Λεξικό Τεγόπουλου – Φυτράκη: (η) ουσ.
ελάττωση της δυνάμεως, μαρασμός/
(μτφ.) κατάπτωση, ξεπεσμός / χρονική περίοδος κατά την οποία
παράγονται λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά κτλ. έργα….
Σε μια τέτοια χώρα ζούμε, σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον.
Σε μια χώρα προδομένη
και ξεπουλημένη απ’ αυτούς που ορκίστηκαν να τη φυλάνε, απ’ αυτούς που στάλθηκαν
απ’ το λαό της στις ψηλότερες θέσεις της ιεραρχίας.
Σε μια χώρα που παρακμάζει με γοργούς ρυθμούς και κατατρώει τα ίδια
της τα σωθικά.
Μια χώρα με ασαφές παρελθόν και θολό μέλλον.
Μια χώρα που έγραψαν άλλοι την ιστορία της, πεταμένη τώρα στα
σκουπίδια των «εταίρων» της -και όχι για πρώτη φορά-, έρμαιο στις ορέξεις
ανήθικων πραματευτάδων.
Παρακμή αξιών, παρακμή
κοινωνική, παρακμή εκπαίδευσης, παιδείας, τεχνών, Πολιτισμού, παρακμή πολιτικής, παρακμή παντού, σε όλες τις
εκφάνσεις τις κοινωνίας και των πέριξ αυτής δρώμενων.
Αναρωτιέμαι, φταίει τάχα η οικονομική κρίση (που οπωσδήποτε είναι δεδομένη μαζί την οικονομική παρακμή των Ελλήνων
και της χώρας φυσικά), ή μήπως την χρησιμοποιούμαι απλά σαν...
πρόσχημα για να
καλύψουμε τις πραγματικές αιτίες της
παρακμασμένης κοινωνίας μας, ή μήπως απλά η κρίση που τόσο βίαια μπήκε στις
ζωές μας και τις διέλυσε, επέτεινε ή ίσως αποκάλυψε αυτό που υπήρχε αλλά καλά
κρυβόταν από την επίπλαστη ευδαιμονία μας;
Αναρωτιέμαι, φταίει η οικονομική κρίση για το χαμηλό επίπεδο της εκπαίδευσής
μας ή ήταν πάντα χαμηλό το επίπεδό της και εμείς στρουθοκαμηλίζοντας σπρώχναμε
τη νεολαία της χώρας μας σ’ αυτή και στο σαθρό βαθμοθηρικό σύστημα της, με απώτερο
στόχο τα αμφιβόλου εκπαιδευτικής αξίας και ποιότητας Πανεπιστήμια μας, ανώτερα
και ανώτατα.
Δεν είναι παρακμή να παρακολουθούμε συγκινημένους γονείς να
«καμαρώνουν» τα βλαστάρια τους να κουβαλάνε (ναι αυτό κάνουν – κουβαλάνε) τις
σημαίες στις παρελάσεις, προς τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού, χωρίς να έχουν
αντίληψη τι ακριβώς συμβαίνει γύρω τους και για ποιο λόγο ακριβώς υποβάλλονται
σ’ αυτή την ταλαιπωρία εκτός του ότι τους εμφύσησε το οικογενειακό τους
περιβάλλον το εθνικόφρονο ιδεώδες του
σημαιοφόρου του σχολείου;
Οι ίδιοι «συγκινημένοι» γονείς, αδιαφορούν πλήρως για το επίπεδο
εκπαίδευσης που μετέχουν τα παιδιά τους, για τη διδακτέα ύλη, για το
περιεχόμενο των βιβλίων, αρκεί απλά να είναι ΚΑΛΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ, ας βλαστημάνε στα
διαλλείματα, ας τσακώνονται, ας είναι ασεβή στους δασκάλους τους, αρκεί να
είναι καλοί μαθητές…
Αναρωτιέμαι, φταίει η οικονομική κρίση για την έκπτωση των αξιών της
φιλοξενίας, της συνεργασίας και φιλίας των λαών, της μη φυλετικής ή
οποιασδήποτε άλλης διάκρισης, ή απλώς αυτή (η οικονομική κρίση) έδωσε χώρο για
να αναδυθούν (και να βρουν χώρο να
εδραιωθούν και ακόμα χειρότερα να βρίσκουν όλο και μεγαλύτερο αντίκρισμα)
από τις βρωμερές ψυχές των διαφόρων κοινωνικών καταλοίπων η ρατσιστική βία και
η αξιολόγηση του ανθρώπινου γένους, βάσει της χρωματικής παλέτας.
Αναρωτιέμαι, φταίει η οικονομική κρίση για την αναξιοκρατία και την
ανάδειξη των ανάξιων σε θέσεις ευθύνης και μάλιστα «κατ’ απαίτηση του κοινού»;
Και εννοώ βεβαίως, όταν λέω «κατ’ απαίτηση του κοινού», τη σύνθεση της Βουλής με ότι επακόλουθα έχει
αυτό για την επιλογή και διορισμό στη συνέχεια κι άλλων αναξίων σε θέσεις
ευθύνης, ίδιων με των προηγούμενων;
Φταίει άραγε η οικονομική κρίση για όλα αυτά τα αρπακτικά που
διασπαθίζουν χωρίς αιδώ τον δημόσιο πλούτο, λες και σπαταλούν την πατρική
περιουσία τους;
Στο ερώτημα αυτό η απάντηση είναι η προφανής «ΝΑΙ, φταίει η οικονομική
κρίση» πλην όμως φοβάμαι, ότι όσο και να δείχνει να χαίρει ευκολίας να
απαντηθεί, το συμπέρασμα είναι ψευδές.
Κι αυτό γιατί, τα αρπακτικά πάντα ζούσαν ανάμεσα μας, αλλά εμείς
χαμένοι στο ευδαιμονισμό μας αδιαφορούσαμε για δαύτους, αφού είχαμε και ‘μείς
την ευκαιρία, άλλος λιγότερο – άλλος περισσότερο να γλύφουμε λίγο απ’ το
κουτάλι.
Τώρα όμως που το γλυκό τελείωσε και το κουτάλι είναι άδειο, ζητάμε,
δικαίως ως ένα σημείο, την παραδειγματική τους τιμωρία.
Παρακμή όμως κι αυτό, το βρίσκω εγώ τουλάχιστον, παρακμή της
δικαιοσύνης, γιατί ενώ θα έπρεπε να έχει κινηθεί αυτοβούλως, κινείται τιμωριτικά και όχι υπό το κράτος της σοφής όπως θα
έπρεπε απονομής δικαιοσύνης, κάτω την κοινωνική πίεση και από μια κοινωνία «που
διψάει για αίμα» πολιτικών.
Επιβάλλει ποινές δίκαιες, ναι συμφωνώ, θα τις επέβαλλε όμως στην «προ
παρακμής» εποχή;
Ξέρω καλά την απάντηση, ΟΧΙ…
Φταίει και γι αυτό η οικονομική κρίση;
Δε νομίζω, ίσως είναι παράγωγό της, αλλά σίγουρα δεν είναι το αίτιο,
ίσως να είναι η αφορμή, αλλά δεν ευθύνεται αυτή καθεαυτή (η κρίση), φταίει και
πάλι η παρακμή των αξιών της δικαιοσύνης.
Αναρωτιέμαι, φταίει η οικονομική κρίση για την παρακμή της πολιτικής
και των πολιτικών;
Όχι βέβαια, μετά την εποχή του Καποδίστρια, το «αλάθητο» ένστικτο του
Ελληνικού λαού, επέλεγε, με μαθηματική (κάθε φορά που του δινόταν η ευκαιρία)
ακρίβεια, τους πλέον παρακμασμένους ηθικά πολιτικάντηδες, για να τον
κυβερνήσουν, δεν διστάζω να πω, τους χείριστους. Κι αυτοί (οι πολιτικάντηδες)
έχοντας μελετήσει το μάθημα τους, φρόντιζαν πάντα να εστιάζουν στην πλέον
παρακμασμένη λαοπλανοφιλολογία (επιτρέψτε μου τη λέξη), με συνθήματα τύπου,
«τσοβόλα δώστα όλα», «αλλαγή», «νέα εποχή», «συμμετοχικότητα», «κάθαρση»,
«υπέρβαση» και άλλες τέτοιες ανουσιότητες και εν τέλει κοινοτοπίες, απλά και
μόνο επειδή γνώριζαν από πριν, πως σε ένα λαό που παρακμάζει, μόνο τέτοιες ανούσιες
και ανόητες έννοιες, χωρίς ουσιαστική σημασία και νόημα και κυρίως χωρίς κανένα
αξιακό βάρος είναι ικανές να τον φέρουν προς το δικό τους μικρό ή μεγάλο χρωματιστό πολιτικό χώρο, με ότι κερδοσκοπικά
και κατ’ επέκταση παρακμιακά φαινόμενα και επακόλουθα, είχε αυτό για τους εκφωνητές
των λόγων και το συνονθύλευμα του εξίσου ανάξιου κομματικού στρατού τους.
