κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

5 Δεκεμβρίου 2013

ο 6ος ένορκος



Όσοι έχετε τη σπάνια τύχη να παρακολουθείται το ιστολόγιό μου και να διαβάζετε τις διάφορες αηδίες και αποτυχημένα σχόλια που κατά καιρούς γράφω, θα έχετε ίσως παρατηρήσει πως δυό φορές το χρόνο, εξαφανίζομαι για ένα με ενάμισι μήνα, τέτοια εποχή καλή ώρα και γύρω στον Απρίλιο εκεί κατά το Πάσχα.
Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει επειδή πλησιάζουν τώρα οι γιορτές ούτε φυσικά και τον Απρίλη επειδή έρχεται το Πάσχα και ξυπνάνε μέσα μου τα θρησκευτικά μου συναισθήματα, όποτε αποσύρομαι από τα κοσμικά για αυτοσυγκέντρωση και αυτοτιμωρία.

ΌΟΟχι βέβαια, αλλά γιατί είναι η εποχή που ασχολούμαι συνήθως με το έργο που θα ανεβάσει την ερχόμενη περίοδο η Θεατρική μας ομάδα. Λίγο να το διαβάσω, λίγο να το καταλάβω, λίγο να προσπαθήσω να αντλήσω τι θέλει να «πει ο ποιητής», είναι που είμαι και λίγο αργόστροφος, δεν είμαι και κανένας λόγιος που μου είπε κάποτε και ένας μελαγχολικός ημιπαράφρων, ημιφίλος μου, είναι που δεν είμαι και του θεατρικού πανεπίστημιου, καταλαβαίνετε, θέλω το χρόνο μου. Και αφού λοιπόν καταλάβω όσο μπορώ το νόημα της υπόθεσης, άντε μετά μέχρι να το γράψω, να το διασκευάσω, να ξαναγράψω, να σβήσω, να το σκίσω, να το αφήσω και να το ξαναρχίσω…, 
να γιατί χάνομαι.

Πάντως η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια –για μένα τουλάχιστον- διασκεδαστική διαδικασία, πλην χρονοβόρα και ενίοτε αγχωτική. Διαβάζω μόνος μου τους διαλόγους, γελάω, κλαίω, παθιάζομαι, ακόμα και εκστασιάζομαι μερικές φορές , απογοητεύομαι (εκεί είναι που το σβήνω) και πάλι απ’ την αρχή.
Αυτή ακριβώς ήταν και τώρα η αιτία που είμαι χαμένος τόσο καιρό.
Έγραφα!
Έγραφα τον 6ο ένορκο…
Και δικαιολογημένα θα έχετε την απορία τι είναι ο 6ος ένορκος...

Είναι η θεατρική μεταφορά της κινηματογραφικής ταινίας 12 angry men – 12 θυμωμένοι άντρες επί το ελληνικότερον, που μεταφράστηκε στη γλώσσα μας σαν «οι 12 ένορκοι» και είναι η επιλογή της "σκηνής" για την ερχόμενη χειμωνιάτικη θεατρική περίοδο.
Είναι ταινία του 1957 σε σενάριο Reginald Rose και σκηνοθεσία του τεράστιου σκηνοθέτη Sidney Lumet, που έτσι για την ιστορία γράφω πως ήταν η πρώτη του ταινία.

Οι «12 ένορκοι», έχουν την τιμή να καμαρώνουν στην 7η θέση της λίστας των 100 καλύτερων ταινιών που έχουν «γυριστεί», στη σχετική λίστα (top 100 ever made movies) του έγκυρου IMDb, κάτι που φυσικά προσθέτει στην αξία και στο «μέγεθος» του έργου και βεβαίως, και –για μια ακόμα φορά- στο μέγεθος του εγχειρήματος της ομάδας, αλλά ούτως ή άλλως η ομάδα είναι εθισμένη πλέον στη δυσκολία.

