κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

22 Μαΐου 2013

ο ανίκητος χωριάτης

Επιστημονική μελέτη "περί χωριατιάς"

Όταν ο λαμπρός Albert Einstein αναφώνησε με απόγνωση πως το μόνο ανίκητο πράγμα στη φύση είναι η βλακεία, προφανώς και λόγω καταγωγής ίσως, δεν συμπεριέλαβε και τον "χωριάτη", αυτή την ανίκητη κατηγορία ανθρώπων, που βεβαίως συμπεριλαμβάνονται ΜΕ ΑΞΙΏΣΕΙΣ στη μεγάλη έννοια της βλακείας, πλην όμως οφείλει η επιστήμη να τους δώσει εκείνη την ξεχωριστή αναγνώριση που δικαιούνται. 
Και για να γίνω ξεκάθαρος, όταν λέω «χωριάτης» δεν εννοώ τον καταγόμενο από κάποιο χωριό της επικράτειας, γιατί μ’ αυτή την έννοια θα έπρεπε να μας συμπεριλάβω όλους και πρώτα - πρώτα την αφεντιά μου. 

τυπικοί Έλληνες χωριάτες
Γενική περιγραφή του «χωριάτη» 
Επομένως εννοώ με τον όρο «χωριάτης», τον άξεστο, τον αγράμματο, τον αδαή, τον απαίδευτο και ενίοτε τον θλιβερά ημιμαθή, που ενώ στο βάθος της καρδιάς του γνωρίζει (έτσι μάλλον μπορώ να υποθέσω) όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του, τα αρνείται, τα αποποιείται σε τέτοιο σημείο, ώστε να ελλοχεύει ο κίνδυνος της αυτογελοιοποίησης. 
Και βεβαίως δεν έχω τίποτα με την αυτογελοιοποίηση, ίσως μάλιστα, αν έχεις την αίσθηση της να σε βοηθάει να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. 
Αλλά αυτό ακριβώς είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό του «χωριάτη», η έλλειψη αυτής της αίσθησης και γενικότερα της αυτογνωσίας. 

Συμπεριφορά του ανίκητου «χωριάτη» 
Ο «χωριάτης» συμπεριφέρεται συνήθως ως αρπακτικό, θεωρεί πως...
τα πάντα του ανήκουν, πως τα πάντα δημιουργήθηκαν από τη φύση, ή από όποιον άλλο δημιουργήθηκαν, για να τον συναντήσουν, για να τα αρπάξει. Ο «χωριάτης» συνήθως, δεν είναι ικανός να δημιουργήσει τίποτα, έτσι αρέσκεται στην αρπαγή της δημιουργίας του διπλανού του, του γείτονά του.

Συμπτώματα και παρενέργειες 
Περίπτωση 1η – φιλονικία με άλλον «ανίκητο χωριάτη» 
Ο διπλανός του, ο γείτονας, αν τύχει να είναι κι αυτός «χωριάτης», θα προσπαθήσει να το πάρει πίσω με κάθε τρόπο και να αρπάξει και κάτι παραπάνω και εκεί πια οι εξελίξεις μπορεί να είναι απρόβλεπτες. 
Ο ένας θα κραυγάζει απ’ τη μια μεριά, ο άλλος απ’ την άλλη και όποιος φωνάξει δυνατότερα, στο τέλος θα νικήσει. 
Συμπέρασμα 
κερδισμένος ο «χωριάτης», 
στην περίπτωση αυτή ο ΠΙΟ «χωριάτης» 

