κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

17 Αυγούστου 2013

αυτά που ήθελα να πω...,

το βράδυ της Δευτέρας,
μετά την παράσταση, όταν κατέβηκα να χαιρετήσω τον κόσμο, αλλά στάθηκε αδύνατον.

Πως να σταματήσεις 1000 - 1200 ανθρώπους που λαχταρούν να κατέβουν στην ορχήστρα και να εκφράσουν τα μπράβο, τα συγχαρητήρια και την αγάπη τους στους συντελεστές της απίστευτης παράστασης που είχε μόλις τελειώσει!
Πρώτα - πρώτα λοιπόν θα υπενθύμιζα στο κοινό, πως το Θέατρο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ one man show, αλλά απαιτεί σκληρή ομαδική εργασία. Χρειάζεται ένα σύνολο παραγόντων να λειτουργήσουν ταυτόχρονα και με την ίδια διάθεση για να έχεις αποτέλεσμα. Χρειάζεται η ποιότητα του όλου των εμπλεκομένων και αναλόγως της ποιότητας αυτής, έχεις το επιθυμητό ή όχι αποτέλεσμα που είχες σχεδιάσει.
Επομένως το χειροκρότημα οφείλει να...
μοιράζεται στα ίσια και στους έμπροσθεν και στους όπισθεν των φώτων  κι αυτό το τονίζω γιατί οι δεύτεροι συνήθως "ξεχνιούνται", πολλάκις δε συμβαίνει αυτό εσκεμμένα.
Κι όμως έχουν το ίδιο μερίδιο συμμετοχής στην επιτυχία ή στην αποτυχία και αυτό το ξέρεις καλά όταν ξεκινάς να σχεδιάζεις και να  "στήνεις" κάτι τόσο εξαιρετικά δύσκολο τεχνικά, όπως ήταν "οι χάντρες".
Αυτό βεβαίως το γνωρίζεις, μόνο όταν κάνεις τέτοιες μεγάλες παραστάσεις, γιατί αν ασχολείσαι με εργάκια, τότε είναι προφανές πως και δεν χρειάζεσαι αλλά και δεν ξέρεις πως να στήσεις μιά ομάδα τεχνικών που θα υποστηρίξουν το μέγεθος της παραγωγής.
Και επειδή ακριβώς δεν ξέρεις, αποκαλείς τις αηδίες που κάνεις "ποιοτικές" και νομίζεις πως το 'σωσες.
Κι αυτό γιατί η σκηνοθεσία δεν γίνεται απ' τα βιβλία, είναι πράξη, ταλέντο, μαγκιά, διάθεση, έμπνευση, άποψη, ιδέα, φαντασία, πληθωρικότητα και όχι κατήφεια και μιζέρια. 
Οι ίδιες έννοιες βεβαίως αφορούν και τις άλλες τέχνες που εμπεριέχει το θέατρο, το χορό και επομένως τη χορογραφία, τη σκηνογραφία, τη μουσική και οτιδήποτε άλλο συμπληρώνει μιά θεατρική παράσταση
Αλλά ας είναι, ο καθένας ότι μπορεί και ότι ξέρει!

και συνεχίζω
Θα προσφωνούσα λοιπόν το βράδυ της Δευτέρας όπως έλεγα πιο πάνω και θα ευχαριστούσα, όπως πάντα κάνω τους αφανείς συντελεστές, τους άμεσους συνεργάτες μου στο στήσιμο της παράστασης, αυτούς τους σκοτεινούς τύπους που κρυμμένοι πίσω από τα φώτα, κινούν τα κουμπάκια και ενίοτε τα νήματα.
Κι αυτοί ήταν
Σκηνογραφία και κατασκευές ο υπέροχος καταρχήν άνθρωπος και όπως τον θεωρώ πλέον προσωπικό μου φίλο, Βαγγέλης Ρόμπολας, που σχεδίασε και έστησε αυτό το υπέροχο πράγμα, που μέσα του έδρασαν οι ηθοποιοί, με άξιο συνεργάτη και βοηθό του, τον γιο του Άγη 
για τους φωτισμούς
Τους σχεδιάσαμε μαζί με τον Σπύρο Σταράμο που ήταν στην κονσόλα των φώτων και τους εφάρμοσε με απόλυτη επιτυχία, αν και εξαιρετικά δύσκολοι και πολύπλοκοι. Φωτισμοί που σε μερικές περιπτώσεις απαιτούσαν περισσότερα από τα 10 του δάχτυλα και μας απέδειξε πως τελικά είχε παραπάνω.
στις κονσόλες effects και τα κανόνια, ο "νεοπροσληφθείς" στην ομάδα Σωτήρης Λιαλιαμπής, που τα πήγε επίσης θαυμάσια 
στις κονσόλες ήχου & μουσικής - Αντώνης Βεργίνης, που ήταν αλάνθαστος 
Για την ηχοληψία και γενική επιμέλεια ήχου ο Θέμης Σταράμος  (άλλο ένα γνωστό απόβρασμα), που αν και ξεκίνησε με απρόβλεπτα προβλήματα (κυρίως λόγου του πάρα πολύ κόσμου), πολύ  - πολύ γρήγορα τα έλυσε και όλα πήγαν καλά.
Για τον απίστευτο και αξιόπιστο εξοπλισμό που χρησιμοποιήσαμε ευθύνεται για μια ακόμα φορά ο Σάκης Πρέκα.
Στην τεχνική υποστήριξη ο Χρήστος Σαργιάννης (γεμίσαμε αποβράσματα, τι κακό είναι αυτό) και γενικώς όλη η ομάδα υποστήριξης.
Για το μακιγιάζ ευθύνεται κυρίως η  Βάσω Σαραντάρα και για τα χτενίσματα εποχής η Λαμπρινή Γιαγκιώζη  και η Ντόρα Μπότα.
Πίσω ήταν υπεύθυνη ροής & συντονισμός παρασκηνίου η πολύτιμη και ακούραστη Νεκταρία Βενέρη
Τέλος οφείλω να ευχαριστήσω θερμά το Νίκο Γερνά – καθηγητή του γυμνασίου της πόλης μας που μου εμπιστεύτηκε τον εξαιρετικό γιο του, Χρίστο – Βενιαμίν που δούλεψε αφάνταστα μαζί μας – σχεδίασε τις χορογραφίες και μας έμαθε να χορεύουμε. 
Μια ευχαριστία χρωστάω επίσης στον Αλέξη Τσαγκαράκη για τις πινελιές που πρόσθεσε έστω και την τελευταία στιγμή 
Τον συνήθη ύποπτο, όσον αφορά τα μουσικά θέματα των παραγωγών της θεατρικής μας ομάδας Χρήστο Βλαχογιάννη για τη διδασκαλία τραγουδιών τη Χορωδία την εκτέλεση της μουσικής & τις ηχογραφήσεις 
Την υποβολή κειμένου (που τελικά δεν χρειάστηκε πουθενά - τσάμπα τα μεροκάματα) τις αρχικές εκφωνήσεις και την αποφώνηση των ηθοποιών, έκαναν οι κοριτσάρες της ομάδας,  Σεβαστή Τσέκου και Κατερίνα Μπερερή. 
Η οργάνωση της παραγωγής, το φροντιστήριο οι κατασκευές του και το βεστιάριο είναι συλλογική εργασία της Θ.Ο. Αιτωλικού "στη σκηνή" με ιδιαίτερο βάρος να έχουν η Λαμπρινή, η Νεκταρία και η Ντόρα
Για την ενδυματολογία τέλος, δεν χρειάστηκε να κουραστούμε, μιάς και υπήρχε έτοιμη η πρωτότυπη από ταινία