Φαινομενικά πρόκειται για ένα δικαστικό δράμα και αυτό θα αντιληφθεί χωρίς δεύτερη σκέψη ο αμύητος σ’ αυτό το είδος κινηματογράφου. Στην ουσία ο Lumet, με αφορμή ένα δικαστήριο και μια απόφαση που καλείται να βγάλει ένα σώμα 12 ενόρκων και χρησιμοποιώντας σαν καμβά το αμερικάνικο σύστημα απονομής δικαιοσύνης, στήνει μια αλληγορία γύρω από τον τρόπο λήψης των αποφάσεων.
Καταδεικνύοντας εύστοχα την ελαφρότητα καταρχήν και τα προσωπικά πάθη των ενόρκων στην εξέλιξη του έργου, θέλει, νομίζω, να καυτηριάσει τον τρόπο λήψης των αποφάσεων στα υψηλότερα επίπεδα αφού ζητάει να αναγάγει τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους – ένορκους, με τους κρατούντες και αποφασισμένους να πατήσουν το περιβόητο κόκκινο κουμπί, που θα σήμαινε στην εποχή του έργου   την απαρχή ίσως ακόμα και ενός πυρηνικού πολέμου, εξαιτίας μιάς βιαστικής, ελαφριάς, λανθασμένης απόφασης.  Και βεβαίως η «εποχή του έργου»  είναι η  πρώτη δεκαετία του ψυχρού πολέμου, με πολλά έντονα πάθη και απ’ τις δυο πλευρές.
Νομίζω λοιπόν πως και οι συγκρίσεις αλλά και η αναγωγή που προσπαθεί και πετυχαίνει ο Sidney Lumet, είναι παραπάνω από σαφής.

Τώρα βεβαίως θα αναρωτηθεί κάποιος, πόσο υποψιασμένο είναι το κοινό για να μπορέσει να κάνει όλη αυτή την αναγωγή και να φτάσει στα υψηλότερα νοήματα του έργου και στην ουσία του και να μην μείνει στην απλή δικαστική πλάνη.
Μα εδώ ακριβώς έρχεται η θεατρική δράση για να κορυφώσει ελπίζω, αυτή ακριβώς την αναζήτηση, αυτή ακριβώς τη σύγκριση, γιατί όπως έχω γράψει πάλι και ακράδαντα το πιστεύω, οφείλουμε να θεωρούμε, εμείς τουλάχιστον οι «ερασιτέχνες», πως έχουμε να κάνουμε με ένα άξιο και υψηλής ποιότητας κοινό και έτσι να αντιμετωπίζουμε τις όποιες παραγωγές μας. Κι αυτό γιατί αν έστω και ένας θεατής μας ανήκει σ’ αυτή την λίγο υψηλότερη κατηγορία (εμείς δεν πιστεύουμε ότι είναι μόνο ένας, αλλά λέμε έστω και ένας) οφείλουμε να τον σεβαστούμε και να κορυφώσουμε το μήνυμα του έργου.
Οφείλουμε να ξέρουμε γιατί επιλέγουμε ένα κείμενο, οφείλουμε να μπορούμε να απαντήσουμε καταρχήν στους εαυτούς μας, τι έχει να προσφέρει αυτό κείμενο σε εμάς και σε όσους επιλέξουν να το παρακολουθήσουν.
Δεν έχουμε κανένα λόγο να επιλέγουμε ένα κείμενο απλά για να κάνουμε θέατρο, οφείλουμε να άγουμε την ψυχή μας υψηλότερα και τις δυνατότητές μας στα άκρα τους. 
Γιατί αυτός είναι ο λόγος που επιλέγουμε να είμαστε «εραστές της Τέχνης του Θεάτρου» και όχι βιοποριζόμενοι απ’ αυτήν.
Για να παράγουμε για την ψυχή μας και όχι για την προβολή μας, για το καλό μας όνομα, για τα εισιτήρια.
Και το κοινό παρακολουθεί, βλέπει και ξέρει…

Θα τα πούμε βεβαίως πολλές φορές για τους ενόρκους από δω και πέρα και μέσα από το μπουκάλι μου και από το ιστολόγιο της Θεατρικής ομάδας
Καλήσπέρα σας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...