του Κώστα Κούστα
“ Είναι αργά…..
Κι έχουν περάσει πια χιλιάδες χρόνια.
…Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε η μικρή γαλάζια πεταλούδα… Απλά, είπανε διάφοροι, πέθανε «στο φεστιβάλ θεάτρου»…
Άλλοι, πάντα στα ξέφωτα είπαν ζει με τα γαλάζια λουλούδια ή πως ακόμα αχνοπετά σ’ ηλιόσχημους ανθούς… Άλλοι πάλι, υποστήριξαν πως κάποιοι...
τη σκότωσαν από καιρό. Πως τα φτερά της είδαν να κοσμούν, το πιο παράξενο από τα κάδρα «του θεάτρου».
τη σκότωσαν από καιρό. Πως τα φτερά της είδαν να κοσμούν, το πιο παράξενο από τα κάδρα «του θεάτρου».
Μα αυτούς τους τελευταίους εγώ δεν μπορώ να τους πιστέψω.
Κάποιοι, που συλλογίστηκαν βαθύτερα, και διεκδικούν για ’κείνους την αλήθεια λένε πως έσβησε, μα τα φτερά της ταξιδεύουνε στον άνεμο το σώμα αναζητώντας μήπως βρουν που θα τα κάνει κάποτε δικά του.
Τέλος, έχει ειπωθεί για τη γαλάζια πεταλούδα πως δεν έδυσε, μόνο αφέθηκε απαλά στις άκρες ενός δένδρου αρχαίου… Ή πως ξανάπλεξε με τρόπο κάποιο το κουκούλι της, μιαν άλλη μέρα αν ίσως γεννηθεί για να κινήσει απ’ την αρχή και πάλι.
……..
… Δεν ξέρω πλέον. Ίσως και να’ χουν όλοι δίκιο. Ίσως απλά και να’ χουν, άδικο όλοι.
Θαρρώ ακόμα λίγο όμως θυμάμαι πως η μικρή εκείνη πεταλούδα κάποτε φτερούγισε… Τίποτα κι ας μη γνώρισα να πω απ’ τη γέννησή της. Τις λεπτομέρειες έστω ας μη συγκράτησα του δάσους που πλανήθηκε. Μήτε και το όνομα του κάστρου που γκρέμισε ή γκρεμίστηκε (2ο Μαθητικό Φεστιβάλ Θεάτρου).
… Μα αν κάποιοι πουν πως ήταν όλα θέμα τύχης, αναπολώ κάτι κι εγώ που θα’ πρεπε να γίνει.
Κι όσο κι αν ξέρω πως κανείς σας δε νοιάζεται – πέραν ίσως από κάποιους που είναι ευαίσθητοι στο διαφορετικό ό, τι κι αν είναι αυτό… από ανθρώπους έως και Τέχνη – είναι, ας πούμε, θέμα χρόνου να φανεί και πάλι.
Όπου θελήσετε…
Είτε στου δάσους ίσως κάποιο δένδρο αρχαίο. Είτε - το ελπίζω – σε κάποιες νύμφες που θα πουν να γίνουν πεταλούδες…
Όποτε θελήσετε.
Ως τότε…
Ως τη στιγμή να σχίσουμε το χάρτινο κουκούλι μας….
Καληνύχτα !
…. απ’ τις σελίδες κάποιου ανύπαρκτου βιβλίου…”
(φωτό: Χ.Βλαχογιάννης)
3 σχόλια:
Ξέρεις, πήρα την τάξη μου και έτρεξα να το δω πριν 10 μέρες στο Τρικούπειο. Μέσω μιας φίλης έμαθα τυχαία για την παράσταση. Δε διαφημίστηκε καθόλου. Η παράσταση ήταν πολύ καλή. Τα παιδιά διαψεύδουν όλους τους μεγάλους που τους κάνουμε συνεχώς κριτική για το παραμικρό. Αν βρεθούν με εμπνευσμένους ανθρώπους δίνουν πάρα πολλά. Ευκαιρίας δοθείσης έκαναν κι ένα πέρασμα από τα έργα του Κότσαρη. Ανοίξτε κι εσείς το Μουσείο Χαρακτικής σε εκπαιδευτικά προγράμματα για σχολεία. Είναι κρίμα να τρέχουμε στη Ναύπακτο όταν δίπλα μας βρίσκονται.........
Μην μιλάς για το Μουσείο, μας πληγώνεις.
