κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

1 Απριλίου 2012

Μνήσθητι μου Κύριε, τους διώξαμε

Ξύπνησα με ήλιο λαμπρό να γεμίζει το δωμάτιο κι άκουσα έξω τραγούδια και φωνές χαρμόσυνες και καμπάνες να χτυπούν.
Βγήκα έτσι ξεχτένιστη, ξυπόλητη στο δρόμο και είδα κόσμο πολύ αγκαλιασμένο να τραγουδά και να χορεύει και να λέει ο ένας στον άλλον: "Μνήσθητι μου Κύριε, τους διώξαμε".

Κατηφόρησα σα σκιά ανάμεσα στο πλήθος που εκράταγε σημαίες και ανέμιζε στον αγέρα. Ήταν σημαίες ελληνικές λέει αλλά δεν μοιάζανε.
Άλλες ήσαν κόκκινες, άλλες πολύχρωμες, άλλες γαλάζιες, πράσινες, άλλες με σταυρό στη μέση άλλες με σφυριά, δρεπάνια και Άλφα ή άλλα γράμματα της αλφαβήτου παράξενα αλλά αναγνωρίσιμα ανεξηγήτως.

Δεν είχανε...
κοντάρια οι σημαίες, χέρια τις ανεμίζανε, σκέπαζαν τα πλήθη προστατευτικά σαν τις φτερούγες ενός τεράστιου αετού και ριπίζονταν στο αεράκι που φυσούσε.
Είδα ανθρώπους παράταιρους στα πλήθη. Σαν σκιές απ΄τα παλιά, σαν ομίχλες.

Μου εφάνη ότι είδα οπλαρχηγούς με λερωμένα τσόλια και φουστανέλλες, Καραισκάκηδες κι Αντρούτσους, είδα και τον Δημήτρη Υψηλάντη συγκινημένο να σφίγγει το χέρι του Σαράφη.
Είδα και φουρνιές αποστεωμένων εξόριστων μ' ένα χαμόγελο τόσο μεγάλο που κάλυπτε με φώς το πρόσωπο τους και τους στρατιώτες που επαναστάτησαν στη Μέση Ανατολή είδα νομίζω, σε μια μεριά μου φάνηκε στεκόταν ο Μαρδοχαίος Φριζής κρατώντας το σπαθί του.
_Τι έγινε; ρώτησα
Μια κοπελιά με τη στολή του Δημοκρατικού Στρατού μου είπε γελώντας, τους διώξαμε, πάνε πια, η χώρα μας πάλι δικιά μας είναι.
Πιο κάτω στέκονταν οι Εβραίοι της Σαλονίκης κι ο Μπεναρόγιας, κάτι μπαρουτοκαπνισμένοι παπάδες ανάκατοι Παπαφλέσσηδες και Παπα - ανυπόμονοι χτυπούσαν τις καμπάνες.
Και προχωρούσα ξυπόλητη κι αισθανόμουνα να πατώ σ ένα χωράφι παπαρούνες βελούδινες με μαύρο μίσχο.
_Πού είναι; ρώτησα
_Τους πιάσαμε μου 'πε ένα παλικαράκι που 'φερνε του Διομήδη Κομνηνού. τους έχουμε να τους δικάσει ο Τερτσέτης να δώσουν λόγο για τα Εγκλήματα που κάμανε.
_Και τώρα τι κάνουμε; ξαναρώτησα αλλά είχε φύγει το παλικάρι και μια κοπελιά σαν τα κρύα τα νερά που μοιαζε της Ηλέκτρας Αποστόλου μου είπε:
_Εθνοσυνελεύσεις κάνουμε σε κάθε τόπο να βγάλουμε αντιπροσώπους για τη Συντακτική Συνέλευση που θα αποφασίσει για το καλό της πατρίδας, όλοι μαζί θ΄αποφασίσουμε για το καλό της πατρίδας, όχι αυτό που θέλουνε οι ξένοι αυτό που θέλει ο λαός.
_Κι οι δανειστές μας; ρώτησα αλλά το κορίτσι είχε φύγει μα μου απάντησε ο Μαριγκλέν ο Αλβανός κι ο Χασάν ο Αιγύπτιος:
_Να περιμένουνε οι δανειστές κι οι ξένοι, θα βάλουμε ξένους λογιστάδες να μετρήσουνε τι τους χρωστάμε και αν. Κι άμα έχουμε σιγά –σιγά θα τους τα δώσουμε αλλιώς ας πάν καλλιά τους.

Σαν να πήρε το μάτι μου μακρυά τον Βελενστιλή να τραγουδά για τα Βαλκάνια και τον Λαμπράκη σαν να είδα να τραγουδά για την ειρήνη των λαών.
Σαν να ξεχώρισα και τον πατέρα μου νέο, όπως στέκει σε μια φωτογραφία περήφανος απ΄το αλβανικό μέτωπο, δίπλα του ο Ελύτης να τραγουδά για τον Χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας ενώ ο Σικελιανός απαγγέλλει Ηχήστε Οι Σάλπιγγες.
_Και με τι θα ζούμε χωρίς τους Ξένους; ψέλλισα.
_Κατάσχαμε τις περιουσίες των πλουσίων, αυτών που κλέψανε και μαγαρίσανε τον πλούτο της Ελλάδας μου απάντησε ένας όμορφος νέος άντρας που κράταγε δίπλα στ΄αυτί του ένα γαρύφαλλο, μ' αυτά θα ζήσουμε και θα δουλέψουμε σκληρά για να πλουτίσει ο λαός κι ο τόπος κι όχι τα όρνια και τα κοράκια.
Και νόμισμα δεν θα΄χουμε μήτε δραχμή μήτε ευρώ αλλά το γεράκι, το περήφανο, ανυπόταχτο πουλί της Ελλάδας.

Έκλαιγα, δάκρυα τρέχανε στα μάτια μου, τα πόδια μου πατούσαν τώρα πλάκες πεζοδρομίου, δίπλα μου άστεγοι, άρρωστοι, δυστυχισμένοι, νέοι, γέροι, νεκροί και ζωντανοί, ήρωες και καθημερινοί όλοι μ΄ένα χαμόγελο, με μια γροθιά και μια φωνή ΕΜΠΡΟΣ και Ω Γλυκύ μου Έαρ.

Εκεί, ξύπνησα, πραγματικά... Λουσμένη στα δάκρυα.
Ο ήλιος λαμπρός έμπαινε στο δωμάτιο αλλά έξω ησυχία.
Κάτι πουλιά μόνο άκουγα να κελαηδάνε.

Όνειρο ήταν, σκέφτηκα...
Όνειρο Παρασκευής.
Θυμήθηκα τη γιαγιά μου να μου λέει:
"μην νοιάζεσαι κόρη μου, τ΄όνειρο της Παρασκευής κρατεί ως το μεσημέρι"

της Σοφίας Λαμπίκη
δημοσιεύτηκε 24 Μαρτίου 2012
στο tvxs

2 σχόλια:

PANOS είπε...

Παρέλαση ηρώων!!!

ναυαγός εν αιθρία είπε...

Δυστυχώς όμως, εμείς φίλε μου Πάνο, δεν γεννηθήκαμε ήρωες. Έτσι επαναπαυόμαστε σ' αυτούς, αλλά κι αυτοί, δυστυχώς ξανά, πάνε πιά. Αυτοί έκαναν το χρέος τους και μας άφησαν χρόνους. Εμείς;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...