Περίπτωση 2η – φιλονικία με κοινό θνητό, με έναν συνήθη συνάνθρωπό του 
Υποθέτουμε για τις ανάγκες της μελέτης μας, την περίπτωση που ο γείτονας του «χωριάτη» τυχαίνει να είναι κάποιος ευγενής, (με την έννοια του ευγενικού), που παρόλη τη χωριατιά του άλλου, θα σεβαστεί την καλή γειτονία και θα προσπαθήσει χωρίς κραυγές και χωρίς να δημοσιοποιήσει τη «χωριατιά» του γείτονα του, να του ζητήσει να του επιστρέψει το αρπαγμένο. Τότε ποιος είδε το «χωριάτη» και δεν τον φοβήθηκε, 
θα κραυγάζει, θα μιλάει δυνατά, θα αγανακτεί για το δίκιο του που τον πνίγει. Θα διαμηνύει παντού, στο σύνολο της κοινότητας, πως το αρπαγμένο είναι δικό του, πως του ανήκει, επειδή έτσι θέλει, έτσι απλά, χωρίς επιχείρημα, χωρίς ουσία, χωρίς να είναι σε θέση να ακούσει τον αντίλογο. 
Κι αν κάνει ο γείτονας το λάθος και του αποδείξει το αντίθετο απ’ αυτό που ο «χωριάτης» θέλει, προσπαθώντας ακόμα να συνεννοηθεί μαζί του κατ’ ιδίαν, τότε ο «χωριάτης» με τη σιγουριά που του δίνει η αξεστοσύνη του και η απαιδευτότητά του (συγχωρήστε μου τους δυό νεόκοπους όρους) θα του απαντήσει πως είναι δικό του, γιατί απλά, ΕΤΣΙ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟΣ. 
Έτσι τόσο απλά και επομένως 
κερδισμένος ο « ανίκητος χωριάτης» 

πιθανές εξελίξεις στη φιλονικία της 2ης περίπτωσης 
ΑΝ ο γείτονας τώρα, απαιτήσει με άλλο τρόπο, πέρα της ευγένειας… 
Θα του πει πλέον με επιτακτικό τρόπο, δωσ’ το μου πίσω, ο «χωριάτης» και πάλι με την σιγουριά της αγραμματοσύνης του, θα απαντήσει σε άπταιστα «χωριάτικα» σιγά μην ασχοληθώ μαζί σου…  
Εάν τον απειλήσει τώρα ο γείτονας, θα σε πάω στο δικαστήριο, τότε πάλι ο πονηρός, ο large χωριάτης θα απαντήσει πήγαινέ με… 

από που αντλεί τη σιγουριά αυτή ο "χωριάτης" -  γιατί  απαντάει έτσι;
Γιατί γνωρίζοντας το ποιόν του γείτονα, ξέρει πως δεν θα επιλέξει την οδό της δικαιοσύνης, αλλά απλά θα καταπιεί την αρπαγή και θα πει, δε βαριέσαι, ας πρόσεχες. 
και επομένως 
κερδισμένος πάλι ο «χωριάτης» 

Κι αν ακόμα όμως ο γείτονας επιλέξει αυτό το δρόμο (της δικαιοσύνης δηλαδή), ξέρει ο κουτοπόνηρος «χωριάτης» πως πάλι δεν θα βγει χαμένος. Ξέρει πως γενικότερα το σύστημα, λειτουργεί λίγο - πολύ "χωριάτικα", ευνοεί τη «χωριατιά», ευνοεί αυτόν που φωνάζει πιο δυνατά. ΑΛΛΑ κι αν ακόμα δεν τον ευνοήσει το σύστημα και η δικαιοσύνη ακολουθηθεί κατά πως πρέπει, αυτός θα βγει κραυγάζοντας στην κοινότητα, χυδαιολογώντας για το γείτονά του, για το άδικο του συστήματος, με περισσή φαιδρότητα θα κοινωνεί το «στήσιμο της δίκης» και άλλα τέτοια γραφικά, με αποτέλεσμα ο ατυχής γείτονας του «χωριάτη» να βρεθεί από κατήγορος, κατηγορούμενος στην κοινότητά του κι όλα αυτά γιατί ο «χωριάτης» μπορεί και φωνάζει πιο δυνατά. 
Πάλι κερδισμένος ο «χωριάτης» 

