Ένας-ένας οι λεβεντάνθρωποι μας "αφήνουν γεια", κατά πως λέει κι ο λαός μας και γινόμαστε όλο και φτωχότεροι σε παραδείγματα ΑΝΔΡΩΝ. Σήμερα δε που μάλλον σπανίζει το είδος, τέτοιες απουσίες θα δυσκολεύουν την ζωή, όσων ακόμα νοιώθουν πως πρέπει να τιμούν το γένος τους και όσα στοιχεία το χαρακτηρίζουν.
Δεν είμαι ο πιο κατάλληλος να μιλήσω για τον Μήτρο Λύτρα, αφού ελάχιστα τον γνώρισα, καθ’ ότι πολύ μεγαλύτερός μου. Ευτυχή συγκυρία θεωρώ την γνωριμία μας μέσω μιας απρόβλεπτης λαχτάρας που είχε, κάτι που με άφησε κυριολεκτικώς άφωνο. Χασάπης από τα γεννοφάσκια του ο Μήτρος, δεν θα πίστευε κανείς πως είχε καλλιτεχνικές ανησυχίες, όχι επειδή το συγκεκριμένο επάγγελμα δεν το δικαιούται αλλά επειδή δεν συνηθίζεται, οι κατά κανόνα τραχείς και σκληροί αυτοί επαγγελματίες να ασχολούνται με την μουσική, μια πολύ διαφορετική τέχνη από την δική τους. Ο Μήτρος λοιπόν ξόδεψε μια περιουσία, αγοράζοντας ένα μπομπινόφωνο, που μόλις πρωτόβγαινε στην κυκλοφορία και επομένως πανάκριβο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής και άρχισε να καταγράφει ό,τι είχε ..φωνή! Στις μπομπίνες του υπάρχουν καταγεγραμμένοι τραγουδιστές, ηθοποιοί, θεατρικές παραστάσεις, μουσικοί, μπάντες και δεν ξέρω γω τι άλλο.
Είναι ο άνθρωπος που κατέγραψε σχεδόν όλες τις...