
Αν και έχουν πολύ δρόμο ακόμα να περπατήσουν οι 12 ένορκοι, θέλω να γράψω κάποια πράγματα γι αυτούς, έτσι τώρα που τα έχω φρέσκα και πολύ έντονα στο μυαλό μου και στην καρδιά μου.
Εν αρχή ην ο λόγος, το κείμενο, το βασικότερο συστατικό της Θεατρικής
Τέχνης και φυσικά μια Θεατρικής παράστασης. Το κείμενο λοιπόν, όπως έχω
γράψει παλιότερα, στηρίχτηκε στο πρωτότυπο του Reginald Rose - 12 angry
men. Διαμορφώθηκε και στήθηκε για τη συγκεκριμένη διανομή της
παράστασης μας, για 7 άντρες και 5 γυναίκες. Το ποιους χαρακτήρες θα
υποδύονταν γυναίκες, αποφασίστηκε από τον σκηνοθέτη κατά τη συγγραφή –
διαμόρφωση του κειμένου και βάσει αυτής της απόφασης «χτίστηκαν» οι
χαρακτήρες.
Πάνω στη βάση αυτή
διαμορφώθηκαν στη συνέχεια οι διάλογοι και το ποιος και για ποιο λόγο θα
έλεγε τι, πράγμα φυσικά που δεν μπορούσε να αντιληφθεί ο θεατής κατά τη
ροή της παράστασης, έτσι λοιπόν θα έπρεπε να είναι απλά κατανοητός ο
λόγος, τα γιατί και τα διότι του, και μετά ο θεατής θα έψαχνε να βρει τα
νοήματα, είτε κατά τη διάρκεια της παράστασης, είτε αργότερα όταν και
αν θα έκανε τον απολογισμό αυτού που είδε.
Το νοηματικό φορτίο του έργου ήταν απλά τεράστιο, μιλούσε για όλα και
έθιγε τα πάντα. Ο καθένας από εμάς, μπορούσε να πάρει τα στοιχεία εκείνα
που θα τον άγγιζαν περισσότερο ενώ άλλα θα του περνούσαν με την πρώτη
ανάγνωση – θέαση, αδιάφορα, μετά θα ερχόταν, σε όσους μπορούσαν βέβαια
να αντιληφθούν και τα υπόλοιπα ή μέρος αυτών.
Όλοι οι χαρακτήρες...