κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

24 Απριλίου 2014

οι ήρωες του τίποτα στη γη του πουθενά

από το ιστολόγιο της Θ.Ο.Αιτωλικού "στη σκηνή"
του Αχιλλέα Αρχοντή

ένας ύμνος στο ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

"Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν θα ενδιέφερε τον κόσμο τι είναι μια ερασιτεχνική θεατρική ομάδα. Πώς λειτουργεί; Τι αγωνίες και προβλήματα, αλλά και τι πόθους και ποιές χαρές έχει; Γιατί είμαστε εκεί; Τι μας τραβάει; Σκέφτομαι ότι, τελικά, δεν υπάρχει μόνο μια απάντηση. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, με τις δικές του επιδιώξεις, τους δικούς του στόχους, αλλά και τον δικό του εσωτερικό κόσμο, τη δική του ζωή. Πόσο θαυμαστό όμως είναι, όταν τελικά βγαίνει ένα ομαδικό αποτέλεσμα: Η παράσταση!"

πρόλογος από το βιβλίο - Θεατρικό έργο του Αχιλλέα Αρχοντή "οι ήρωες του τίποτα στη γη του πουθενά"
για τις επισημάνσεις με έντονα ή μεγαλύτερα γράμματα και τους συνδέσμους ευθύνεται η "σκηνή" 

Ποιός είναι όμως ο συνεκτικός ιστός όλων αυτών των ετερόκλητων και διαφορετικών χαρακτήρων; Είναι...
πολλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη: Η αγάπη για το θέατρο, η ιερή τρέλα όπου σε οδηγεί η μέθεξη, η ανάγκη να αποποιηθείς την πραγματικότητα και την καθημερινότητα φορώντας ένα αδειανό πουκάμισο κάποιου φανταστικού ήρωα, και άλλα πολλά που οι ειδικοί τα ξέρουν καλύτερα από μένα. Αυτό όμως που βίωσα ο ίδιος κάτω από την καθοδήγηση του Δημήτρη Φατζή, είναι η ανάγκη του ηγέτη. Του εμψυχωτή. Του ανθρώπου που ο ρόλος του είναι να πάρει τον –ουσιαστικά- απαίδευτο ερασιτέχνη και θα τον μεταμορφώσει σε τραγικό ήρωα ή σε κωμικό χαρακτήρα, ή... ή... ή.... 

Δύσκολος ρόλος. Αν αυτός αποτύχει, θα έχουμε μια κακή μίμηση επαγγελματιών, και θα ακούσουμε ή το συγκαταβατικό δεν πειράζει, ερασιτέχνες είναι τα παιδιά ή το καταδικαστικό τι περίμενες από ερασιτέχνες! 

Είναι όμως κακό πράγμα μια κακή ερασιτεχνική παράσταση; 
Για τον θεατή ίσως όχι. Μπορεί ακόμα και να χειροκροτήσει μια κακή ερασιτεχνική προσπάθεια, ακριβώς επειδή είναι ερασιτεχνική. 
Για τον ερασιτέχνη όμως; Δεν ξέρω.... Κάθε άνθρωπος αντιδράει διαφορετικά. 
Είναι όμως πολύ σκληρή η προσγείωση στην πραγματικότητα όταν σβήσουν τα φώτα της σκηνής.

Πολλά επίσης είναι τα πρακτικά θέματα που προκύπτουν κατά την ετοιμασία μιας παράστασης: Σο κείμενο που δεν μαθεύτηκε, τα σκηνικά που δεν ετοιμάστηκαν, τα κοστούμια που δεν βρίσκονται εύκολα, οι παρεμβάσεις διαφόρων εξωγενών παραγόντων, οι σχέσεις ανάμεσα στους ερασιτέχνες ηθοποιούς, η ανάγκη μακιγιάζ για την μεταμόρφωση νέων σε γέρους ή αντίστροφα, η εξοντωτική διαδικασία στησίματος του σκηνικού πριν από κάθε παράσταση, που συνήθως γίνεται από τους ίδιους που παίζουν, οι διάφορες ελλείψεις, σε πράγματα και χρήματα, κι άλλα ακόμα. 
Εγραψα λοιπόν αυτό το κείμενο – το οποίο έχει ελάχιστα σκηνικά, δεν έχει ιδιαίτερο μακιγιάζ, ούτε ιδιαίτερα κοστούμια και όπου οι ηθοποιοί μπορούν να παίζουν ακόμα και με τα κείμενα στα χέρια- σαν φόρο τιμής στις αγωνίες του κάθε ερασιτέχνη.
Σο σημαντικότερο, τέλος, είναι η προσπάθεια αναζήτησης των ερασιτεχνών του τι θέλουν και του τι μπορούν, τελικά, να κάνουν. Από πού αντλούν και από πού θα μπορούσαν να αντλήσουν θέματα για παραστάσεις. Προσπάθησα να κάνω μια ανίχνευση αυτών των αναζητήσεων, και, χωρίς να προτείνω τίποτα, καταθέτω την εικόνα μιας φανταστικής θεατρικής ερασιτεχνικής ομάδας, όπως θα μπορούσε να είναι. Δεν ξέρω αν το αποτέλεσμα θα δικαιώσει αυτόν που θα μπει στον κόπο να το διαβάσει.
Στο κάτω κάτω, κι εγώ ερασιτέχνης είμαι...

Δείτε πληροφορίες για το βιβλίο - Θεατρικό έργο του Αχιλλέα Αρχοντή, στην Θεατρική βιβλιοθήκη της "σκηνής" (νούμερο 117) 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...