Για το «Λίθο»
δεν έχω γράψει ακόμα τίποτα και πολύ κακώς έχω κάνει.
Και φυσικά ο
«Λίθος» δεν είναι μια οποιαδήποτε πέτρα όπως φυσιολογικά πέρασε απ’ το νου σας,
οπότε τι έχει να γράψει κανείς για μια πέτρα; ΤΙΠΟΤΑ (αν και αυτό το ΤΙΠΟΤΑ,
μπορεί πολύ εύκολα να αναιρεθεί, γιατί για τα πάντα μπορείς κάποιος να γράψει
κάτι, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου).
Ο «Λίθος»
λοιπόν που λέτε είναι η τελευταία, τρέλα μου να την πω; Παλαβομάρα μου; μπορεί,
αλλά θα την αποκαλώ «απασχόληση» για να συνάδω με την εποχή, αφού και επισήμως
πια, σε κρατικό επίπεδο εννοώ, η λέξη εργασία έχει καταργηθεί και οι πρώην εργαζόμενοι
είναι πια απλά «απασχολούμενοι» πράγμα λογικό με τους μισθούς που παίρνουν, όχι
όμως ταιριαστό με τις αντίστοιχες ώρες και θυσίες που είναι αναγκασμένοι να
κάνουν.
Αλλά και
πάλι φλυαρώ, ήθελα να γράψω για το «Λίθο»

Πρόκειται
για το οικογενειακό μας κτήμα έκτασης 7 στρεμμάτων και βρίσκεται στη Μπούζα του
Αιτωλικού και για να είμαι πιο ακριβής, στην περιοχή που ονομάζεται «Πέτρινα». Η
απόφαση για την απόκτηση του ήταν αποτέλεσμα της παύσης εργασιών της δικής μου
επιχείρησης, που δυστυχώς (ή ευτυχώς – θα δείξει το μέλλον) δεν άντεξε στο
τρελοκομείο που ονομάζεται κρίση.
Πέρασε ένας
χρόνος και κάτι μέρες που ήρθαμε για πρώτη φορά σε επαφή μαζί του, το είδαμε,
δεν μας πολυάρεσε είναι η αλήθεια, είχε μέσα μπάζα, καλάμια, κοπριές
παρατημένες παντού αλλά και το σημείο που βρισκόταν δεν μας πολυενέπνεε, παρόλα
αυτά αποφασίσαμε να το αποκτήσουμε, αφού δεν είχαμε κάπου αλλού γη.
Όλα τα ποσά που απαιτήθηκαν για να ενταχθεί το κτήμα στην μικρή μας οικογενειακή περιουσία, αλλά και όσα ακόμα ξοδεύτηκαν για τις υποδομές που θα διαβάσετε παρακάτω, ήταν χρήματα της οικογένειεας και δεν ασχοληθήκαμε καν να ψάξουμε αν θα μπορούσαμε να πάρουμε κάποια κρατική ή ευρωπαϊκή επιχορήγηση.
Ο στόχος
ήταν σαφής, να...