ο 6ος ένορκος 12 ημέρες πριν την πρεμιέρα – ένα σημείωμα

Να που για 15^η φορά φτάσαμε στις 12 ημέρες πριν την πρεμιέρα

 

Ακολουθούν δυό εβδομάδες έντασης, πίεσης και άγχους αλλά αυτά για «τη σκηνή», είναι μια συνηθισμένη – φυσιολογική θα έλεγα κατάσταση. 

Καλά περάσαμε στις πρόβες, αλλά τώρα έφτασε ή ώρα του «πάμε». Και το «πάμε» για «τη σκηνή» είναι σημαντικό, έχει και ουσία και αξία. Κι αυτό όχι γιατί έχουμε να αποδείξουμε κάτι, ότι είχαμε να αποδείξουμε το έχουμε κάνει όλα αυτά τα χρόνια, αλλά γιατί μετά θα κρίνουμε πρώτοι τους εαυτούς μας, με αυστηρότητα και σοβαρότητα και δεν αντέχουμε τη μετριότητα, ΠΟΤΕ!

Και σίγουρα ο «6^ος ένορκος», δεν αντέχει να είναι μέτριος. 

Όταν έχεις το θράσος να καταπιαστείς με την 7^η καλύτερη κινηματογραφική ταινία όλων των εποχών, της οφείλεις το καλύτερό σου.

Κι αυτό θα παρουσιάσουμε πιστεύουμε, μια Θεατρική παράσταση που θα είναι αντίστοιχη – τηρουμένων των αναλογιών – της αρχικής ιδέας.

Τι είναι ο «6^ος ένορκος»

Μια ιστορία με έντονα πάθη, με θυμωμένους ανθρώπους που δεν δικαιώθηκαν στο παρελθόν και τώρα ψάχνουν γι αυτή (τη δικαίωση), με ανθρώπους που έχουν ζήσει μεγάλες απώλειες και πιστεύουν πως η κοινωνία ή κάποιος άλλος ευθύνεται γι αυτές και όχι τα δικά τους λάθη.

Τα στοιχεία που θα παρουσιαστούν, ελάχιστη τελικά σημασία θα έχουν, αυτό που θα «χτυπήσει το καμπανάκι της εσωτερικής αναζήτησης» στις ψυχές αυτών των ανθρώπων, είναι ο τρόπος που ο καθένας θα διαχειριστεί τα στοιχεία αυτά και από ποια πλευρά θα τα κοιτάξει.

Τα στοιχεία αυτά, είναι απλά τα συνδετικά κομμάτια της ιστορίας, χωρίς να έχουν την προφανή δικαστική σημασία, αντιθέτως η σημειολογία τους, είναι η αιτία της εξέλιξης των χαρακτήρων της ιστορίας, είναι η αιτία που θα τους κάνει να δουν καθαρότερα μέσα τους, όταν αποφασίσουν να τα κοιτάξουν όχι ως «αποδεικτικά» αλλά ως ευκαιρία της λύτρωσής τους, ακόμα κι αν δεν τολμήσουν να το ομολογήσουν στους υπόλοιπους.

Τι δεν είναι όμως ο «6^ος ένορκος»

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ σίγουρα ένα δικαστικό δράμα. 

Τοποθετείται η δράση σε μια αίθουσα ενόρκων, αλλά...

οδηγίες προς υποψήφιους δημάρχους ΚΑΙ συμβούλους κάθε είδους

Όποιον ξέρω και φαντάζομαι και όποιον δεν ξέρω, είναι υποψήφιος, είτε για δήμαρχος, είτε για σύμβουλος, δημοτικός ή περιφερειακός.

Πράγμα λογικό βεβαίως, αφού ήδη για το Δήμο μας έχουν εμφανιστεί 10 επίδοξοι σωτήρες του -και θέλω να αναγνωρίζω σε όλους καλές προθέσεις- και είμαστε ακόμα 3 μήνες απ' τις εκλογές.
Φανταστείτε τι έχουμε ακόμα να δούμε εμείς αλλά και τι έχουν να τραβήξουν αυτοί οι άνθρωποι (κατά βάθος τους συμπονώ, αφού θα φάνε στη μάπα το επόμενο διάστημα κάθε είδους αηδία, εκδήλωση, αποκριάτικους Χορούς και οτιδήποτε άλλο θα συμβεί στον υπόλοιπο μέχρι τις εκλογές χρόνο και σε όλα αυτά, όσο αηδία κι αν είναι, να λένε ΠΑΝΤΑ μπράβο, πολύ ωραία ήταν, άσε δε τα έξοδα για λαχνούς κεράσματα και λοιπές προεκλογικές δαπάνες.

Και όλοι, μα όλοι όμως, έρχονται κάποια στιγμή εμπιστευτικά και με πιάνουν (και όλους εσάς φαντάζομαι) και μου "πετάνε" το μικρό τους μυστικό...

ευτυχώς που κανείς δεν είπε ποτέ για μένα πως είμαι καλό παιδί...

γιατί...

 "τα καλά παιδιά" είναι όντως παιδιά μάλαμα 
Έμαθαν από την οικογένεια να είναι καθώς πρέπει.
 

Να  είναι ευγενικά, να μιλούν με το "σεις και με το σας", να είναι κόσμια, να μην διαπληκτίζονται, να μην εκνευρίζονται, να μην κάνουν ρήξεις.

  

'Εμαθαν πιο πολύ να νοιάζονται για τη γνώμη των που έχουν οι απέξω και ας τρώνε τις σάρκες τους στο σκοτάδι. Έμαθαν να σέβονται την κοινωνία, τους θεσμούς, τη δημοκρατία.

Έχουν κουλτούρα, επίπεδο κάτω του οποίου αρνούνται να πέσουν, έχουν ήθος, έχουν ποιότητα, έχουν στυλ, έχουν γνώσεις.

Τα καλά παιδιά...

η Ελλάδα που πεθαίνει

αν και το videάκι παρακάτω ισχυρίζεται πως "η Ελλάδα ΠΟΤΕ δεν πεθαίνει", μάλλον τελικά πραγματεύεται το ακριβώς αντίθετο...
Δεν το βρήκα καθόλου αστείο, θα έλεγα πως είναι μάλλον τραγικό αν και δεν είμαι σε θέση να ξέρω τους στόχους του δημιουργού του

μιά ακόμα μέρα με τον φόβο;

από τη μηχανή του χρόνου του Χρίστου Βασιλόπουλου

επισημάνσεις και τυχόν σχόλια ναυαγός εν αιθρία

Αναρωτήθηκα, προσπέρασα, αλλά γύρισα πίσω σ’ εκείνον τον βρώμικο τοίχο στο στενό, εκεί κοντά στις γραμμές του τρένου, στην Κωνσταντινουπόλεως. 

Εκεί που συνεργεία, παλιά σπίτια και βιοτεχνίες συνυπάρχουν με την παλιά πόλη, τους μετανάστες, τους νέους ανθρώπους και κάποιους διψασμένους επαγγελματίες, που παλεύουν με τα χαράτσια και την εφορία.

Προσπέρασα, αλλά γύρισα. 

Ο φόβος να διαβάσω το σύνθημα με έκανε να...

13 οδηγίες για αισιόδοξους

Μου το έστειλε ένας φίλος, που στ' αλήθεια είναι η προσωποποίηση της αισιοδοξίας. Το "χτένισα" λιγάκι, άλλαξα και τον τίτλο και το έκανα έτσι, πιο... δικό μου.

Οδηγίες για αισιόδοξους λοιπόν και όχι μόνο, οδηγίες προς ανθρώπους με μεγάλη ψυχή!!!

Μισογεμάτο ή μισοάδειο το ποτήρι;

Αν στ' αλήθεια πιστεύετε το πρώτο, ίσως και να είναι περιττό να συνεχίσετε το διάβασμα, αλλά επειδή από πείρα ξέρω πως οι περισσότεροι πιστεύουν το δεύτερο, επιλέγουν δηλαδή να βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο (και ίσως βέβαια δεν έχουν και απόλυτο άδικο στις μέρες που ζούμε) συνεχίστε να διαβάζετε και... το κεφάλι ψηλά!!!

Πάμε λοιπόν

οδηγία 1η. Μην τους κρατάτε κακία, συνήθως δεν αξίζουν τον κόπο!

Δεν σας προτείνω σε καμία περίπτωση να τους συγχωρήσετε, αφήστε τις όποιες ανώτερες δυνάμεις, αν υπάρχουν, να ασχοληθούν με θέματα συγχώρεσης, μην συγχέετε τις αρμοδιότητες, απλά...

γέφυρες

Πάντα είχα την άποψη πως οι γέφυρες είναι ένα εξαιρετικό χρήσιμο πράγμα.

Πάντα θεωρούσα πως οι γέφυρες δεν είναι απλά ένα δομικό έργο, αλλά είναι ένα σπουδαίο μέσο επικοινωνίας, κάτι σαν το μήνυμα στο μπουκάλι.

Όταν ΣΤΕΡΕΨΕΙ Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ απ' την πλευρά που βρίσκεσαι, απλά περνάς στην άλλη πλευρά.

Και πάντα θεωρούσα εξαιρετικά ηλίθιο όποιον καταστρέφει μιά γέφυρα, ακόμα και κατά τη διάρκεια μιάς πολεμικής σύρραξης.

Γιατί ο πόλεμος κάποτε θα τελειώσει, ενώ η επικοινωνία δεν τελειώνει ποτέ, ακόμα κι αν στην άλλη πλευρά της γέφυρας κατοικήσουν άλλοι άνθρωποι μετά τον πόλεμο.

10 γέφυρες 

Το guardian τις αναδεικνύει σαν τι 10 καλύτερες του κόσμου και αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία, αν δηλαδή είναι οι καλύτερες ή όχι, σημασία έχει πως είναι πράγματι 10 όμορφες γέφυρες που έχουν καταθέσει τη δική τους ιστορία στην επικοινωνία του κόσμου

δείτε τις - (αν θέλετε - δεν σας βάζω και το μαχαίρι στο λαιμό)
Τα σχόλια που συνοδεύουν τις φωτογραφίες των γεφυρών, είναι μετάφραση από τα πρωτότυπα της αρχικής δημοσίευσης.

1. η παλιά γέφυρα του Λονδίνου - Old London Bridge 1176-1831

Photograph: Stapleton Collection/Corbis

Μιά ζωντανή πόλη πάνω από το νερό.

Μια εξαιρετική ιδέα τόσο για την ποιητική απλότητά της αλλά για την απλή εμπορική πρακτικότητά της. Είναι από τα λίγα παραδείγματα της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής των γεφυρών και διάσημη ίσως το Ponte Vecchio της Φλωρεντίας. Η London Bridge, όπως ήταν μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, με την πολυώροφη δομή της να θυμίζει ένα υπερωκεάνιο χτισμένο από πέτρα. Το ότι δεν υπάρχει πλέον της δίνει τη δύναμη του μύθου της και τουλάχιστον έχει διασωθεί από το να γίνει θύμα της ανηλεούς τουριστικής εκμετάλλευσης, όπως η αντίστοιχη της Φλωρεντίας. 

2. Umshiang, διώροφη "δεντρογέφυρα" - Ινδία...

άκου κακομοίρη νοικοκύρη...

γιατί ο επόμενος μπορεί να είσαι εσύ!!!

Ο Βασίλης Παπανδρέου απευθύνει μια ανοικτή επιστολή στον... νοικοκυραίο της διπλανής πόρτας, που δεν ήξερε, δεν άκουσε ή απλώς έκλεινε τα μάτια και τα αυτιά! 

http://www.gazzetta.gr

• Όταν ο φώναξαν «εγέρθουτου» είπες ότι «θα μας κάνει καλό λίγη πειθαρχία».

• Όταν χαστούκισαν την Κανέλλη, είπες «καλά της έκαναν γιατί είναι πολιτικός, ΚΚΕ, γυναίκα, λεσβία κλπ».

• Όταν φώναζαν για «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες» και «κωλομπήχτες ηθοποιούς τους κώλου», είπες ότι...

Μεσολόγγι 19 χρόνια πριν...

Αιτωλικό 19 χρόνια μετά...

έτσι όπως έκοβα μερικές βόλτες στο διαδίκτυο (internet στα ελληνικά), πέφτω πάνω σε μιά λίγο παλιότερη (9 Σεπτεμβρίου) ανάρτηση του messolonghinews που μιλάει ή μάλλον γράφει και εξυμνεί (με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 10 χρόνων από τον θάνατο του) έναν προηγούμενο δήμαρχο της πόλης τον κ. Παλκογιάννη.

Ο σκοπός βεβαίως αυτής της ανάρτησης, δεν είναι να σχολιάσω τα γραφόμενα του συνιστολόγου, ούτε φυσικά το έργο του πρώην δήμαρχου, αφού ούτε τον ήξερα, ούτε καν ζούσα εδώ τότε, επομένως δεν μπορώ να έχω ίδια άποψη, άρα ούτε και σχόλιο ή γνώμη. 

Ο σκοπός της ανάρτησης, είναι να αστειευτώ(;;;)  και να συγκρίνω τα έργα που γράφει πως ολοκλήρωσε αυτός ο δήμαρχος με τη σημερινή κατάσταση της πόλης μου, του Αιτωλικού, που αν θυμάμαι καλά, εδώ και κάνα δύό - τρία χρόνια, υπάγεται διοικητικά στο ίδιο Δήμο στον οποίο αναφέρεται το δημοσίευμα. στον Δήμο Μεσολογγίου.

Γράφει λοιπόν που λέτε το δημοσίευμα, πως ο άνθρωπος αυτός υπηρέτησε σαν δήμαρχος από το 1995 έως το 1998, δηλαδή σε ένα χρονικό παρελθόν που καλύπτει μιά τετραετία 19 με 15 χρόνια πίσω.

Μεταξύ των άλλων έργων που υλοποιήθηκαν στη θητεία αυτού του δήμαρχου , όπως γράφει το δημοσίευμα, ήταν

• Ολοκληρώθηκε το έργο της υδροδότησης της πόλης του Μεσολογγίου, από τον Εύηνο δίνοντας τέλος σε ένα χρόνιο πρόβλημα της πόλης.

Αιτωλικό 19 χρόνια μετά...

Περί των του Αριστοφάνους Ορνίθων και λοιπών πετούμενων!

Αν και είναι νωρίς ακόμα να γράψω για τους «Όρνιθες»,  και είναι νωρίς, γιατί δεν γράφτηκε ακόμα η ιστορία τους, δεν καταχωρήθηκαν στο χρονοντούλαπο της Θεατρικής ιστορίας της δικής μου και της ομάδας κι αυτό γιατί βρίσκονται σε εξέλιξη και υπό μελέτη διάφορες προσκλήσεις, υποψηφιότητες συμμετοχών και σχεδιασμός που τις κρατάνε «ζωντανές» και εν πτήσει.

Οι «Όρνιθες» λοιπόν αισθάνομαι, πως απλά ολοκλήρωσαν τις δυό πρώτες προγραμματισμένες παραστάσεις τους, με τη Θεατρική ομάδα του 1ου Λυκείου Μεσολογγίου, και συνεχίζουν τις...

ο ανίκητος χωριάτης

Επιστημονική μελέτη "περί χωριατιάς"

Όταν ο λαμπρός Albert Einstein αναφώνησε με απόγνωση πως το μόνο ανίκητο πράγμα στη φύση είναι η βλακεία, προφανώς και λόγω καταγωγής ίσως, δεν συμπεριέλαβε και τον "χωριάτη", αυτή την ανίκητη κατηγορία ανθρώπων, που βεβαίως συμπεριλαμβάνονται ΜΕ ΑΞΙΏΣΕΙΣ στη μεγάλη έννοια της βλακείας, πλην όμως οφείλει η επιστήμη να τους δώσει εκείνη την ξεχωριστή αναγνώριση που δικαιούνται. 

Και για να γίνω ξεκάθαρος, όταν λέω «χωριάτης» δεν εννοώ τον καταγόμενο από κάποιο χωριό της επικράτειας, γιατί μ’ αυτή την έννοια θα έπρεπε να μας συμπεριλάβω όλους και πρώτα - πρώτα την αφεντιά μου. 

τυπικοί Έλληνες χωριάτες

Γενική περιγραφή του «χωριάτη» 

Επομένως εννοώ με τον όρο «χωριάτης», τον άξεστο, τον αγράμματο, τον αδαή, τον απαίδευτο και ενίοτε τον θλιβερά ημιμαθή, που ενώ στο βάθος της καρδιάς του γνωρίζει (έτσι μάλλον μπορώ να υποθέσω) όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του, τα αρνείται, τα αποποιείται σε τέτοιο σημείο, ώστε να ελλοχεύει ο κίνδυνος της αυτογελοιοποίησης. 

Και βεβαίως δεν έχω τίποτα με την αυτογελοιοποίηση, ίσως μάλιστα, αν έχεις την αίσθηση της να σε βοηθάει να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. 

Αλλά αυτό ακριβώς είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό του «χωριάτη», η έλλειψη αυτής της αίσθησης και γενικότερα της αυτογνωσίας. 

Συμπεριφορά του ανίκητου «χωριάτη» 

Ο «χωριάτης» συμπεριφέρεται συνήθως ως αρπακτικό, θεωρεί πως...

ΔΕΝ υπάρχει αποτυχία

της Εύης ΖΟΥΡΟΥΔΗ
δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" στις 27 Ιουνίου 2011

Το αναδημοσιεύω λόγω της ημέρας ένατξης των πανελληνίων εξετάσεων, που καταφέραμε να πείσουμε τα παιδιά πως είναι η μεγαλύτερη, το κορυφαίο έργο της ζωής τους με το παρακάτω σύντομο σχόλιο "Παιδιά μην τσιμπάτε, μην σας παραμυθιάζει η παραπαιδεία, οι φροντιστές και τα εγώ των γονιών σας. Οι ζωές είναι ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ" 

Οι γονείς της θέλουν να γίνει δικηγόρος.

Εκείνη θέλει να γίνει μουσικός. 

Είναι στη Νομική. 

 Η μητέρα του θέλει να γίνει αρχιτέκτονας.

Αυτός σεφ. 

Μπήκε Πολυτεχνείο. 

Κάποιοι άλλοι, ενώ ήθελαν πολύ, δεν κατάφεραν να περάσουν ούτε στη Νομική ούτε στο Πολυτεχνείο.  

Ποιοι άραγε έχουν πετύχει και ποιοι όχι; 

Επιτυχημένοι είναι εν δυνάμει όλοι. Αρκεί να κοιτάξουν από διαφορετική οπτική γωνία. 

Δεν υπάρχει αποτυχία. 

Υπάρχει επιθυμητό ή μη αποτέλεσμα. Κι ο τρόπος με τον οποίο...

έκθεση για την ημέρα

Εμάς η δασκάλα μας έβαλε έκθεση για την 25η Μαρτίου και γι’ αυτό εμείς τώρα γράφουμε έκθεση για την 25η Μαρτίου. Η 25η Μαρτίου είναι τέ-λει-α και τη γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου για πολλούς λόγους:

1. Την 25η Μαρτίου όλοι οι Έλληνες, με μια φωνή, είπαν στους Τούρκους «ουστ να μου χαθείτε, ξουτ ξουτ στα τσακίδια»! Κι όλοι οι Τούρκοι, με μια φωνή, είπαν «καλά ντε, μη βαράς» και φύγανε. Και τότε ήρθε ο Καποδίστριας και έφερε την πατάτα τηγανητή.

2. Την 25η Μαρτίου ο Κολοκοτρώνης θύμωσε πάαααρα πολύ και πήρε ένα όπλο και σκότωσε όλους τους Τούρκους και μερικούς Έλληνες που δε χώνευε. Και οι υπόλοιποι Έλληνες (οι ζωντανοί) τον έκαναν εθνικό ήρωα και μετά τον είπανε προδότη και τον δικάσανε σε θάνατο.

3. Τέλος, είμαι μια περήφανη Ελληνοπούλα γιατί φέτος η 25η Μαρτίου πέφτει Δευτέρα και βγαίνει τριήμερο. Θα μαζευτούμε οικογενειακά, θα κάτσουμε γύρω γύρω, θα θυμηθούμε τις εκδρομές που πηγαίναμε παλιά, θα κλαίμε και θα περάσουμε τέ-λει-α! 

Την 25η Μαρτίου ανεβάσανε το λάβαρο της επανάστασης. Όταν το βγάλανε από το σεντούκι, ήταν...

παρακμή παντού

Λεξικό Τεγόπουλου – Φυτράκη: (η) ουσ.  ελάττωση της δυνάμεως, μαρασμός/

(μτφ.) κατάπτωση, ξεπεσμός / χρονική περίοδος κατά την οποία παράγονται λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά κτλ. έργα….

Σε μια τέτοια χώρα ζούμε, σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον. 

Σε μια χώρα προδομένη και ξεπουλημένη απ’ αυτούς που ορκίστηκαν να τη φυλάνε, απ’ αυτούς που στάλθηκαν απ’ το λαό της στις ψηλότερες θέσεις της ιεραρχίας.

Σε μια χώρα που παρακμάζει με γοργούς ρυθμούς και κατατρώει τα ίδια της τα σωθικά.

Μια χώρα με ασαφές παρελθόν και θολό μέλλον. 

Μια χώρα που έγραψαν άλλοι την ιστορία της, πεταμένη τώρα στα σκουπίδια των «εταίρων» της -και όχι για πρώτη φορά-, έρμαιο στις ορέξεις ανήθικων πραματευτάδων.  

Παρακμή αξιών, παρακμή κοινωνική, παρακμή εκπαίδευσης, παιδείας, τεχνών, Πολιτισμού, παρακμή πολιτικής, παρακμή παντού, σε όλες τις εκφάνσεις τις κοινωνίας και των πέριξ αυτής δρώμενων.

Αναρωτιέμαι, φταίει τάχα η οικονομική κρίση (που οπωσδήποτε είναι δεδομένη μαζί την οικονομική παρακμή των Ελλήνων και της χώρας φυσικά), ή μήπως την χρησιμοποιούμαι απλά σαν...

μα τελικά είναι τόσο δύσκολο να το χωνέψουν;

Είναι τόσο παραπάνω από τα μεγάλα οικονομικά μυαλά τους να αντιληφθούν πως το ευρώ ήταν και παραμένει καταστροφικό για την αδύναμη Ελληνική οικονομία;

Είναι τόσο τραγικά ακατόρθωτο να χωνέψουν, πως η οικονομία της χώρας μας, στηριγμένη σε εντελώς διαφορετικούς πυλώνες δεν μπορεί να συνταιριάζει με την οικονομία της βιομηχανικής Γερμανίας.

Ε δεν μπορεί ρε παιδιά ο ψιλικατζής να γίνει συνέταιρος του Λάτση, σε δυό ώρες θα του έχει πάρει και το ψιλικατζίδικο και τα σώβρακα.

Δηλαδή τι άλλο ποια θα πρέπει να γίνει για να απαλλαγούμε από τη θηλιά του ευρώ.

Μήπως δεν θα απαλλαγούμε ποτέ και απλά θα μας ξεκρεμάσουν απ' το ικρίωμα νεκρούς;

Πως είναι δυνατόν να θέλεις να...

επιτέλους, τέλειωσα (σχεδόν)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, χαθήκαμε τελευταία και αυτό πολύ με στεναχώρησε, φαντάζομαι κι σένα, πλην όμως, είχε πέσει πολύ δουλειά. 

Και όταν λέω δουλειά, μην πάει ο νους σου στο κακό, δεν εννοώ απ' αυτή τη δουλειά που πληρώνεσαι για να την κάνεις, αυτή ανήκει πια στο ανεπίστρεπτο παρελθόν.

Εννοώ απλά πρώτον, τις επιπλέον ώρες που απαίτησε τελευταία ο "Λίθος"που λόγω των δύσκολων καιρικών συνθηκών χρειαζόταν διαφορετική διαχείριση και πολύ περισσότερες ώρες ασχολίας, για να τα φέρει βόλτα και δεύτερον τις πολλές - πολλές ώρες που χρειάστηκαν για να ασχοληθώ και με το ψώνιο μου, το θέατρο και τις "φρέσκες" ομάδες μου.

Εκεί που λες λοιπόν ημερολόγιο που έλεγα να ξεκουραστώ φέτος, να κάνω κάτι εύκολο, μη σου πω πως πέρασε απ' το μυαλό μου να μην κάνω και τίποτα, προκύπτουν και μιά και δυό και τρεις παραγωγές.

Ήταν λοιπόν επιβεβλημένο να ολοκληρωθούν τα κείμενα, να οριστεί η διανομή για να ξεκινήσουν να τρέχουν οι πρόβες.

Εδώ ακριβώς "κολλάει" ο τίτλος της ανάρτησης "επιτέλους τελείωσα (σχεδόν)". Τελείωσα με την επεξεργασία των κειμένων, τελείωσα με τις τεχνικές οδηγίες, και ΟΛΟΙ, παραγωγή και ηθοποιοί, έχουν κείμενα στα χέρια τους και δουλεύουν.

Αριστοφάνους "Όρνιθες" 

Για τη θεατρική ομάδα του 1ου Λυκείου Μεσολογγίου έχω γράψει μερικά πράγματα. 

Οι πρόβες...

έθνος και εθνικισμός

από την ομάδα πολιτών Ηλιούπολης 

Μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή εξελίσσεται μέρα με τη μέρα στη χώρα μας. 

Ένας ολόκληρος λαός, με την καθοδήγηση της κυβερνητικής τρόικας, έχει γίνει έρμαιο των αρπακτικών του χρηματιστικού κεφαλαίου. Στο όνομα της πληρωμής ενός παράνομου χρέους και μιας υποτιθέμενης αυριανής ανάπτυξης της οικονομίας, καταστρέφεται σήμερα με τον πιο βίαιο τρόπο ολόκληρος ο παραγωγικός και κοινωνικός ιστός της χώρας κι ο λαός οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη εξαθλίωση και υποταγή. 

Εν ονόματι ποιας ανάπτυξης πρέπει να καταστρέψουμε αυτό που ήδη έχουμε; 

Για την ολιγαρχία που κυβερνά, το γενικό συμφέρον της κοινωνίας δεν είναι φυσικά η βούληση του λαού και το συμφέρον της εθνικής του οικονομίας, αλλά το συμφέρον του διεθνούς τραπεζικού συστήματος που βρίσκεται σε ανοικτή σύγκρουση πλέον με τα έθνη και την κυριαρχία τους. Προσέξτε τα λόγια ενός από τους πιο συνειδητούς κομματικούς εκφραστές των συμφερόντων του χρηματιστικού κεφαλαίου, Ε. Βενιζέλου, σε ομιλία του στις 18/2/2011: «Το Σύνταγμα πρέπει να «υποδεχτεί» ένα νέο φαινόμενο. Αλλάζει η αντίληψη περί γενικού συμφέροντος, περί της εθνικής οικονομίας και των αναγκών της. Η διεθνής οικονομική κρίση ανέδειξε μεταξύ άλλων τα όρια και την ανεπάρκεια ορισμένων θεμελιωδών κλασσικών αλλά και συμβατικών εννοιών. Αυτό ισχύει πρώτο με την έννοια του κράτους. …Όταν επηρεάζεται τόσο βαθιά η έννοια του κράτους, επηρεάζεται και...

καλή χρονιά...

κι ότι επιθυμείτε να το πάθετε.

Προσέξτε όμως τι θα ευχηθείτε φέτος, γιατί οι ευχές μας τα προηγούμενα χρόνια είδατε που μας φέρανε.

Γι αυτό προσπαθήστε να είστε πιο δημιουργικοί στις ευχές για το 2013 και μην αναλωθείτε σε εγωιστικές και προσωποκεντρικές ευχές τύπου "να χαίρεστε την οικογένειά σας" και άλλα τέτοια κοινότυπα

σας προτείνω χρήσιμες ευχές...

θεατρική ομάδα 1ου Λυκείου Μεσολογγίου και "Όρνιθες Αριστοφάνους"

Δεν υπήρχε. τώρα συστάθηκε ή για να είμαι ειλικρινής τώρα σιγά - σιγά συγκεντρώνεται.

Με πολύ - πολύ χαρά, δέχτηκα την πρότασή των παιδιών και των καθηγητών της Παλαμαϊκής σχολής (1ο Λύκειο Μεσολογγίου) για να στήσουμε μιά ομάδα στο σχολείο τους και να ανεβάσουμε παράσταση.

Εξάλλου είναι γνωστή η μεγάλη αγάπη που τρέφω για τα παιδιά και πόσο μ' αρέσει να συνδημιουργώ με τους εφήβους, "κλέβοντάς τους" λίγο από την ορμή και τη νιότη τους.

Ήταν ίσως και η κυριότερη διαφωνία μου με κάποιους πάλαι ποτέ "συνοδοιπόρων" μου στο ερασιτεχνικό θέατρο, που λέει... "τους ζάλιζαν", δεν μπορούσαν να συνυπάρχουν, λες και ξέχναγαν πως κι αυτοί ήταν κάποτε έφηβοι (μερικοί μάλιστα μόλις πριν λίγα χρόνια) με ότι συνεπάγεται αυτό σε τρέλα, παλαβομάρα, φασαρία αλλά και αφοσίωση.

Και ήθελαν λέει να...

ίσως επειδή το έργο το 'χω ξαναδεί...

Επειδή τώρα το ξέρω καλά πόσο πολύ με αγαπάτε και ξέρω επίσης καλά πως θα μπείτε στο κόπο να τηλεφωνήσετε για να μου ευχηθείτε λόγω της ημέρας που εντελώς τυχαία και χωρίς να είναι δική μου επιλογή, συμπίπτει με την χριστιανοπρεπή ονομαστική μου εορτή, θα ήθελα επισήμως και αναρμοδίως να σας ενημερώσω, πως δεν είναι ανάγκη να κάνετε τον κόπο γιατί... 

Δε θέλω τίποτε καινούργιο να πω
Είμαι καλά, πολύ καλά, ευχαριστώ
Στίχοι - Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης
Ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς

Δε θέλω τίποτε καινούργιο να πω
Είμαι καλά, πολύ καλά, ευχαριστώ
Φεύγω απ' το σήμερα που μοιάζει με χθες
Κάπου στο αύριο θα είμαι, αν με θες

Αχ, αν πρέπει κάτι να σου πω...