Αναρωτιέται η Μήδεια άμα τη επιστροφή του μουρντάρη Ιάσονα
Και αφού ο Ιάσων απαντάει κατηγορηματικά "ΌΧΙ", αυτό σημαίνει πως η θρυλική Αργώ πλέει στις θάλασσες και αναγκαστικά, φτάνει κάποια στιγμή και στο Βόλο, πόλη "έδρα" των ηρώων μας, Μήδεια και Ιάσονα.
Εξ αφορμής λοιπόν των Μήδεια και Ιάσων ανέλαβε ο Κότσαρης και έφτιαξε το πλάνον...
Είναι ένα πλάνον όμορφον, με σκηνικό ομοιάζων
το πλοίον με ανάκτορον δείχνει ως παραλλάζων
Δεν είναι το σαφέστερον, που δια εμάς εσκέφθη
πλην όμως η ιδέα του, με δάφνας πάλι εστέφθη...
Μήδεια του Μποστ... στις μέρες μας
Έχουμε και πάλι μια υπέροχη και εμπνευσμένη σκηνογραφία.
Ο Μιχάλης, "παίζοντας" με την προοπτική των σχημάτων και ανασηκώνοντας ελαφρά τα δυό αριστερά και δεξιά, φαινομενικά χρηστικά, επίπεδα, δίνει την αίσθηση του όγκου και της πολυτέλειας που θα έπρεπε να έχει ένα παλάτι που θα τιμούσε τον βασιλιά ιδιοκτήτη του.
Ταυτόχρονα, "πιέζοντας" προς τα πίσω τους δυό πλαϊνούς όγκους, που αποτελούν και το κύριο μέρος του σκηνικού, συμπληρώνει και μαζί δίνει μια απίστευτη (άερο)δυναμική, που θα κάνει πολλούς της θεωρίας "Αργώ = διαστημόπλοιο", να παινευτούν, πως είχαν δίκιο τόσα χρόνια που μας το λέγανε.
Ταυτόχρονα, "πιέζοντας" προς τα πίσω τους δυό πλαϊνούς όγκους, που αποτελούν και το κύριο μέρος του σκηνικού, συμπληρώνει και μαζί δίνει μια απίστευτη (άερο)δυναμική, που θα κάνει πολλούς της θεωρίας "Αργώ = διαστημόπλοιο", να παινευτούν, πως είχαν δίκιο τόσα χρόνια που μας το λέγανε.
Βάφοντας με χρώματα, που σπάνια χρησιμοποιεί όταν σχεδιάζει σκηνικά, μας προδιαθέτει αφ' ενός και προδικάζει, άλλη μιά σπουδαία παράσταση, αφ' ετέρου δε, για ταξίδι, για ανοιχτές θάλασσες ή ουρανούς.
Στη συνέχεια, τοποθετώντας τα σκοινιά - ξάρτια, μεταφέρει το παλάτι μας στη θάλασσα, μετατρέποντας το σε καράβι, εσάς σε ναύτες και τους ηθοποιούς της ομάδας σε καπεταναίους, (αφού αυτονόητα αυτοί ελέγχουν τη δράση στο καράβι-σκηνικό)
Τώρα, με τι θα ταξιδέψουμε
Στη θρυλική Αργώ θα επιβιβαστούμε; στο καράβι των ονείρων του; στην Ελλάδα που περιπλανάται στους αιώνες; Δεν ξέρω ποιο καράβι ή ποιο αστρόπλοιο είχε στο νου ο Μιχάλης όταν το σχεδίαζε, ποιο ταξίδι τον ενέπνευσε.
Το σίγουρο όμως είναι, πως ότι κι αν φαντάστηκε, έδωσε και πάλι την ευκαιρία στην ομάδα να εντάξει την παρουσία της σε μιά υπέροχη σκηνή.
Και οφείλω και πάλι να γράψω πως είναι μεγάλη τύχη για εμάς που επέλεξε να είναι και να δημιουργεί μαζί μας.
Για το σήμα τώρα, (που βρίσκεται στην αρχή της ανάρτησης) και που όπως έγραφα λίγες ημέρες πριν, στο "Μήδεια εν εξελίξει" θα ήθελα να γράψω λίγα πράγματα.
Η πρώτη αυθόρμητη εντύπωση που σου δημιουργεί, είναι πως το έχεις ξαναδεί.
Πως κάτι σου θυμίζει, κάπου το ξέρεις.
Κι όμως, δεν συμβαίνει τίποτε απ' όλα αυτά, ούτε το ξέρεις, ούτε και το έχεις ματαδεί...
Είναι πρωτότυπο, είναι αυθεντικό και είναι δια χειρός Μιχάλη Κότσαρη
Είναι τα χρώματα, οι ώχρες και αυτό το αχνογαλάζιο του στέμματος, είναι κι αυτό το βοστρύχι που ανέμελα χαϊδεύει το πρόσωπο, στην άκρη του τ της λέξης Μποστ, που το κάνουν να φαίνεται οικείο.
Θυμίζει, αν ακόμα αναρωτιέστε, τοιχογραφία της Κνωσού, εικόνες που όλοι μας, είτε έχουμε βρεθεί εκεί, είτε όχι, τις ξέρουμε τις έχουμε δει σε βιβλία.
Εικόνες 100% ελληνικές, γνωστές και κατ' επέκταση οικίες.
Αυτή είναι και η μεγάλη επιτυχία του σχεδιασμού του.
Καταφέρνει να κάνει το "δύσκολο" έργο, φιλικό στον θεατή, να του δημιουργήσει την ανάγκη να το δει, γιατί κάτι του λέει, ότι κάπου το ξέρει, ότι θα περάσει καλά!
Αν έχεις λοιπόν τέτοια υποστήριξη πριν ακόμα φτάσεις στην πρεμιέρα σου, τότε αυτή γίνεται πιο εύκολη, λιγότερη αγχωτική και την περιμένεις με μεγαλύτερη ανυπομονησία.
Θα σας δούμε εκεί, 27 Ιουλίου, στο ανοιχτό Θέατρο της πόλης μας (γύρω στις 9.3ο νομίζω;)


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου