Es muy significativo que habitualmente se hable de “castigo” para
referirse a las medidas que Merkel y sus ministros imponen a los paises
mas afectados por la crisis.
Dicen a sus compatriotas que tienen que castigar nuestra
irresponsabilidad para que nuestro despilfarro y nuestras deudas no los
paguen ahora los alemanes. Pero el razonamiento es falso pues los
irresponsables no han sido los pueblos a los que Merkel se empena en
castigar sino los bancos alemanes a quienes protege y los de otros
paises a los que prestaron, ellos si con irresponsabilidad, para obtener
ganancias multimillonarias.
Los grandes grupos economicos europeos consiguieron establecer un modelo
de union monetaria muy imperfecto y asimetrico que enseguida reprodujo y
agrando las desigualdades originales entre las economias que la
integraban. Ademas, gracias a su enorme capacidad inversora y al gran
poder de sus gobiernos las grandes companias del norte lograron quedarse
con gran cantidad de empresas e incluso sectores enteros de los paises
de la periferia, como Espana. Eso provoco grandes deficit comerciales en
estos ultimos y superavit sobre todo en Alemania y en menor medida en
otros paises.
Paralelamente, las politicas de los sucesivos gobiernos alemanes
concentraron aun mas la renta en la cima de la piramide social, lo que
aumento su ya alto nivel de ahorro. De 1998 a 2008 la riqueza del 10%
mas rico de Alemania paso del 45% al 53% del total, la del 40% siguiente
del 46% al 40% y la del 50% mas pobre del 4% al 1%.
Esas circunstancias pusieron a disposicion de los bancos alemanes
ingentes cantidades de dinero. Pero en lugar de dedicarlo a mejorar el
mercado interno aleman y la situacion de los niveles de renta mas bajos,
lo usaron (unos 704.000 millones de euros hasta 2009, segun el Banco
Internacional de Pagos) para financiar la deuda de los bancos
irlandeses, la burbuja inmobiliaria espanola, el endeudamiento de las
empresas griegas o para especular, lo que hizo que la deuda privada en
la periferia europea se disparase y que los bancos alemanes se cargaran
de activos toxicos (900.000 millones de euros en 2009).
Al estallar la crisis se resintieron gravemente pero consiguieron que su
insolvencia, en lugar de manifestarse como el resultado de su gran
imprudencia e irresponsabilidad (a la que nunca se refiere Merkel), se
presentara como el resultado del despilfarro y de la deuda publica de
los paises donde estaban los bancos a quienes habian prestado. Los
alemanes retiraron rapidamente su dinero de estos paises, pero la deuda
quedaba en los balances de los bancos deudores. Merkel se erigio en la
defensora de los banqueros alemanes y para ayudarles puso en marcha dos
estrategias. Una, los rescates, que vendieron como si estuvieran
dirigidos a salvar a los paises, pero que en realidad consisten en darle
a los gobiernos dinero en prestamos que pagan los pueblos para
traspasarlo a los bancos nacionales para que estos se recuperen cuanto
antes y paguen enseguida a los alemanes. Otra, impedir que el BCE
cortase de raiz los ataques especulativos contra la deuda de la
periferia para que al subir las primas de riesgo de los demas bajara el
coste con que se financia Alemania.
Merkel, como Hitler, ha declarado la guerra al resto de Europa, ahora
para garantizarse su espacio vital economico. Nos castiga para proteger a
sus grandes empresas y bancos y tambien para ocultar ante su electorado
la verguenza de un modelo que ha hecho que el nivel de pobreza en su
pais sea el mas alto de los ultimos 20 anos, que el 25% de sus empleados
gane menos de 9,15 euros/hora, o que a la mitad de su poblacion le
corresponda, como he dicho, un miserable 1% de toda la riqueza nacional.
La tragedia es la enorme connivencia entre los intereses financieros
paneuropeos que dominan a nuestros gobiernos, y que estos, en lugar de
defendernos con patriotismo y dignidad, nos traicionen para actuar como
meras comparsas de Merkel."
Πρόκειται για άρθρο το οποίο η Ισπανική εφημερίδα El Pais ΛΟΓΟΚΡΙΝΕ την προηγούμενη Κυριακή από τον ιστότοπό της. Είναι ένα ιδιαίτερα επικριτικό άρθρο έναντι της Γερμανίας και της Ανγκέλας Μέρκελ,
στο οποίο η καγκελάριος συγκρινόταν με τον Αδόλφο Χίτλερ.
Στο άρθρο, το οποίο δημοσιεύθηκε στην περιφερειακή, ανδαλουσιανή έκδοση
της El Pais και στον ιστότοπό της, ο Χουάν Τόρες Λόπες, καθηγητής
Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, έγραφε πως «η Μέρκελ, όπως ο
Χίτλερ, κήρυξε τον πόλεμο στην υπόλοιπη ήπειρο, αυτή τη φορά για να
εξασφαλίσει έναν οικονομικό ζωτικό χώρο»
"Η Μέρκελ μας τιμωρεί για να...
προστατεύσει τις μεγάλες επιχειρήσεις της
και τις τράπεζές της και επίσης για να ξεχαστεί από το εκλογικό σώμα της
το επαίσχυντο μοντέλο εξαιτίας του οποίου το επίπεδο της φτώχειας στη
χώρα της είναι το υψηλότερο των 20 τελευταίων ετών, το 25% των μισθωτών
κερδίζουν λιγότερα από 9,15 ευρώ/ώρα ενώ ο μισός πληθυσμός δεν
αντιπροσωπεύει παρά μόλις ένα άθλιο 1% του συνόλου του εθνικού πλούτου»,
συνέχιζε ο συντάκτης του άρθρου.
«Η ισπανική εφημερίδα απέσυρε (σημείωση ναυαγού: δεν γράφει ΛΟΓΟΚΡΙΝΕ, αλλά "απέσυρε") από τον ιστότοπό της το άρθρο με τίτλο "Η
Γερμανία εναντίον της Ευρώπης" που υπογραφόταν από τον Χουάν Τόρες Λόπες
και δημοσιεύθηκε στην έκδοσή της στην Ανδαλουσία επειδή περιείχε
ισχυρισμούς που η εφημερίδα θεωρεί ανάρμοστους», εξηγεί η εφημερίδα σε
ανακοίνωση η οποία αντικατέστησε το άρθρο στον ιστότοπό της.
Η εφημερίδα εκφράζει τη λύπη της (σημείωση ναυαγού: εκφράζουν και τη λύπη τους οι ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι) που ένα λάθος στην επίβλεψη (σημείωση ναυαγού: στο τμήμα ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ εννοεί) επέτρεψε τη
δημοσίευση αυτού του άρθρου. Οι απόψεις που εκφράζονται από τον Τόρες
Λόπες δεν αντιπροσωπεύουν παρά τον συντάκτη τους», διευκρινίζεται στην
ανακοίνωση.
διαβάστε το κείμενο μεταφρασμένο
(την μετάφραση έκανε ο φίλος μου Κωνσταντίνος Ζούδιας)
Η Γερμανία εναντίον της Ευρώπης
(ή αλλιώς "όλοι οι εκδοτοκαναλομιντιάρχες, την ίδια μούρη έχουν")
Είναι σημαντικό το γεγονός ότι συνήθως μιλούν για «τιμωρία» όσοι
αναφέρονται στα μέτρα που η Μέρκελ και οι υπουργοί της να επιβάλλουν στις χώρες
που πλήττονται περισσότερο από την κρίση. Λένε οι συμπατριώτες τους, ότι πρέπει
να τιμωρηθεί η ανευθυνότητα μας για τα (οικονομικά) απόβλητα μας και να μην
πληρώσουν τα χρέη μας τώρα οι Γερμανοί.
Αλλά ο συλλογισμός αυτός είναι λάθος, κι αυτό γιατί οι άνθρωποι αυτοί (που τώρα μιλάνε), ήταν
καταρχήν ανεύθυνοι και τώρα δεν υπάρχει μια Μέρκελ που είναι αποφασισμένη να
τιμωρήσει, αλλά υπάρχει μια Μέρκελ που είναι αποφασισμένη να προστατεύσει τις γερμανικές
τράπεζες (και κάποιων άλλων χωρών) οι οποίες δάνεισαν χρήματα με ανευθυνότητα,
για να κερδίσουν δισεκατομμύρια.
Οι ευρωπαϊκές οικονομικές ομάδες κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα μοντέλο
της νομισματικής ένωσης που είναι πολύ ατελές και ασύμμετρο και γρήγορα αναπαράγεται
και μεγεθύνονται οι αρχικές ανισότητες μεταξύ
των οικονομιών που ενεπλάκησαν σ’ αυτό. Και χάρη στην τεράστια χωρητικότητα των
επενδύσεων και τη μεγάλη δύναμη των μεγάλων επιχειρήσεων της χωρών της βόρειας
Ευρώπης, οι κυβερνήσεις ήταν σε θέση να κρατήσουν (σημ μτφ: μάλλον εννοεί να
εξαγοράσουν) πολλές εταιρείες, ακόμη και ολόκληρων τομέων των χωρών
περιφέρειας, όπως η Ισπανία.
Αυτό προκάλεσε τεράστια εμπορικά ελλείμματα (στο Νότο) και πλεονάσματα
στην τελευταία (στο Βορρα) ιδίως στη Γερμανία και σε μικρότερο βαθμό σε άλλες
χώρες.
Παράλληλα, οι πολιτικές των διαδοχικών κυβερνήσεων συγκέντρωσαν το γερμανικό
εισόδημα στην κορυφή της κοινωνικής
πυραμίδας, η οποία αύξησε το ήδη υψηλό επίπεδο της αποταμίευσης.
Από το 1998 έως 2008, ο πλούτος του πλουσιότερου 10% της Γερμανίας αυξήθηκε
από το 45% στο 53% έως 56% του συνόλου, στο
40% του πληθυσμού αντιστοιχούσε το 40% του συνόλου του πλούτου (που μειώθηκε
από το 46% που ήταν πριν το 1998) και το φτωχότερο 50% είδε τον πλούτο του να
μειώνεται από το 4%, μόλις στο 1% του
συνολικού πλούτου της χώρας αυτής.
Οι συνθήκες αυτές έθεσαν στη διάθεση των γερμανικών τραπεζών τεράστια
χρηματικά ποσά. Όμως, αντί να αφιερώσουν (τα ποσά αυτά) για να βελτιωθεί η
γερμανική εγχώρια αγορά και η κατάσταση στα χαμηλότερα επίπεδα εισοδήματος,
χρησιμοποιήθηκαν (περίπου 704.000 εκατ. ευρώ μέχρι το 2009, σύμφωνα με την
Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών) για τη χρηματοδότηση του χρέους των ιρλανδικών
τραπεζών, των Ισπανική φούσκα των ακινήτων, τα Ελληνικά ομόλογα.
Η οικονομική αυτή πολιτική έκανε το ιδιωτικό χρέος στην περιφερειακή
Ευρώπη τεράστιο και φόρτωσε τις γερμανικές τράπεζες με τοξικά περιουσιακά
στοιχεία (900.000 εκατ. ευρώ το 2009).
Με το ξέσπασμα της κρίσης, υπέστησαν σοβαρό πλήγμα και κατέστησαν
αφερέγγυες, αλλά αντί να εμφανιστεί αυτό ως αποτέλεσμα της μεγάλης απερισκεψίας και της
ανευθυνότητα τους (στα οποία ποτέ δεν
αναφέρεται η Μέρκελ), παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα των αποβλήτων και το δημόσιο
χρέος των χωρών όπου οι τράπεζες ήταν αυτές που είχαν δανείσει.
Οι Γερμανοί απέσυραν γρήγορα τα χρήματά τους από τις χώρες αυτές, αλλά
τα χρέη παραμένουν στους ισολογισμούς
των τραπεζών.
Η Μέρκελ εμφανίστηκε ως υπέρμαχος των γερμανικών τραπεζών και η βοήθεια
που ξεκίνησε δύο στρατηγικές:
Α. Διασώσεις, που πωλούνται σαν να είχαν ως στόχο τη σωτηρία της
χώρας, αλλά στην πραγματικότητα αποτελείται από δάνεια που δίνουν οι
κυβερνήσεις με τα χρήματα που πληρώνουν οι πολίτες, για να τα δώσουν στις
εγχώριες τράπεζες, ώστε να ανακτήσουν το συντομότερο δυνατόν και να καταβάλλουν
αμέσως στους Γερμανούς.
Β. Μια άλλη πολιτική, εμποδίζει την ΕΚΤ να κόψει από τη ρίζα τις
κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον του χρέους της περιφέρειας (και έτσι να
σταματήσει η αύξηση των ασφαλίστρων κινδύνου) και έτσι έρχεται μείωση του κόστους χρηματοδότησης της
Γερμανίας. (σημ.μτφ: δεν είμαι οικονομικός αναλυτής ώστε να γνωρίζω πως
δικαιολογείται το παραπάνω, ούτε να πράγματι εννοεί ο αρθρογράφος αυτό ακριβώς)
Η Μέρκελ, όπως ο Χίτλερ, έχει κηρύξει τον πόλεμο στην υπόλοιπη Ευρώπη τώρα,
για να εξασφαλιστεί ο οικονομικός χώρος της
Γερμανίας.
Θα τιμωρηθούν για την προστασία των επιχειρήσεων και των τραπεζών
τους, αλλά συγχρόνως θα πρέπει να κρυφτούν από τους ψηφοφόρους τους από την ντροπή τους για
το οικονομικό τους μοντέλο που έχει
κάνει το επίπεδο της φτώχειας στη χώρα να είναι το υψηλότερο τα τελευταία 20
χρόνια, όταν το 25% των εργαζομένων κερδίζουν λιγότερα από € 9,15 / ώρα, ή το
μισό του πληθυσμού της, κατέχει όπως είπα παραπάνω, ένα άθλιο 1% του εθνικού
πλούτου.
Η τραγωδία μας έγκειται στη μαζική συμπαιγνία μεταξύ πανευρωπαϊκών
οικονομικών συμφερόντων που κυριαρχούν και της κυβέρνησή μας, και ότι αυτοί (οι
κυβερνώντες) αντί να υπερασπιστούν τη χώρα με πατριωτισμό και αξιοπρέπεια, μας προδίδουν ενεργώντας
ως απλοί «κομπάρσοι Μέρκελ».


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου