της, αναγκάζεται να συμφωνήσει και να επιτρέψει στους κρατουμένους του να κυκλοφορούν με πολιτική περιβολή. Είναι ίσως η μόνη στιγμή στην Ιστορία της ανθρωπότητας που καταρρίπτεται ο στίχος του Γιώργου Σεφέρη. Για ένα πουκάμισο όχι αδειανό αλλά γεμάτο από Άνθρωπο αληθινό. Με το σύνθημα Ελευθερία ή Θάνατος you Βrits, sons of bitches! Θα πείτε, είμαι πολιτικοποιημένος, Αριστερός και προκατειλημμένος. Θα πω, άντεστε να το δείτε και ύστερα, αν διαφωνείτε, να μου τα ψάλετε όπου βρεθείτε. Τίμια πράγματα. Γιατί ο Steve ΜcQueen με τη μία θρυμματίζει το φράγμα του ήχου ως εξής. Πρώτον δεν μιλάει, αλλά «μιλάει» με τη Γραφή και την εικόνα. Σπάνια αρετή. Ολότελα κινηματογραφική. Ζωγράφος της Ύλης, του Σώματος. Βody και μετά Soul. Πόσες φορές το ΄χουμε δει να πραγματώνεται μία τέτοια σωματική σχέση στην οθόνη; Κινηματογραφική τη λέμε, αλλά στην πράξη τη λαμβάνουμε συχνά εντελώς τηλεοπτικά. Πρόχειρα αναφέρω την «Έξαψη» του Λόρενς Κάσνταν με τους Κάθλιν Τέρνερ και Ουίλιαμ Χαρτ. Πρόχειρα θυμάμαι το «Λεωφορείο ο πόθος» του Ηλία Καζάν με την πλάτη και τους ιδρωμένους ώμους του Μάρλον Μπράντο. Όποιος σέβεται το Σινεμά και τη σκηνοθετική του ιδιότητα δεν έχει παρά να το αποδείξει σωματικά. Ο φακός, το ίδιο το κύτταρο του Μπόμπι Σαντς. Να στάζει αγωνία, αίμα, ιδρώτα. Ο ζωντανός ορισμός της Θυσίας στο «Ηunger» ενός Βρετανού ζωγράφου που για πρώτη φο ρά πιάνει τη μηχανή και την εκτοξεύει ψηλά. Σας το λέω όπως το αισθάνθηκα σωματικά. Εκεί όπου τα pigs της Θάτσερ κοπανάνε ανελέητα με κλομπ, με σιδερόβεργες και με ό,τι βρουν μπροστά τους και οι θεόγυμνοι κρατούμενοι αντιστέκονται και με νύχια και με πόδια, ανταποδίδουν τα κτυπήματα χωρίς στιγμή να το βάζουν κάτω κι έτσι εκτός των άλλων γκρεμίζουν τη ρήση τη χριστιανική και συμφιλιωτική. Εκεί η πέτσα μού σηκώθηκε από το κορμί μου και από το σοκ έκλεινα τα μάτια μου. Οh my God. Η κόλαση είναι κοντά! Το πρώτο τσουνάμι χορεύει ραπ με τη ματιά σου και τρώει τα σωθικά σου. Το δεύτερο έρχεται και σε στέλνει αδιάβαστο. Πώς; Επειδή ο ΜακΚουίν αλλάζει τα μεγέθη και τα μεταμορφώνει. Ο Ιρλανδός Νιλ Τζόρνταν- υπερτιμημένος και από το σύστημα πριμοδοτημένος- χρειάστηκε για το «Μάικλ Κόλινς» στρατιές κομπάρσων και μία χούφτα πρωταγωνιστών για να φτιάξει μία ιστορική χαλκομανία με την οποία κατασυκοφάντησε τον ΙRΑ. Αντίθετα ο Άγγλος αρκέστηκε μόνο με ένα κελί και έναν πρωταγωνιστή. Όταν με τόση εκφραστικότητα και αδρότητα ζωγραφίζεις το Σώμα και όταν με γιγαντιαίες δόσεις ρεαλισμού ραντίζεις το βλέμμα του θεατή, ε τότε fuck τη μεγάλη παραγωγή. Τότε μείζον το έλασσον. Γίγαντας ο νάνος. Ολόκληρη Βόρεια Ιρλανδία το κελί του αγωνιστή. Τότε ΙRΑ ο Μπόμπι Σαντς. Τότε του Λαού του το δικό του βάσανο. Τότε ο αγώνας του, η επανάσταση των Ιρλανδών. Οι πληγές του, η σταύρωση των πατριωτών. Τότε ένας για όλους και όλοι για έναν. Εξαιρετικό. Το λαμβάνεις από το πρώτο λεπτό.
Τελειώνω για να μην τρώω άλλο χώρο, με το τρίτο και τελευταίο τσουνάμι. Με τον Γερμανό Μίκαελ Φασμπάντερ καβάλα στο κύμα να παραδίδει σεμινάρια Αctor΄s studio υποδυόμενος τον Ιρλανδό Μπόμπι Σαντς και μιλώντας την Αγγλική με άνεση Βρετανού πρωτοκλασάτου ηθοποιού να σε πυροβολεί στ΄ αυτιά με ιρλανδέζικη αυθεντική προφορά! Να το πω διαφορετικά και εντελώς ωμά. Οι σκηνές όπου οι θεόγυμνοι κρατούμενοι που αρνούνται τη στολή της φυλακής ζωγραφίζουν στον τοίχο εικόνες εφιαλτικές με μοναδικά υλικά τα δικά τους κόπρανα και τα αποφάγια της Μάργκαρετ Θάτσερ είναι η επιτομή τόσο της ταινίας όσο και της μεγάλης Τέχνης. Δηλαδή και σημειολογικά, για τη βρετανική πολιτική, αφοδευτήριο οι μικροί κατακτημένοι λαοί. Δηλαδή απ΄ τα σκουπίδια, τα διαμάντια τα καλλιτεχνικά.
Και δηλαδή, όπως έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ, «όλοι ζούμε στον υπόνομο, αλλά μερικοί από εμάς κοιτάμε τ΄ αστέρια ψηλά»! 


ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ ΤΟ ΒΗΜΑ
Ο Μάικλ Φασμπέντερ είναι ο εξαντλημένος Μπόμπι Σαντς στο «Ηunger» του Στιβ Μακ Κουίν, που κάνει παγκόσμια εμπορική πρεμιέρα στην Ελλάδα. Στην ένθετη φωτογραφία, ο Τιμ Ροθ ως επιστήμονας που «ξαναγεννιέται» στην ταινία «Νεότητα χωρίς νιάτα» του Φράνσις Φ. Κόπολα «Εχω το πιστεύω μου. Και μέσα στην απλότητά του αυτό είναι το σπουδαιότερο πράγμα». Αποφασισμένος να μπει στη φρικτή διαδικασία της αποσύνθεσης του σώματός του, το 1981 ο αγωνιστής του ΙRΑ Μπόμπι Σαντς αφιέρωσε τη ζωή του στα πιστεύω του: στον αγώνα για την ανεξαρτησία ολόκληρης της Ιρλανδίας. Η απεργία πείνας που έκανε ως κρατούμενος των φυλακών Μέιζ έξω από το Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας διήρκεσε 66 ημέρες και είχε αποτέλεσμα τον θάνατό του (ακολούθησε ο θάνατος ακόμη δέκα κρατουμένων). Ετσι έγινε θρύλος και σήμερα, 27 χρόνια μετά το συμβάν, μια ταινία έρχεται να μας θυμίσει τον άνθρωπο και τις πράξεις του. Το «Ηunger» του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη- αλλά ήδη καταξιωμένου εικαστικού καλλιτέχνη- Στιβ Μακ Κουίν ήταν μία από τις αποκαλύψεις του εφετινού Φεστιβάλ των Καννών και ανήκει στις καλύτερες ταινίες της νέας σεζόν («Ηunger» σημαίνει πείνα, αλλά ο τίτλος δεν αποδόθηκε στα ελληνικά). Δεν πρόκειται ούτε για αγιογραφία ούτε για βιογραφία του Σαντς, ο οποίος άλλωστε εμφανίζεται μετά τη μέση. Ο Μακ Κουίν ενδιαφέρεται να δώσει μια εικόνα από το ταραγμένο κλίμα της περιόδου όχι καταγγέλλοντας αλλά με τον ζήλο ενός ντοκυμαντερίστα που επιστρέφει στα γεγονότα με ψυχραιμία, ακρίβεια και από απόσταση. Τα καταφέρνει θαυμάσια. Παρακολουθούμε την καθημερινότητα όχι μόνο των ιρλανδών κρατουμένων, αλλά και των δεσμοφυλάκων που ζουν με τον φόβο των αντιποίνων. Αρχικώς απουσιάζει παντελώς ο διάλογος, ενώ ο φακός εμμένει προσεκτικά στις λεπτομέρειες. Νιώθεις ότι τα κελιά ζέχνουν από το κάτουρο και τα κόπρανα. Οι σελίδες της Βίβλου μετατρέπονται σε τσιγαρόχαρτα και βεβαίως δεν λείπουν οι σκηνές των αδυσώπητων βιαιοπραγιών.
Κανένας όμως δεν ηρωοποιείται εκ προθέσεως σε μια ταινία που δεν αστειεύεται και αξίζει όλοι να έχουν υπόψη τους.



η ταινία "έπαιξε" Κυριακή 26 - Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου
ακλόνητο άλλοθι
LE GRAND ALIBI
του Πασκάλ Μπονιτζέρ 
ΑΚΛΟΝΗΤΟ ΑΛΛΟΘΙ
Βασισμένο στο αστυνομικό μυθιστόρημα
της Agatha Christie «The Hollow»

Σκηνοθεσία : Πασκάλ Μπονιτζέρ
Πρωταγωνιστούν: Miou-Miou, Κολιέ Λαμπέρ, Βαλέρια Μπρούνι,
Έτος Παραγωγής : 2007
Γλώσσα : Γαλλικά
Διάρκεια : 93’

Πρεμιέρα: Φεστιβάλ Κανών 2008
το θέμα: Ένα κλασσικό θρίλερ μυστηρίου.
Ένα ερωτικό τρίγωνο με έναν ένοχο κι έναν δολοφονημένο σαν αρχή, και η συνταγή είναι έτοιμη, για το παιχνίδι της εξιχνίασης ενός ακόμη αστυνομικού γρίφου , που βασίζεται σε βιβλίο της Αγκάθας Κρίστι. Μόνο που εδώ τα φαινόμενα απατούν, τα άλλοθι καταρρίπτονται, οι σχέσεις δοκιμάζονται και θα χρειαστεί πολύ μεγάλη παρατηρητικότητα για να λάμψει η αλήθεια και τα κίνητρα του δολοφόνου. 
 το story: Ο γερουσιαστής Ανρί Παζ είναι μανιώδης συλλέκτης όπλων, στα οποία μάλιστα δίνει και ονόματα. Και συνηθίζει τα σαββατοκύριακα να καλεί, μαζί με τη σύζυγό του, Ελιάν, οικογενειακούς φίλους στο εξοχικό τους, σε ένα χωριό λίγο έξω από το Παρίσι, για γεύμα και χαλαρή διάθεση. Από τους σταθερούς καλεσμένους του ζεύγους είναι ο ψυχίατρος Πιέρ Κολιέρ και η σύζυγός του Κλερ. Ο Πιέρ είναι ωραίος άντρας κι ενώ δηλώνει παντού ότι αγαπά τη γυναίκα του, αυτό δεν είναι κάτι που τον αποτρέπει από το να την απατά διαρκώς σχεδόν με ότι κινείται. Μία από τις... σταθερές ερωμένες του είναι η Εσθέρ, μια καλλιτέχνιδα, που επίσης έχει καλεστεί στο εξοχικό αυτή, μάλιστα, ελπίζει πως κάποια στιγμή ο Πιέρ θα βρεθεί αποκλειστικά στην αγκαλιά της. 