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΑΙ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΓΙΑΤΙ ;
Για να σκοτώσει τις πεταλούδες ;
Τελείωσε το δεύτερο μαθητικό φεστιβάλ θεάτρου που έγινε στο Αγρίνιο και παρουσιάστηκε στο ΔΗΠΕΘΕ. Δεν είχα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω όλες τις δημιουργικές προσπάθειες των μαθητών , παρακολούθησα μόνο μια. Αυτή του μουσικού σχολείου και αυτό λογω της συμμετοχής της κόρης μου. Έτυχε όμως να δω μια πρόβα του πρώτου γυμνασίου Παλαμικής Σχολής στο Τρικούπειο όταν επισκέφτηκα το χώρο για τεχνικούς λόγους , αφού σε λίγες μέρες θα παρουσιάζαμε τη Φόνισσα με την θεατρική ομάδα του πολιτιστικού συλλόγου του Αιτωλικού ,και οφείλω να πω ότι εντυπωσιάστηκα με αυτό το είδος θεάτρου . Για το μαύρο θέατρο δεν γνώριζα τίποτα. Έμαθα για αυτό διαβάζοντας ένα άρθρο του σκηνοθέτη της ομάδας μας στο προσωπικό του μπλοκ .
Στην τελετή απονομής των βραβείων στο ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου ,παρουσιαστήκαν σε προβολή αποσπάσματα από τα παρασκήνια όπου ετοιμάζονταν τα παιδιά για την παράσταση και οι συνεντεύξεις τους, όπως τις κατέγραψε η κάμερα , μετά το τέλος της παράστασης .
Στις δηλώσεις τους διέκρινες ότι όλα ήταν ευχαριστημένα για την πρωτόγνωρη εμπειρία που έζησαν , από την ανάγνωση των κειμένων ως την πρεμιέρα .Ενθουσιασμένα που ανακάλυψαν και κατέκτησαν την συλλογικότητα .Που έγιναν ομάδα. Πολύ σημαντικό πράγμα στην εποχή του ωχαδερφισμού και της ατομικότητας
Αν δεν είχα αυτή την εμπειρία από τη δική μας θεατρική ομάδα δεν θα το καταλάβαινα, όπως δεν το κατάλαβαν και οι διοργανωτές, που είχαν την φαεινή ιδέα να απονείμουν βραβεία και όχι αναμνηστικούς τίτλους συμετοχης.Αντι να αφήσουν τα παιδιά να δημιουργήσουν ,όπως και έκαναν ,στο βαθμό που μπορούσαν ,δεν έχει σημασία, μπέρδεψαν το θέατρο με τους διαγωνισμούς μαγειρικής στην τηλεόραση , τα ριάλιτι και τα καλλιστεία .Έβαλαν στην ιδία κατηγορία την κωμωδία και την παρωδία. Το δράμα ,το θέατρο σκιών και μαύρο θέατρο . Έκαναν το μοναδικό, σύνολο και έδωσαν βραβεία .Πρώτο ,Δεύτερο και Τρίτο ….Μηδενίζοντας την προσπάθεια των υπολοίπων
Βεβαία , θεατρικοί αγώνες γίνονταν και στην αρχαιότητα ,δεν ξέρω όμως αν γίνονταν σε τόσο τρυφερές ηλικίες ,αλλά και να γίνονταν , σημασία έχει το ταξίδι
Και όχι το τέρμα , όπως κάποιος φίλος μου εκπαιδευτικός, πολύ εύστοχα παρατήρησε
Έβαλαν τα παιδιά σε ανταγωνιστική και όχι δημιουργική διαδικασία
Θύμωσα που είδα παιδιά απογοητευμένα να κλαίνε αντι να γιορτάζουν
Και στο κάτω κάτω ,τι είναι η τέχνη ;
Κρέας ; Που το βάζεις στη ζυγαριά και το ζυγίζεις;
Θυμήθηκα τον Αριστοφάνη στους Βατράχους του και μάλλον κάποιος πρέπει να τον θυμίσει και στους διοργανωτές .
Μπράβο στο τρίτο γενικό λύκειο Αγρινίου, που συμμετείχε με τον Αλιβάνιστο του Παπαδιαμάντη και ζήτησε να εξαιρεθεί από το διαγωνισμό .
Με τα βραβεία υπάρχει κίνδυνος να καλουπώσεις τη δημιουργία ,που για να ανθίσει, χρειάζεται κλίμα ελευθερίας
Μπράβο και πάλι σε όλα τα παιδιά
Π. Α.
Δημοσίευση σχολίου