κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

26 Δεκεμβρίου 2012

θεατρική ομάδα 1ου Λυκείου Μεσολογγίου και "Όρνιθες Αριστοφάνους"

Δεν υπήρχε. τώρα συστάθηκε ή για να είμαι ειλικρινής τώρα σιγά - σιγά συγκεντρώνεται.
Με πολύ - πολύ χαρά, δέχτηκα την πρότασή των παιδιών και των καθηγητών της Παλαμαϊκής σχολής (1ο Λύκειο Μεσολογγίου) για να στήσουμε μιά ομάδα στο σχολείο τους και να ανεβάσουμε παράσταση.
Εξάλλου είναι γνωστή η μεγάλη αγάπη που τρέφω για τα παιδιά και πόσο μ' αρέσει να συνδημιουργώ με τους εφήβους, "κλέβοντάς τους" λίγο από την ορμή και τη νιότη τους.

Ήταν ίσως και η κυριότερη διαφωνία μου με κάποιους πάλαι ποτέ "συνοδοιπόρων" μου στο ερασιτεχνικό θέατρο, που λέει... "τους ζάλιζαν", δεν μπορούσαν να συνυπάρχουν, λες και ξέχναγαν πως κι αυτοί ήταν κάποτε έφηβοι (μερικοί μάλιστα μόλις πριν λίγα χρόνια) με ότι συνεπάγεται αυτό σε τρέλα, παλαβομάρα, φασαρία αλλά και αφοσίωση.

Και ήθελαν λέει να...
παίζουμε εμείς, οι μεγάλοι, οι ενήλικες, χωρίς τα παιδιά. Να παίζαμε λέει ίσως κάτι πιο κλασσικό και ολιγοπρόσωπο, ώστε να μην τα χρειαζόμαστε, να μην τα 'χουμε μεσ' τα πόδια μας βρε αδερφέ.

Υπερασπίστηκα, με συνέπεια την απόφαση να αποχωρίσω απ' την ομάδα, την επιλογή μου μέχρι τέλους, αρνήθηκα να πετάξω στα σκουπίδια αυτά τα παιδιά που τόσο αγάπησαν τη διαδικασία της ομάδας, της παρέας, του θεάτρου.
Δεν μετάνιωσα στιγμή, και θα ξανάκανα το ίδιο και στο θέμα αυτό και σε όλα τα υπόλοιπα, όχι επειδή είμαι απλά πεισματάρης αλλά επειδή απλά επίσης, ξέρω πως πρέπει να γίνουν τα πράγματα, επειδή δεν έχω καλάμι να παρκάρω και κατά συνέπεια δεν χρειάζομαι να υπάρχω κάπου υπό όρους, απλώς για να υπάρχω, επειδή δεν καμώνομαι τον "κάποιον", είμαι "κάποιος", (και αυτό δεν το γράφω στ' αστεία) επειδή δεν γλύφω εκεί που φτύνω, και επειδή ξέρω και τι λέω και τι κάνω.
Αλλά ας είναι, δεν θέλω να γράψω γι αυτά, θέλω να γράψω για τους νέους φίλους μου, γιατί έτσι τα νοιώθω τα παιδιά αυτά.
Ήδη έχουμε μαζευτεί δυό φορές, (αποφασίζω αργά αλλά προσεκτικά μέσα απ' τη διαδικασία της ανάγνωσης τη διανομή, έχοντας καταλήξει στους κυριότερους χαρακτήρες),  ξεκινήσαμε τις αναγνώσεις με πολύ - πολύ γέλιο και όρεξη απ' τα "πιτσιρίκια" μου και βλέποντας τους πόσο διασκεδάζουν, είμαι σίγουρος πως όλα θα πάνε πολύ καλά.

Θυμάμαι, κάποτε (και  αυτό το θυμάμαι συνεχώς όταν βρίσκομαι και δουλεύω με εφήβους) τον Χρήστο Βλαχογιάννη, που τελειώνοντας μια παράστασή με μιά χορωδία του, κάποιου ή κάποιων σχολείων, (μου διαφεύγει και δεν έχει σημασία) να λέει πως αυτό που κερδίζει από τη δουλειά του με τα παιδιά, είναι το πως σε κοιτάνε ίσια στα μάτια, περιμένοντας το νεύμα της επιβεβαίωσης, του μπράβο, του "πάμε", του "μη φοβάσαι, όλα πάνε καλά", και με τη ματιά τους αυτή σου εκφράζουν και την αγάπη τους και την εμπιστοσύνη τους.
Και αυτή η αγαποεμπιστοσύνη είναι ο κυριότερος λόγος να ξοδεύεις χρόνο μαζί τους.

Ας πάμε στο έργο...
Μεγάλων φιλοδοξιών και στόχων
"Όρνιθες" Αριστοφάνους
Ένας όχι και τόσο "κλασσικός Αριστοφάνης" αφού είναι το πιό (επιτρέψτε μου τον όρο) διαφορετικό  από τα γνωστότερα Αριστοφανικά έργα.

Οι Όρνιθες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάσθηκε (διδάχτηκε) το 414 π.Χ. στα Διονύσια, χαρίζοντας στον δημιουργό της το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε τις Όρνιθες απογοητευμένος από την τροπή του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με το μεγάλο αυτό έργο, ο Αριστοφάνης βρίσκει την ευκαιρία να διακωμωδήσει τους συκοφάντες και τους κόλακες του δήμου, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα. Το έργο πραγματεύεται τη φυγή δυο ανθρώπων από την τυραννία του κόσμου στο βασίλειο του παραμυθιού και συνενώνει την πιο τολμηρή φαντασία με την πιο ανάερη ποίηση.

Η υπόθεση του έργου
Δύο Αθηναίοι φίλοι, ο πονηρός Πισθέταιρος (=αυτός που έχει την ικανότητα να πείθει τους άλλους) και ο αγαθός Ευελπίδης, επιθυμούν να βρουν το πουλί τσαλαπετεινό (που άλλοτε ήταν άνθρωπος, ο βασιλιάς Τηρέας) για να το ρωτήσουν σε ποια πόλη μπορεί κανείς να ζήσει ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. Στην εισαγωγή του έργου, λοιπόν, εμφανίζονται οι δύο φίλοι να πετούν μέσα από το δάσος, ο ένας πάνω σε μια κουρούνα και ο άλλος σε μια καλιακούδα, δηλώνοντας ότι μεταναστεύουν επειδή βαρέθηκαν τη δικομανία των Αθηναίων.
Όταν κάποτε βρίσκουν τον τσαλαπετεινό, εκείνος τους απογοητεύει, καθώς δεν έχει να προτείνει καμία πόλη που να τους αρέσει. Τότε όμως ο Πισθέταιρος συλλαμβάνει την ιδέα να ιδρύσουν μαζί με τον τσαλαπετεινό-Τηρέα, την πόλη των πουλιών στους αιθέρες, στο μεσοδιάστημα δηλαδή μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των θεών. Ο τσαλαπετεινός πείθεται και καλεί τα πουλιά για να τους ανακοινώσουν μαζί το σχέδιο του Πισθέταιρου.

Τα πουλιά εμφανίζονται αγριεμένα από την εισβολή των ανθρώπων και θεωρώντας ότι ο τσαλαπετεινός τους πρόδωσε, ετοιμάζονται να επιτεθούν στους εισβολείς. Για άλλη μιά φορά όμως ο Πισθέταιρος παίρνοντας τον λόγο, φουσκώνει τα μυαλά των πουλιών και μαγεύει σταδιακά το ακροατήριό του. Στο τέλος πείθει τα πουλιά να ιδρύσουν τη Νεφελοκοκκυγία (= κατοικία των κούκων στα σύννεφα, την πόλη δηλαδή των πουλιών) με στόχο να αναδειχτούν σε ρυθμιστές της θεϊκής εξουσίας λειτουργώντας ως ενδιάμεσοι των θεών με τους ανθρώπους.
Έτσι, τα πουλιά χωρίζονται σε ομάδες εργασίας και ξεκινάει το χτίσιμο του τείχους που θα περιβάλλει τη χώρα των πουλιών και θα εμποδίζει έτσι την τσίκνα από τις θυσίες των ανθρώπων να ανεβαίνει στους θεούς.

Πριν ακόμα καλά - καλά χτιστεί η πόλη και με πρώτον από όλους τον ιερέα που έρχεται για να κάνει θυσία, καταφθάνουν διάφοροι εκμεταλλευτές και καλοθελητές που προσπαθούν να αποκομίσουν οφέλη από την ίδρυση της Νεφελοκοκκυγίας. Ο Πισθέταιρος όμως τους ξεφορτώνεται όλους και σιγά - σιγά το τείχος ολοκληρώνεται.
Εν τω μεταξύ οι θεοί αρχίζουν να πεινάνε και να ανησυχούν γιατί δε φτάνει πια στους ουρανούς η κνήσσα των σφαχτών. Αρχικά στέλνουν την Ίριδα ως αγγελιαφόρο, την οποία όμως εκδιώκει βίαια ο Πεισθέταιρος. Έπειτα εμφανίζεται ο -πάντα αντιεξουσιαστής- Προμηθέας για να ενημερώσει μυστικά τον Πεισθέταιρο για τις αποφάσεις των θεών και να τον συμβουλέψει τι να κάνει για να τους πάρει την εξουσία.

Πραγματικά, όπως έχει προειδοποιήσει ήδη ο Προμηθέας, φτάνει αντιπροσωπεία των θεών για να διαπραγματευτεί την ελεύθερη διακίνηση της τσίκνας. Η αντιπροσωπεία απαρτίζεται από τον διπλωμάτη Ποσειδώνα, τον φοβερό φαγά Ηρακλή και τον αγροίκο Τριβαλλό, που είναι εκπρόσωπος των βαρβαρικών θεών. Οι διαπραγματεύσεις  -οι οποίες διεξάγονται δίπλα από ένα σφαχτό που ψήνεται- καταλήγουν, πάντα σύμφωνα με τις συμβουλές του Προμηθέα, στον γάμο της όμορφης νεαρής θεάς Βασιλείας με τον Πισθέταιρο. Έτσι το έργο τελειώνει με τη γαμήλια ένωση του Πισθέταιρου και της ουράνιας θεάς.

Αλλά όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Ο πονηρός Πισθέταιρος, έχει εν τω μεταξύ στήσει εις βάρος των πουλιών μια ολέθρια πλεκτάνη, που αυτά χωρίς να το αντιληφθούν έχουν μπλεχτεί ανεπιστρεπτί στα δίχτυα της.

Οι θρυλικές "Όρνιθες" του Κουν
Το 1959 πρωτοπαρουσιάστηκε η θρυλική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης. Τότε ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις συναντήθηκε καλλιτεχνικά με άλλους κορυφαίους καλλιτέχνες: τον Κάρολο Κουν, τον σκηνοθέτη της παράστασης και καλλιτεχνικό διευθυντή του Θεάτρου Τέχνης, τον ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη, που είχε επιμεληθεί τα σκηνικά και τα κοστούμια, και τη χορογράφο Ραλλού Μάνου.

Η παράσταση όμως κάθε άλλο παρά ευπρόσδεκτη ήταν.
Το κοινό αντέδρασε σχετικά άσχημα στην πρεμιέρα (29 Αυγούστου) και αποδοκίμασε τη σκηνή με τον ιερέα, που είχε παρουσιαστεί ως ορθόδοξος,, με αποτέλεσμα να απαγορευθούν οι επόμενες παραστάσεις από τον Υπουργό Προεδρίας της Κυβερνήσης Κωνσταντίνο Τσάτσο. Έτσι  η παράσταση  διακόπηκε άδοξα.

Η πορεία του μουσικού έργου, ωστόσο, δε διακόπηκε. Ο συνθέτης αποφάσισε να ασχοληθεί με τις λεπτομέρειές του και να το ενορχηστρώσει. Το έργο πήρε την οριστική του μορφή (καντάτα) το 1964. Ένα χρόνο μετά, ο Μορίς Μπεζάρ σκηνοθετεί και χορογραφεί τις «Όρνιθες», σε μουσική διεύθυνση του ίδιου του Χατζιδάκι, και παρουσιάζει το έργο στην Όπερα των Βρυξελλών.
Με τις «Όρνιθες» το μουσικό προφίλ του Μάνου Χατζιδάκι πλουτίζεται με νέα στοιχεία και σημειώνεται ένας ακόμη μεγάλος σταθμός, όχι μόνο στη δική του πορεία, αλλά και σ' εκείνη της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.

Η παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, μετά τη διακοπή του 1959, επαναλαμβάνεται το 1960 στην οριστική της μορφή με τις χορογραφίες της Ζουζούς Νικολούδη. Συνεχίζει παραστάσεις τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου το 1965 παίρνει το Α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ των Εθνών (Festival of Nations).
Επανέρχεται από τότε τακτικά στο ρεπερτόριο του Θεάτρου Τέχνης το 1975, το 1986, το 1997 και πρόσφατα το 2008.

Ένα σημείωμα για
τη «δική» μας «Συννεφούπολη» που μοίρασα και διαβάσαμε με τα παιδιά της ομάδας
Έχουμε μπροστά μας ένα υπέροχο διάστημα κι όσο αν αυτό σας φαίνεται σήμερα δύσκολο να το πιστέψετε, σας υπόσχομαι πως όταν φτάσουμε στο τέλος του δρόμου αυτού του μικρού «ταξιδιού» μας θα δείτε πως θα θέλατε να ήταν άλλος τόσος.
Το έργο έχει ερμηνευτεί πάμπολλες φορές, από επαγγελματίες και ερασιτέχνες και έχει δεχτεί πολλές διαφορετικές αναγνώσεις.
Εγώ θέλω να αναγνώσουμε το κείμενο αυτό, μέσα από την εφηβική ορμή σας, να διδαχτείτε και να διδαχτώ πως το κυνήγι της Ουτοπίας πρέπει να είναι αέναο και ένας μεγάλος στόχος ζωής.

Την δική μου γενιά την σηματοδότησε η αριστερή ουτοπία, που σημάδεψε  τα όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων. Είχε το ρομαντισμό, τη συγκίνηση και την πνοή της ιστορικής αυταπάτης. Κι αυτό γιατί όταν νομίσαμε πως θα τη βρίσκαμε τελικά, διαπιστώσαμε πως το μέλλον ήταν ήδη εκεί και μας περίμενε.
Και αυτό που μας περίμενε, ήταν τελείως διαφορετικό από αυτό που είχαμε επιδιώξει.

Τη δική σας γενιά, σηματοδοτεί το κατευθυνόμενο (φρούδο;) όραμα της παγκοσμιοποίησης, η επέλαση του στυγνού καπιταλισμού και το κατασκευασμένο όνειρο της ένταξης -μέσω μιάς «αξιοπρεπούς» επαγγελματικής αποκατάστασης  - στη μεγάλη ανθρώπινη κοινότητα, που όμως βρίσκεται (χωρίς ίσως να το αντιλαμβάνεται), με τον τοίχο στη πλάτη παραδομένη και προδομένη από αυτούς που θεωρητικά θα έπρεπε να την υπερασπίζονται.
Έτσι λοιπόν, για μια ακόμα φορά το όνειρο βρίσκεται εγκλωβισμένο, απαξιωμένο και πεσμένο μισοπεθαμένο στο καναβάτσο του στείρου ανταγωνισμού της χωρίς ηθική, μεγαλύτερης οικονομικής επιφάνειας και επιφανειακής δύναμης.
Και είναι επιφανειακή, γιατί ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει κάποιος με περισσότερα λεφτά και μεγαλύτερη δύναμη.
Δεν χρειάζεται νομίζω να αιτιολογήσω, τις λέξεις μου «χωρίς ηθική»!

Μέσα από τις «εφηβικά αναγνωσμένες» Όρνιθες μας, θα προσπαθήσουμε να κρατήσουμε ζωντανό και να βροντοφωνάξουμε πως το όραμα για την ανακάλυψη της Ουτοπίας είναι ζωντανό και θα παραμείνει κι ακόμα αν δεν καταφέρουμε  να τη βρούμε, τουλάχιστον ας έχουμε προσπαθήσει.   
(σημ: γράφω «εφηβικά αναγνωσμένες» γιατί τη νεοελληνική απόδοση που εμείς θα αναγνώσουμε, την έχουν κάνει δυό νέα παιδιά, σχεδόν στην ηλικία σας, - ο Κώστας Ζήγρας και η Μαρία Αναπλιώτη - καθηγήτρια φιλόλογος σήμερα η Μαρία και αποδημήσας από το 1994 ο Κώστας, όταν στο 2ο έτος των σπουδών τους στη Φιλοσοφική σχολή της Αθήνας και εν έτει 1981 ή 1982, αποφάσισαν να «ανεβάσουν» μια εναλλακτική παράσταση των Ορνίθων με τους συμφοιτητές τους και ανέλαβαν την διασκευή – απόδοση του κειμένου)
Αυτό το κείμενο που θα διαβάσουμε, αποδόθηκε με το νεανικό αυθορμητισμό των δυο παιδικών φίλων μου και έμεινε από τότε  φυλαγμένο στο συρτάρι μου, μισοκατεστραμμένο σήμερα απ’ το χρόνο, διατηρώντας όμως πάντα σε μένα τη γοητεία εκείνης της εποχής.
Σας ευχαριστώ που μου δίνετε σήμερα την ευκαιρία επιτέλους να «διαβάσω» ξανά αυτό το κείμενο, να το δουλέψω μαζί σας και να γυρίσω για λίγο στα χρόνια που ήμουν περίπου στην ηλικία σας.

Στη μικρή μας περιπέτεια που θα ολοκληρωθεί το καλοκαίρι, θα έχουμε μαζί μας τους καθηγητές σας κ. Σπύρο Ξουριά, και κ. Σπύρο Κονδραλή, τους οποίους και ευχαριστώ προσωπικά, αφού δέχτηκαν να αναλάβουν την ευθύνη του εγχειρήματος.
Στη μουσική θα μας βοηθήσει και θα δημιουργήσει μαζί μας, ο «αιώνιος» έφηβος καθηγητής σας Χρήστος Βλαχογιάννης.
Εκτός των καθηγητών σας, μια μικρή – ή εύχομαι μεγάλη ομάδα – συμμαθητών σας, θα συνδημιουργεί στο παρασκήνιο για τα σκηνικά και τα κοστούμια και το «φροντιστήριο».
Επίσης τα παιδιά της τεχνικής ομάδας μου από τη Θεατρική ομάδα του νέου μας Συλλόγου του Αιτωλικού, θα μας βοηθήσουν στους φωτισμούς, στις κονσόλες και όπου αλλού τους έχουμε ανάγκη.
Καλό μας ταξίδι

Σημ. εξαιτίας του ότι το κείμενο που αντιγράφω είναι χειρόγραφο και σε πολλά σημεία είναι ανεπανόρθωτη η ζημιά του χρόνου, δανείζομαι αρκετά στοιχεία από το κείμενο των εκδόσεων «Ζήτρος» σε μετάφραση και φιλολογική επιμέλεια Θοδωρή Μαυρόπουλου.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το τελικό κείμενο να είναι σύγχρονο – επικαιροποιημένο, όπως συνηθίζουμε να λέμε τελευταία-, να περιέχει μηνύματα της εποχής μας και φυσικά αστεία που μας αφορούν όλους και ειδικότερα τα παιδιά της ηλικίας σας.
Χρίστος Λάτσινος 

ένα σημείωμα σχετικά με τον τίτλο με τον οποίο θα "ανέβει" η παραγωγή
Η συγκεκριμένη απόδοση του Κώστα+ και της Μαρίας, είχε "ανέβει" τότε, με τον τίτλο "Συννεφούπολη".
Δεν έχουμε αποφασίσει με ποιόν τίτλο θα "ανέβουμε" εμείς, γιατί καραδοκεί και η Θεατρική αστυνομία, (όσοι παρακολουθείται το ιστολόγιό μου, θα θυμόσαστε φαντάζομαι εκείνες τις κωμικές επιθέσεις που είχα δεχτεί στον "Πλούτο").
Αλλά το όνομα της παράστασης, ανήκει στο μέλλον.

Θα τα πούμε πάλι για τις "Όρνιθες" μας

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

'Δεν γλύφω εκεί που φτύνω'. Και τότε τι έκανες πριν λίγο καιρό που πρότεινες στους εμπλεκόμενους στο μουσείο Β. Κατράκη [μεταξύ των άλλων] για σύσφιξη σχέσεων και ότι είπατε στο παρελθόν 'νερό κι αλάτι';

ναυαγός εν αιθρία είπε...

Μεγάλε σου βγάζω στ’ αλήθεια το καπέλο, είσαι ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΣ και απίστευτα κομπλεξικός. ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!
Από ένα κείμενο 2052 λέξεων (που μιλάει για θέατρο) έψαξες να βρεις 5 για να γράψεις τη μαλακία σου. Και πάλι συγχαρητήρια.
Αναρωτιέμαι όμως, μιάς και το ανέφερες, «οι εμπλεκόμενοι στο Μουσείο Β. Κατράκη» όπως γράφεις, είναι μια ιδιωτική συνομιλία που είχα με τον Σωτήρη Γερμανό; Αν σ’ αυτό αναφέρεσαι, που βεβαίως σ’ αυτό αναφέρεσαι κύριε ή κυρία ή ότι τέλος πάντων είσαι ή πιστεύεις για σένα, ήταν αυτό ακριβώς που γράφω, μια ιδιωτική συζήτηση που έγινε σε δημόσιο, (στον πιο δημόσιο όσον αφορά το Αιτωλικό) χώρο, στην πλατεία, κι αυτό γιατί δεν έχω τίποτα να κρύψω ή να φοβηθώ. Σε αντίθεση με μερικούς από εσάς του γνωστούς πλέον ανώνυμους, που ότι έχετε να πείτε φροντίζετε να το λέτε σε ανήλιαγα υπόγεια ή στα κατάκλειστα γραφεία σας, χωρίς κανείς να σας βλέπει κι αυτό γιατί έχετε μόνο να κρύψετε, μόνο να αποφύγετε και τίποτα να προσφέρετε.
Τη συζήτηση με τον Σωτήρη Γερμανό την προκάλεσα εγώ, επεδίωξα να είναι σε δημόσιο χώρο με ότι αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ή να αποφέρει κι όμως ήταν και παραγωγική και δημιουργική.
Και αφού βεβαίως σχολιάζεις γι αυτό, αφήνεις να εννοηθεί πως γνωρίζεις και το περιεχόμενο της συζήτησης, την οποία φρόντισες να μεταφράσεις ή να καταλάβεις κατά πώς εσύ νόμιζες με το κομπλεξικό μυαλό σου.
Μην περιμένεις βεβαίως να απολογηθώ σε σένα, (και σε οποιονδήποτε άλλο) ή να σου εξηγήσω τι νόημα είχε αυτή η συνάντηση.
Σε αντίθεση με σένα και τα λοιπά αρπακτικά της συνομοταξίας σου, εγώ έχω δώσει στα πλαίσια που μπορούσα, πολύ παραπάνω απ’ αυτά, εσύ και οι φίλοι σου;;;

Και τελειώνοντας, αφού ξέρω ποιος είσαι και συ το ξέρεις ότι το ξέρω ότι είσαι εσύ, γιατί συνεχίζεις να γράφεις σαν ανώνυμος; Τι φοβάσαι; Την καλή σου μαρτυρία στην κοινωνία της πόλης; Μην ανησυχείς και τώρα μαλάκα σε λένε όταν περνάς, δεν θα αλλάξει τίποτα…

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...