Συμπτωματολογία του ατυχή γείτονα 
Ο απελπισμένος γείτονας που διαισθανόμενος πως τα περιθώρια να διεκδικήσει τα «δικά του» στενεύουν ανησυχητικά, σαν απονενοημένο βήμα, αποφασίζει να δημοσιοποιήσει στην κοινότητα την αλήθεια, ή τουλάχιστον την αλήθεια απ’ τη δική του πλευρά, να παραθέσει το γιατί διεκδικεί ότι διεκδικεί, από πού ορμάται, ποιος νόμος τον προστατεύει και άλλα επιχειρήματα. 
Ε λοιπόν αυτή η απόφαση του γείτονα, είναι η καταστροφικότερη επιλογή που μπορεί να κάνει, γιατί τότε, ποιος πάλι είδε τον «χωριάτη» και δεν τον φοβήθηκε. 
Αρχίζει ο ίδιος κύκλος, των κραυγών, των ψευδών, της λοιδορίας, της χυδαιότητας και τότε ο γείτονας μάλλον δεν θα μπορεί να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό κι αυτό γιατί όπως έγραψα ξανά και ξανά, απλά ο «χωριάτης» φωνάζει πιο δυνατά. 
Και τη στιγμή λοιπόν που ο γείτονας είναι έτοιμος να κλείσει το φάκελο και να τον στείλει ή να πατήσει το κουμπί και να δημοσιεύσει, ενεργοποιείται το μαγικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης και ανακαλεί κάθε προηγούμενη απόφαση του και λέει πάλι «που πας, να τα βάλεις με τον ανίκητο χωριάτη; θα χάσεις, με ποιόν θα ανοίξεις διάλογο; Με τον κομπλεξικό χωριάτη; Για να ανταλλάξεις απόψεις και επιχειρήματα, πρέπει ο συζητητής να είναι τουλάχιστον στο δικό σου επίπεδο και ακόμα καλύτερα σε υψηλότερο. Αλλά με το «χωριάτη», δεν έχεις καμιά ελπίδα, επειδή απλά, ΕΙΝΑΙ «ΧΩΡΙΑΤΗΣ»  
Επομένως  
Και πάλι κερδισμένος ο «χωριάτης»  

Λοιπές συμπεριφορές του «χωριάτη» 
Αν ο γείτονας του «χωριάτη» κάνει την κρίσιμη στιγμή την εσφαλμένη εκτίμηση και παραχωρήσει κάτι απλόχερα στον «χωριάτη» γείτονα, το οτιδήποτε, τότε θα πρέπει να γνωρίζει πως το έχασε ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. 
Μια από τις συνηθέστερες συμπεριφορές του «χωριάτη» είναι η εκμετάλλευση με κάθε τρόπο του αντικειμένου που του παραχωρείται. Η χρήση αυτή τον κάνει να φαίνεται στον εαυτό του καλύτερος και το ίδιο σπουδαίος με τον γείτονά του. Και φτάνει η στιγμή που ο «χωριάτης», επειδή ακριβώς είναι ημιμαθής και άπληστος, χωρίς ΠΟΤΕ να ασχοληθεί ουσιαστικά με το αντικείμενο ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙ ΠΩΣ ΠΟΘΕΙ, αισθάνεται πως το κατέκτησε, πως το κατέχει. 
Και τότε, σε πρώτη φάση και με την πρώτη ευκαιρία, θα απαξιώσει, για να μην πω μαχαιρώσει – πάντα πισώπλατα- το γείτονα, τον μέχρι πρότινος ευεργέτη του, θα πετάξει στα σκουπίδια το αντικείμενο που του είχε προσφέρει και θα προσπαθήσει να μεγαλοπιαστεί ή μάλλον καλύτερα να «χωριατοπιαστεί» 
Αν ο γείτονας προσπαθήσει να μάθει το γιατί, η απάντηση του «χωριάτη» είναι συνήθως σταθερή, επειδή δεν ήταν καλό, θα βρω άλλο γείτονα που θα το κάνει καλύτερα. 
Αν πάλι ο γείτονας με υπομονή, ζητήσει να μάθει τι ακριβώς κάνει καλύτερα ο νέος γείτονας, ο «χωριάτης» αποστομωτικά, έτσι όπως συνηθίζει, θα απαντήσει οτιδήποτε του έρθει στο μυαλό, αλλά ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΝΝΟΕΙ «το κάνει καλύτερα από σένα γιατί μπορώ να τον διαχειριστώ, ενώ εσύ είσαι καλύτερος από μένα και σε φοβάμαι». 
_Μα έχεις δει κάποια δουλειά του; έχει κάνει ξανά τη δουλειά; Ξέρει τι ακριβώς θέλεις απ’ αυτόν; Πάλι ο «χωριάτης» έχει έτοιμη την απάντηση, "ΟΧΙ, αλλά «αρκεί να μην είσαι εσύ ο γείτονάς μου, αφού σε ζηλεύω και σε φοβάμαι" και εκεί ακριβώς ο «χωριάτης» έχει κάνει την αρχή του τέλους των όποιων προσδοκιών είχε, ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙ 