Και θα τελείωνα αυτό το μακροσκελές λογύδριο, λέγοντα πως εμείς εδώ "στη σκηνή" επιλέγουμε να κάνουμε "Λαϊκό θέατρο" και αυτό όχι με την έννοια φυσικά του ευτελούς, αλλά με την έννοια της συμμετοχής. Δεν πιστεύουμε πως είμαστε μιά ξεχωριστή κλίκα ανθρώπων που κάνουμε κάτι ξεχωριστό για το οποίο οι συνδημότες μας θα πρέπει να αισθάνονται υποδεέστεροι απέναντί μας.
Στήσαμε για τη συγκεκριμένη παράσταση ένα θίασο περίπου 45 ανθρώπων από την πόλη μας, το Μεσολόγγι, το Νιοχώρι και τις Φυτείες. 
Το κάναμε απλά ΕΠΕΙΔΗ ΜΠΟΡΥΣΑΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ!
ΟΜΩΣ, με την έννοια αυτή, και παίρνοντας σαν βάση τον αριθμό των συμμετεχόντων στην ομάδα, θεωρητικά ΚΑΘΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ της πόλης είχε τουλάχιστον έναν συμμετέχοντα.
Αυτός ο ένας κοινωνούσε στην οικογένεια του τα τεκταινόμενα στις πρόβες, κάνοντας την συμμέτοχο στη διαδικασία και στην προετοιμασία του έργου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα εμείς να μην στεκόμαστε απέναντί στην πόλη σαν μιά ξέχωρη elite θεατρική τάξη αλλά αντίθετα η κοινότητα να είναι έτοιμη να συνδράμει την προσπάθεια μας, να συμμετάσχει, να βοηθήσει, γιατί εκεί βρίσκονταν τα δικά της παιδιά, της διπλανής πόρτας.
Αυτό το Λαϊκό θέατρο λοιπόν γουστάρουμε να υπηρετούμε, αυτό γουστάρουμε να παράγουμε και το αν είναι ποιοτικό θα φανεί στο χειροκρότημα, αν είναι ποιοτικό ή όχι το ξέρει το κοινό που είναι ο αδιάψευστος κριτής.
Και βεβαίως για να προλάβω και τον κακεντρεχή φίλο μου που θα βιαστεί να πει ή να γράψει ότι και ο Σεφερλής έχει κοινό αλλά δεν είναι ποιοτικός (πράγμα με το οποίο συμφωνώ) θα απαντήσω εκ των προτέρων πως ο Σεφερλής ούτε musical  κάνει, ούτε με τις Θαλασσιές τις χάντρες καταπιάνεται ή καταπιαστεί ποτέ στο μέλλον. Είναι απλά ένας επαγγελματίας, που προσπαθεί με χυδαία αστεία να στήσει παρωχημένης αισθητικής επιθεωρήσεις και να χρησιμοποιήσει το όποιο επίπεδο του κοινού, για να βγάλει το ψωμί του. 
Έτσι λοιπόν να μην συγκρίνουμε ανόμια πράγματα, απλά για να κάνουμε τη δουλειά μας και επειδή έτσι μας βολεύει.
Εξάλλου, αφού μιλάμε για "ποιοτικό θέατρο" ή μη θέατρο, οφείλω να γράφω πως δεν λείπουν και οι ερασιτέχνες που απλά και μόνο για να ρίξουν "στάχτη στα μάτια", του κοινού ότι τάχα παράγουν "ποιοτικό" θεατρικό πολιτισμό επιλέγουν να παράγουν "εύπεπτο" θέατρο που όπως οι ίδιοι οι κριτικοί τους ομολογούν, απευθύνεται σε κοινό χωρίς ιδιαίτερες πνευματικές ανησυχίες. (κριτική θεάτρου της κ. Κωνσταντίνας Περλέγκα, σπουδαγμένης θεατρολόγου - για ερασιτεχνική παράσταση που ανέβηκε στην πόλη μας - θα την βρείτε σε διάφορα ιστολόγια) 
Εμείς εδώ στη σκηνή δεν αισθανόμαστε έτσι για το κοινό της πόλης μας. 
Γι αυτό και παράγουμε "λαϊκό θέατρο"...

Η Θ.Ο. της πόλης μας, η Θ.Ο. Αιτωλικού "στη σκηνή", δεν έχει ανάγκη κατευθυνόμενες κριτικές, δεν χρειάζεται φτηνιάρηδες κλακαδόρους και κατά παραγγελία "γελαστές" που προσπαθούν με το ζόρι να αποδείξουν και να παρασύρουν το κοινό στο αστείον του πράγματος. 
Ότι κάνει και ότι παράγει, είναι διάφανο και τοποθετείται "στη σκηνή".

Και αφού τελείωσα με αυτά που ήθελα να πω, προχωράω σ' αυτά που είπαν...
Είπαν λοιπόν πολλά συγχαρητήρια, πολλά μπράβο, πολλά τέλειο, πολλά το καλύτερο που έχω δει ποτέ, κι ακόμα
_σας ευχαριστώ κύριέ μου. Είχα να διασκεδάσω τόσο πολύ, πάρα πολύ καιρό. Και μου συνέβη σήμερα μόλις με 2.50 ευρώ. Σας ευχαριστώ
_ήταν αδύνατον να γίνει. Ψηλέ τα κατάφερες και με το παραπάνω
_αξεπέραστο (αυτό προσωπικά δεν το πιστεύω - θα ξεπεραστεί κι αυτό)
_σα να έβλεπα θερινό σινεμά (αυτό το είπαν αρκετοί με διαφορετικά λόγια)
και άλλα πολλά

Είναι προφανές πως οι χάντρες, έγραψαν ένα λαμπρό κεφάλαιο στην ιστορία του ερασιτεχνικού θεάτρου, όπως είναι επίσης προφανές πως κανείς δεν θα δοκιμάσει να τις ξεπεράσει γιατί απλά ξέρει πως δεν μπορεί.
Αυτό θα το κάνουμε εμείς, εμείς θα τις ξεπεράσουμε επειδή μόνο εμείς μπορούμε.
Χαίρετεε και σας ευχαριστώ όλους 

Υ.Γ. Έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να μην μπούμε στο Θέατρο για πρόβες - κάποιοι αυτόκλητοι διαχειριστές.
Το ίδιο έκανε το 2009 ο ανεκδιήγητος τότε δήμαρχος. 
Ο λόγος είναι απλός, είναι loosers και το ξέρουν. 
Χρησιμοποιούν αυτή την μικρή εξουσία για να σε εμποδίσουν να παράγεις.
Πιστεύουν ότι αν εσύ δεν παράγεις θα κρυφτεί η δική τους γύμνια.
Κι όμως, υπάρχει μιά απλή συνταγή για να γίνεις καλύτερος, να δουλέψεις περισσότερο

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...