Καλή σας διασκέδαση


η ταινία "έπαιξε"  Κυριακή 12 - Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου

Έρχονται
 οι Κλέφτες
 του Μάκη Παπαδημητράτου
Σ' αυτή την ιστορία οι πιο αθώοι είναι οι... κλέφτες
 
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητράτος 
Πρωταγωνιστούν: Μυρτώ Αλικάκη, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Πέτρος Λαγούτης, Μάκης Παπαδημητράτος, Ελευθερία ΓεροφωκάΔιάρκεια: 87'
Xρονιά παραγωγής: 2007
Είδος: Κοινωνική κωμωδία

Σβήνουν τα φώτα.
Και η ταινία ξεκινά 
Οι δύο πρωταγωνιστές κλεφτρόνια της κακιάς ώρας με φιλότιμο οδεύουν προς τον τόπο εργασίας εντός ενός παλιού fiat 128 . Ο κανόνας τους είναι να κλέβουν μετρητά από σπίτια αλλά μόνο όσα τους χρειάζονται για τα βασικά έξοδα . το πολύ 300  την φορά. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγουν την καταγγελία των θυμάτων και σε περίπτωση σύλληψης θα έχουν και το ελαφρυντικό πως έκλεβαν για να ζήσουν στην άτιμη αυτή κοινωνία . Ώσπου αποφασίζουν να χτυπήσουν σε μια έπαυλή κάνοντας την χοντρή μπάζα που θα τους οδηγήσει κατ ευθείαν στον παράδεισο του ¨μπάφου¨ το Amsterdam. Κάπου εκεί όμως τα πράγματα θα στραβώσουν όταν οι ιδιοκτήτες της έπαυλης ένα νεαρό και εκκεντρικό ζευγάρι επιστρέφει απρόσμενα στο σπίτι του και επιδίδεται σε ένα άκρος διατροφικό παιχνίδι για τρεις. Από το σημείο αυτό και μετά η κατάσταση παίρνει μια περίεργη τροπή για όλους .  
Τα του σεναρίου
Από τις λίγες φορές που γέλασα με την ψυχή μου . Η ταινία ουσιαστικά αποτελείτε από δύο μέρη που παντρεύονται αρμονικά χωρίς το ένα να υπερισχύει του άλλου. Συγκεκριμένα πρόκειται για μια αυθόρμητη κωμωδία με τρομερές ατάκες και ένα ψυχολογικό καταπιεστικό θρίλερ. Ξεκινά με χαλαρούς ρυθμούς βάζοντας τον θεατή σε μια λογική ¨να παν να γ@μηθουν όλα και καταλήγει σε ¨Τους γ@μαμε όλους ¨ Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι ενώ η ταινία εναλλάσσει τους ρυθμούς της 3 φορές και μια στο φινάλε σε καμία περίπτωση δεν κουράζει τον θεατή που ακόμα και σε σκηνές εγκλωβισμού συνεχίζει να χαμογελά . Στο σύνολό της η ταινία μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί σαν μαύρη κωμωδία η ακόμα και σαν κοινωνική σάτιρα και αυτό λόγο της έντονης αναφοράς της στις κοινωνικές τάξεις , την ξεφτίλα του glamour νεοπλουτισμού και το ρατσισμό . Ένα δύσκολο σενάριο που ξέρει να κρατά τις αποστάσεις και σέβεται τον θεατή . Μάλιστα φέρνει στο νου ταινία του Guy Ritchie αλλά και του Quentin Tarantino.  
Τα της σκηνοθεσίας
Τυπική θα την χαρακτήριζα με κάποιες ευρηματικές αναλαμπές που όμως δεν κάνουν την διαφορά . Γυρισμένη εξ ολοκλήρου με HD κάμερα άλλες φορές προδίδουν την σχετική απειρία του σκηνοθέτη και άλλες δίνουν υποσχέσεις στον θεατή για ένα ελπιδοφόρο μέλλον . Δεν είναι όμως αυτό το ζητούμενο καθώς τον πρωταρχικό ρόλο έχουν το σενάριο και οι ερμηνείες αλλά γι αυτές θα μιλήσουμε παρακάτω. 
Οι παίχτες
Κι εδώ θα πρέπει να σταθούμε λίγο παραπάνω.
Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές ( κλέφτες) είναι αυτοί που κλέβουν την παράσταση . Νέοι , δροσεροί , γεμάτοι όρεξη για δουλειά και με σίγουρο μέλλον . Ιδιαίτερα ο Βαγγέλης Αλεξανδρής που ενσαρκώνει τον μέσο άνεργο κουτοπόνηρου Έλληνα που το μοναδικό του όνειρο είναι να ζει χωρίς να δουλεύει και ν απολαμβάνει τα απαραίτητα γι αυτόν ( γυναίκες- καταχρήσεις - μπάλα ) με τον καλύτερο και χαλαρότερο τρόπο. Είναι ο τύπος ¨όλα στʼ αρχ…α μας κάτι που το περνάει στο κοινό με χαρακτηριστική άνεση λες και δεν υποκρίνεται κάποιο ρόλο αλλά βρίσκεται ανάμεσα μας στο καφενείο , στο γήπεδο , στις διακοπές. Ο Μάκης Παπαδημητράτος απ την άλλη σιγοντάρει σε ποιο χαλαρούς ρυθμούς και με συνεσταλμένο ύφος υποκύπτει στην προτροπή του συνεργάτη του για την μεγάλη μπάζα . Η Μυρτώ Αλικάκη υποδύεται την υστερική ιδιοκτήτρια της έπαυλης που μαζί με τον επιδεικτικό σύζυγο της θα μετατρέψουν το σκηνικό από ευχάριστο σε εφιαλτικό και αυτό χάριν της σεξουαλικής τους διαστροφής αλλά κι επειδή μπορούν κι έχουν την οικονομική άνεση να το πράξουν. Η μοναδική ου ένσταση είναι πως η Μυρτώ ήταν κάπως πλοίο θεατρική απ όσο θα έπρεπε στην ερμηνεία της που μπορεί αυτό στο σανίδι να είναι συν + , στο πανί όμως φαντάζει κάπως πομπώδη και υπερβολικό . Ίσος όμως να είμαι κι εγώ λίγο υπερβολικός . Ο Πέτρος Λαγούτης συντελεί θετικά κι αυτός με την ερμηνεία του στην ταινία ως σύζυγος της Αλικάκη και με στιλ ωραιοπαθές και πετυχημένου νέου που δεν τον σταματάει τίποτα αρκεί αυτό να μην έχει οικονομική επιβάρυνση


Τέλος θα ήθελα να συγχαρώ όλο 5το TIM της των ΚΛΕΦΤΏΝ που έδωσαν μια ένεση ζωής στο ελληνικό σινεμά και μακάρι να δούμε κι άλλες τέτοιες ελπιδοφόρες προσπάθειες στο μέλλον από νέους δημιουργούς .
του Κώστα Ποτακίδη  απο το www.avclub.gr

Από το site:
http://www.hridanos.gr/index.php/volume12/biblio/20
Κριτική : Γρηγόρης Παπαδογιάννης 
ΚΛΕΦΤΕΣ
(Φέρτε τη ζωή μας πίσω)
Υπόθεση: Δυο κλεφτρόνια έχουν την καλή συνήθεια να παίρνουν μόνο μικροποσά από τα σπίτια στα οποία μπαίνουν κι αυτό το σύστημα τους γλυτώνει από τις βλαβερές συνέπειες των νόμων. Κάποια στιγμή όμως δεν αντέχουν άλλο, θέλουν να πιάσουν την καλή και να φύγουν στο Άμστερνταμ. Έτσι παίρνουν τη μεγάλη απόφαση να μπουκάρουν σε ένα πλουσιόσπιτο και να τα σηκώσουν όλα. Για κακή τους τύχη πέφτουν ακριβώς στη βραδιά που εκεί γίνεται ένας φόνος. Άθελά τους λοιπόν μπλέκουν σε κάτι που θα βάλει σε κίνδυνο ακόμη και τη ζωή τους. 
Πρότερος βίος: Ο Μάκης Παπαδημητράτος έφτιαξε πρόπερσι το «Τσίου». Μια ταινία με κωμικοτραγικό θέμα, ένα πρεζόνι που ψάχνει τη δόση του στην έρημη Αθήνα του Δεκαπενταύγουστου. Η ταινία ξεχώρισε σαν την (ασεβέστατη) μύγα στο (πολυκαιρισμένο) γάλα του ελληνικού σινεμά. Εδώ τα αστεία τελειώνουν. Ο Παπαδημητράτος (και αναφέρομαι σ’ αυτόν γιατί είναι και σεναριογράφος και πρωταγωνιστής) παρουσιάζει αρχικά τα κλεφτρόνια με μια ανάλαφρη διάθεση, τα πράγματα όμως όσο κυλάει ο σεναριακός χρόνος σοβαρεύουν. Οι «Κλέφτες» δεν αστειεύονται καθόλου, δεν συνεισφέρουν στον γενικότερο χαβαλέ και αποκλείεται να δώσουν θέμα σε τηλεοπτικές χωματερές. Σε κάνουν να σκεφτείς για λίγο την κατάσταση των πραγμάτων, να αναλογιστείς σε ποια κοινωνία «εκτρέφονται» οι βασικοί του ήρωες και να παραδεχτείς τελικά ότι είναι απλώς οι άνθρωποι της διπλανής σου μεζονέτας.  
Συγκριτικό τεστ: Αντίθετα από τον Οικονομίδη που η δυνατή κεντρική ιδέα της πρώτης ταινίας έγινε η μανιέρα της δεύτερης και ενώ ο Γιάνναρης δεν έφτασε ξανά τη δύναμη του «Από την άκρη της πόλης» (επιλέγω δυο νέους σκηνοθέτες που ασχολήθηκαν με «περιθωριακούς ήρωες») ο Παπαδημητράτος κάνει ένα βήμα παραπάνω από το «Τσίου». Ας ελπίσουμε να έχει την τύχη και το κουράγιο να συνεχίσει. Εξαιρετική η ερμηνεία της Μυρτώς Αλικάκη.  
Τελευταία λέξη: Πολύ καλή για να την αγνοήσουμε.

το trailer της ταινίας





η ταινία "έπαιξε"  Κυριακή 12 - Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου

"Ώστε πιστεύετε ότι ακόμη μία δικτατορία δεν θα ήταν εφικτή στη Γερμανία...?" ("Ράινερ Βένγκερ")
Σκηνοθεσία: Dennis Gansel
Σενάριο: Dennis Gansel, Todd Strasser, Peter Thorwarth
Παίζουν: Jurgen Vogel, Frederick Lau, Max Riemelt, Jennifer Ulrich, Christiane Paul, Cristina do Rego, Jacob Matschentz, Elyas M'Barek, Maximillian Vollmer, Maximillian Mauff
Διάρκεια: 101'
Είδος: Δραματικό Πολιτικό Θρίλερ
Γλώσσα: Γερμανική
Παραγωγή: Rat Pack Filmproduktion, Christian Becker, Constantin Film
Διεθνής εκμετάλλευση: Cellloid dreams
Βραβείο / Διακρίσεις/ Υποψηφιότητες:
· Χάλκινο βραβείο καλύτερης ταινίας & Χρυσό βραβείο Δεύτερου Ανδρικού Ρόλου (για τον Frederick Lau) στα German Film Awards.
· Υποψηφιότητα για το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για την Καλύτερη Διεθνή Ταινία στο Φεστιβάλ του Sundance για το 2008.
· Στις 10 επικρατέστερες, για καλύτερη ταινία στα European Film Awards 2008



 

Τι είναι

Ένα πείραμα σε ένα σχολείο της Γερμανίας ξεκινά με τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά εξελίσσεται σε κάτι άγριο και βίαιο. Ο Ράινερ Βένγκερ, καθηγητής Λυκείου με αναρχικό παρελθόν και πρωτοποριακές ιδέες για την εκπαίδευση, αναλαμβάνει, στο πλαίσιο του μαθήματος της πολιτικής θεωρίας, να διδάξει στους φοιτητές του για την τυραννία. Ο ίδιος, βέβαια, θα προτιμούσε να αναλάβει να μιλήσει για την αναρχία, αλλά σε αυτό τον έχει προλάβει ένας αυστηρός καθηγητής της παλιάς σχολής. Προκειμένου, λοιπόν, να κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον και με αφορμή το σχόλιο ενός μαθητή του πως «δεν μπορεί σήμερα να ξαναυπάρξει φασισμός, σοφίζεται ένα παιχνίδι ρόλων: Ο ίδιος αναλαμβάνει το ρόλο του ηγέτη και οι μαθητές του το ρόλο των ακολούθων του. Οι τελευταίοι ανταποκρίνονται με ενθουσιασμό στις ανάγκες του «ρόλου». Πειθαρχούν με χαρά σε μια σειρά κανόνων συμπεριφοράς, ονοματίζουν την μικρή κοινωνία τους «Το κύμα», φορούν ένα είδος ενιαίας στολής, επινοούν έναν κοινό χαιρετισμό, φιλοτεχνούν ένα διακριτικό σήμα, μαθαίνουν τελικά να αντιλαμβάνονται ο ένας τον άλλο ως μέλη μιας εκλεκτής ομάδας, όπου όλοι είναι ίσοι με όλους. Ο Μάρκο, γιος διαλυμένης οικογένειας, είναι ίσος επιτέλους με τον πλούσιο συμμαθητή του. Η ντροπαλή, συνεσταλμένη Λϊζα είναι ίση επιτέλους με τα άλλα, δημοφιλή κορίτσια. Ο Τιμ, που βρισκόταν πάντα στο περιθώριο και κινούνταν καμιά φορά και εκτός νόμου, μπαίνει επιτέλους στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και αισθάνεται χρήσιμος. Ο Ντένις, που ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο και αναζητά διαρκώς το νόημα, διοχετεύει επιτέλους κάπου το πάθος του. Ένας μαθητής Τούρκικης καταγωγής είναι ίσος με τον Γερμανό. Μόνο που αν για τα μέλη της ομάδας όλα φαίνονται σωστά, όσοι βρίσκονται στην απ' έξω δείχνουν την δυσπιστία, αν όχι την αγωνία τους. Πρώτες πρώτες, η σύζυγος του Ράινερ, και αυτή καθηγήτρια στο ίδιο σχολείο, αλλά και η νεαρή Κάρο, το κορίτσι του Μάρκο που βρέθηκε στην ομάδα, εξοστρακίστηκε γιατί αρνήθηκε να φορέσει το ίδιο λευκό πουκάμισο με τους υπόλοιπους και παλεύει να δείξει στους υπόλοιπους το πόσο επικίνδυνες είναι οι νέες ιδέες του. Κανείς όμως δεν μπορεί να σταματήσει το «Κύμα» και την καταστροφή που φέρνει μαζί του…

Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Martin Rhue (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Todd Strasser), υποχρεωτικό ανάγνωσμα σε πολλά σχολεία της Γερμανίας, που με τη σειρά του είναι εμπνευσμένο από πραγματική ιστορία. Το 1967, ένας καθηγητής ιστορίας στο Λύκειο Cubberley του Πάλο Άλτο με το όνομα Ron Jones εφάρμοσε ένα αντίστοιχο πείραμα στους μαθητές του. Όταν, κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος όπου δίδασκε για τον Εθνικό Σοσιαλισμό, ένας μαθητής του τον ρώτησε για το πώς θα μπορούσε ο λαός της Γερμανίας να αγνοεί για τη σφαγή του Εβραϊκού πληθυσμού, ο καθηγητής δεν μπόρεσε να απαντήσει. Αντ' αυτού όμως, αποφάσισε να δώσει μια μικρή γεύση από τις συνθήκες της εποχής που μελετούσαν. Έτσι, οργάνωσε την τάξη σε μια ομάδα (με το κάθε άλλο παρά αθώο όνομα «το Τρίτο Κύμα», μια άμεση αναφορά στο Τρίτο Ράιχ), πρότεινε σκληρά κανονιστικά μέτρα και εφάρμοσε σε λίγη ώρα ένα μικρό πρόγραμμα αυστηρής πειθαρχίας μέσα στην τάξη, έκπληκτος με την προθυμία με την οποία τον υπάκουαν οι μαθητές του. Το όλο εγχείρημα, που θα κρατούσε μία μόλις μέρα, εξαπλώθηκε ραγδαία σε όλο το σχολείο, όσοι είχαν αντίθετη γνώμη γνώριζαν έναν άτυπο αποκλεισμό, τα μέλη της πρώτης ομάδας άρχιζαν να κατασκοπεύουν το ένα το άλλο, και όσοι αρνούνταν να συμμορφωθούν έπεφταν θύματα βίας. Ο Jones κλήθηκε να επιβάλλει την τάξη μετά από πέντε μέρες. Και τα κατάφερε.


Διεθνείς Κριτικές για την ταινία "Το  Κύμα":
Picture«Πανέξυπνη εξέταση της σταδιακής δηλητηρίασης ενός Γερμανικού Λυκείου από το φασισμό... Ειδικά ο Βόγκελ είναι εξαιρετικός στην κλιμάκωση του χαρακτήρα του, καθώς το ευχάριστό του πρόσωπο σκληραίνει καθώς γίνεται ο δικτάτορας που φοβόταν».


(James Greenberg, Hollywood Reporter)
«Το να αποκαλέσει κανείς το "The Wave" το γερμανικό "Fight Club" θα ήταν μαζί ακριβές αλλά και παραπλανητικό… Το "Wave" είναι ένα πιο προσγειωμένο δράμα με ένα συγκεκριμένο φόκους: Το να κοιτάξει βαθιά στα μάτια της σημερινής νεολαίας και να συναντήσει εκεί μέσα ακόμα και τους παππούδες της… Στο σύνολό της, μία από τις πιο δελεαστικές “προσφορές” του Sundance».

(Ryan Stewart, Premiere)

«Ο σκηνοθέτης κρατά την ενέργεια της ταινίας σε πολύ υψηλά επίπεδα, με αλλεπάλληλους τριγμούς και το σενάριό του (που έγραψε σε συνεργασία με τον Peter Thorwarth) διατηρεί την σκοπιά του πρωτότυπου πειράματος, ενώ χτίζει αποτελεσματικά την κορύφωση και αναπτύσσει προσεκτικά τους χαρακτήρες του».

(Cody Clark, Daily Herald)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...