Και κυρίως εκείνο που δεν ξέρει, ή μάλλον αρνείται να θυμάται, είναι πως ο μέχρι πρότινος γείτονάς του, δεν τον «παραμύθιασε» ποτέ, λέγοντάς του «εγώ ξέρω», αντίθετα του είχε πει, πάμε μαζί παρακάτω και θα προχωράμε μαθαίνοντας. 
Και αυτό ήταν και το μυστικό της επιτυχίας του παλιού γείτονα, ότι δεν ήξερε και το ήξερε ότι δεν ήξερε και αυτό τον έκανε ανασφαλή και κατά συνέπεια, πιο προσεκτικό, λιγότερο υπερφίαλο, περισσότερο μελετηρό σε βιβλία και γραφές άλλων σπουδαίων κατασκευαστών και δημιουργών. Τον έκανε να μοχθεί περισσότερο απ’ όλους τους «χωριάτες» γείτονές του, να δουλεύει για όλους μαζί, να μένει μόνος στην προσπάθεια του να σιγουρευτεί πως τελικά αυτό που θα δώσει στον «χωριάτη» γείτονα, θα είναι αυτό που έπρεπε να είναι και πως την επόμενη φορά θα το έκανε ακόμα λίγο καλύτερα. 
Φτάνουμε λοιπόν αισίως στο ίδιο αποτέλεσμα, ο γείτονας την «πάτησε» γιατί δεν ήξερε και προσπάθησε να μάθει, ενώ ο «χωριάτης» χωρίς να προσπαθήσει να μάθει τίποτα, νοιώθοντας ισχυρός μέσα στην σιγουριά που του προσφέρει η αμάθειά του, αποφάσισε έτσι αυθαίρετα, πως ξέρει. 
Επομένως 
Ανίκητος ο αμαθής «χωριάτης» 

Και κλείνει το κεφάλαιο αυτό, με την εξής υπογράμμιση σχετικά με τις 
συγγενείς συμπεριφορές του "χωριάτη"
Αφού πια η γειτονία έχει διασπαστεί, ο γείτονας και με το δεδομένο πως ο «χωριάτης», του έχει ήδη ανακοινώσει πως αυτό που του είχε στο παρελθόν δώσει, ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ζητάει την επιστροφή του, με το σκεπτικό πως του είναι άχρηστο και περίπου προσβλητικό για τον «χωριάτη». 
Και τότε ο θρασύς «χωριάτης» στη συνηθισμένη χωριάτικη γλώσσα του, του απαντάει, ΟΧΙ, δεν στο δίνω 
_Και γιατί δεν μου το δίνεις; 
 _Για να μην το έχεις εσύ!
_Μα γιατί να μην το έχω, αφού αφενός είναι δικό μου και απλά στο δάνεισα, επιπλέον εμένα μου αρέσει εσένα πάλι όχι, σε προσβάλλει, δωσ’ το μου πίσω λοιπόν
Πάλι θα απαντήσει η «χωριάταρος», ΟΧΙ γιατί ΘΕΛΩ ΝΑ ΝΟΜΙΖΩ, πως αν δεν το έχεις, θα πάψεις και να υπάρχεις, θα εξαφανιστείς και έτσι δεν θα σε βλέπω, δεν θα θυμάμαι πως εσύ προσπάθησες να ξύσεις τη «χωριατιά» από πάνω μου. 
Και επιπλέον, σε πλήρωσα για αυτό 
_Όχι φίλε μου, ΔΕΝ ΜΕ ΠΛΗΡΩΣΕΣ, απαντάει ο γείτονας, πλήρωσες τα υλικά της κατασκευής του και πληρώθηκες πίσω απ’ αυτό που σου έδωσα, από τις πωλήσεις που έκανες, ήταν μια συναλλαγή που είχε κέρδος ή έστω οικονομική ισορροπία για σένα, ενώ είχε πολύ υψηλό κόστος για μένα. Και επειδή ο «χωριάτης» αντιλαμβάνεται μόνο το οικονομικό κόστος, ξεκαθαρίζω πως εκτός απ’ αυτό υπάρχει το κόστος το πνευματικό, το ηθικό, το οικογενειακό. 

Και έτσι, εκ των πραγμάτων, μετά απ’ αυτό το διάλογο, επιστρέφουμε στην αρχή, που έγραφα περί των δικαστηρίων και τη σιγουριά που νοιώθει ο αγράμματος «χωριάτης» απέναντι σ’ αυτά (στα δικαστήρια) 

Και κλείνω αυτές με τις σκέψεις μου, για να μη γράψω σπουδαία επιστημονική  
περί της χωριατιάς και τον χωριάτη μελέτη, ως εξής:
Ο «χωριάτης» επειδή κατά κανόνα όπως έγραφα στην αρχή είναι, αδαής και ημιμαθής, πιστεύοντας όμως πως όλα τα ξέρει και για όλα πρέπει να έχει άποψη, θεωρεί επιβεβλημένο να κάνει κάτι δικό του και κυρίως να αντιγράψει αυτό που έχει αρπάξει από το γείτονα (ο οποίος γείτονας, ενδέχεται και αυτός να είναι ημιμαθής, πλην όμως αυτό να το κοινωνεί, όπως προέγραψα) και έτσι να δημιουργήσει τελικά ο "χωριάτης", ένα "χωριάτικο" κακέκτυπο. 
Αυτό τον κάνει να φαίνεται πιο σπουδαίος στον εαυτό του, πλην όμως αγνοεί τη γνώμη της κοινότητας γιατί αυτή τη φορά δεν τον ενδιαφέρει, αρκεί να φαίνεται πιο σπουδαίος όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη. 
Το αυτοδιαφημίζει κραυγάζοντας για το πόσο καλό είναι αυτό που κατάφερε (χωρίς ουσιαστικό κόπο) να παράξει και έτσι κανείς δεν τολμάει να του πει την αλήθεια 
Πάλι κερδισμένος ο «χωριάτης», τουλάχιστον στον καθρέφτη του 

Το απαύγασμα της χωριατιάς του τώρα, είναι που έχει το θράσος, να τοποθετήσει το κακέκτυπό του, πλάι στο αρπαγμένο από το γείτονά του, στο ίδιο ράφι και χωρίς να διαχωρίζει ποιο είναι ποιού, ποιο δημιούργησε ο καθένας και θα προσπαθήσει να φωτίσει την ασχήμια του δημιουργήματός του από το φως του ανήκοντος στο γείτονα. 
Ξέρει καλά ο «χωριάτης» πως κάποια στιγμή θα ξεχαστούν όλα, θα σβήσει η ανάμνηση και έτσι ο «χωριάτης» θα τα έχει καταχωρήσει, όλα δικά του 
Πάλι κερδισμένος ο «χωριάτης» 

Επομένως για να καταλήξω κάπου, είναι πράγματι ανίκητος ο «χωριάτης»; 
Η απάντηση είναι ΝΑΙ, είναι ανίκητος ο «χωριάτης» 
Και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να νικηθεί, καμιά ελπίδα να απαλλαγούμε από τους σπουδαιοφανείς και δήθεν «χωριάτες»; 
Δε νομίζω πως η επιστήμη μπορεί να απαντήσει, ακόμα και ο Einstein δε μπόρεσε να τους χωρέσει στη σκέψη του 
Συμπερασματικά τι προτείνει αυτή η μελέτη… 
  • Μη δώστε θάρρος στο «χωριάτη» να σας ανέβει στο κρεβάτι 
  • Αφήστε τον κλεισμένο στην τρύπα του και στην άγνοιά του, 
  • μην προσπαθήσετε να του μάθετε τίποτα από τα λίγα ή τα πολλά που ξέρετε κι αυτό όχι γιατί είναι ανεπίδεκτος, αλλά γιατί μαθαίνει «χωριάτικα», μαθαίνει με τον δικό του ιδιόρρυθμο τρόπο που δεν είναι αντιμετωπίσιμος… Και δεν είναι αντιμετωπίσιμος γιατί ο «χωριάτης» δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά να μάθει, τον φτάνει να τσιμπολογάει λίγο από δω, λίγο από κει, αρκεί να φαίνεται, γιατί αν φαίνεται ΝΟΜΙΖΕΙ πως υπάρχει κιόλας. 
Θα κάνει οτιδήποτε «δήθεν» του κατέβει στο κεφάλι, πιστεύοντας πως αφού είναι «δήθεν», δεν μπορεί θα είναι και σπουδαίο. Τον φτάνει μόνο να λέει πως συμμετέχει σε κάτι που δείχνει «μεγάλο» στην κοινότητα, σε κάτι που τον κάνει να φαίνεται σπουδαιότερος. 
Εν κατακλείδι 
  • Μην πιείτε ΠΟΤΕ κρασί μαζί του, 
  • μην μοιραστείτε τίποτα με τον «χωριάτη» 
  • αφήστε τον στην υποδεέστερη θέση που ανήκει. 
  • δείξτε του ποιος είναι το αφεντικό, 
  • μην προσπαθήσετε να τον κάνετε φίλο σας, 
δεν πιάνεται φίλος ο «πονηρός χωριάταρος». 
Λειτουργεί με ένα απίστευτο κόμπλεξ κατωτερότητας απέναντί σας και όταν νομίσει πως μπορεί, θα σας χτυπήσει πισώπλατα, γιατί ο «χωριάτης» εκτός από αγνώμων, είναι και θρασύδειλος, δεν θα σας μιλήσει ΠΟΤΕ ΚΑΤΑ ΠΡΟΣΩΠΟ, θα σας λοιδορεί αλλά πάντα όταν δεν θα κοιτάτε ή όταν αυτός ΝΟΜΙΖΕΙ πως δεν τον βλέπετε… 
Και θυμηθείτε, εάν δείτε «χωριάτη» να γλύφει εκεί που έφτυσε, μην παραξενευτείτε, μην προσπαθήσετε να τον τραβήξετε, είναι η αγαπημένη του συνήθεια, το κάνει με μεγάλη ευκολία και χωρίς να ντρέπεται γι αυτό. 
Καλημέρα σας 
Ο δηλωμένα ημιμαθής 
Ναυαγός εν αιθρία

2 σχόλια:

Λύσιππος είπε...

Απ'οτι καταλαβαίνω ..άρχισαν τα όργανα στη προσπάθεια σου για κάτι άλλο.
Υπομονή και ΜΗΝ ΥΠΟΧΩΡΕΙΣ.
Κι αυτό γιατί μάλλον είναι θέμα ηθικής και όχι βλακείας.
Στο "βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας" έχει σημαντικές παρατηρήσεις.

ναυαγός εν αιθρία είπε...

ναι, είναι αλήθεια πως κλέβει μερικά στοιχεία από τη μελέτη του Cipolla, αυτή η νέα μελέτη. Ήλπιζα να μην είναι τόσο εμφανές, αλλά ας είναι κι έτσι. Δεν πειράζει.

Πάντως θα πρέπει να επισημάνω, πως αυτή η μελέτη ΔΕΝ έχει συγκεκριμένους παραλήπτες!
Αν κάποιος δει εδώ στοιχεία του εαυτού του και της συμπεριφοράς του, είναι απλά, ο περιγραφόμενος "χωριάτης"

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...