Όλα αυτά βεβαίως, είχαν σα συνέπεια την παρακμή της ίδιας της χώρας,
αλλά ποιος παρακμασμένος λαός νοιάζεται για την παρακμή της χώρας του;
Αναρωτιέμαι, φταίει η οικονομική κρίση για την παρακμή των τεχνών και
του Πολιτισμού, που βεβαίως είναι απότοκο της παρακμής αυτής της ίδιας της
παιδείας. Και όταν λέω βέβαια παιδεία, δεν αναφέρομαι στην εκπαίδευση, για την
οποία άλλωστε έγραψα παραπάνω, αλλά για την ουσία αυτής της ίδιας της έννοιας.
Γιατί δεν μπορεί να οφείλεται σε τίποτα άλλο η παρακμή που βιώνουμε,
αν δεν οφείλεται στην παρακμή της παιδείας.
Να μην έχει στ’ αλήθεια τίποτα καινούριο να πει η μουσική; Είναι
δυνατόν να επιβιώνουν καλλιτεχνικά διάφορα ημιντυμένα κοριτσόπουλα, απλώς και
μόνο επειδή η φύση τα προίκισε με πλούσιο μπούστο ή με τορνευτά οπίσθια;
Είναι δυνατόν η μουσική να έχει πέσει τόσο χαμηλά; Όχι βέβαια, αλλά ποιος
ενδιαφέρεται πλέον για έναν μουσικό αντίστοιχο του Χατζηδάκι ή του Ξαρχάκου ή ακόμα και του Τσιτσάνη αν θέλετε και
για ποιον να γράψει στίχους ένας νέος Γκάτσος, ή ακόμα, για ποιόν να ταξιδέψει
ο Καββαδίας;
Σε ποιο κοινό να περιγράψει τις εικόνες του;
Προτιμότερος ο φοίβος, ο ρέμος και η βίσση.
Φυσικό επακόλουθο επομένως, να μην χρειάζονται πλέον τέτοιοι μουσικοί,
τέτοιοι ποιητές, περιττό βάρος στο καλλιτεχνικό στερέωμα.
Κατά συνέπεια, καμία κερδοσκοπική δισκογραφική εταιρεία δεν θα
επενδύσει σε κάποιον τέτοιο μουσικό, αφού το παρακμιακό σουξέ τύπου «μάνα μας ‘κλέψαν
το τρακτέρ» (ναι μη γελάτε, υπάρχει και τέτοιο τραγούδι) θα φέρει τα γρήγορα
κέρδη που απαιτεί η αγορά.
Βεβαίως θα αναρωτηθεί κάποιος, «μα, η ζωή ενός τέτοιου σουξέ είναι
βραχεία», αλλά ποιος νοιάζεται, περιμένουν κι άλλοι στη σειρά να γίνουν διμηνιαίες
άντε εξαμηνιαίες φίρμες, για να καταλήξουν μετά σ’ ένα σκυλάδικο στα Τρίκαλα.
Είναι δυνατόν το θέατρο να έχει πέσει τόσο χαμηλά;
Είναι δυνατόν η
«μητέρα των τεχνών» να καταδυναστεύεται από τους χείριστους της τέχνης του,
επειδή «κάνουν εισιτήρια»;
Μα θα μου
πείτε, γι αυτό ακριβώς «κάνουν εισιτήρια», γιατί το θέατρο έχει πέσει πολύ
χαμηλά…
Είναι άραγε κακός ηθοποιός ο Σεφερλής ή ο Φιλιππίδης;
Όχι βεβαίως και πάλι όχι, απλά βρήκαν εκείνο τον τρόπο για επιβιώσουν
κι εκείνος ο δρόμος είναι το παρακμιακό θέατρο ή η παρακμιακή τηλεόραση.
Και γιατί αυτά έχουν παρακμάσει;
Αυτονόητη η απάντηση, γιατί παράκμασε το κοινό, εμείς δηλαδή, που
αναλώνουμε χρόνο για να παρακολουθούμε περιπαθώς «τούρκικα» που εσκεμμένα
νομίζω, γράφουν απ’ την αρχή τον βίο και την πολιτεία του κάθε μεγαλοπρεπή
Σουλεϊμάν, ενός από τους μεγαλύτερους σφαγιαστές της ανθρωπότητας στην εποχή
του, που αίφνης αναδεικνύεται σε έναν σοφό και πολιτισμένο ηγέτη, σε ένα καλό
οικογενειάρχη…
Όχι επομένως, δεν φταίει ο Σεφερλής για το θέατρο που κάνει, φταίνε «τα
εισιτήρια» και τα εισιτήρια τα κόβει το κοινό…
Πόσο καιρό έχετε να επισκεφθείτε μια αίθουσα τέχνης, να δείτε μια ενδιαφέρουσα
έκθεση ζωγραφικής ή φωτογραφίας, γλυπτικής ή οποιαδήποτε άλλης Τέχνης που
δύναται να εκτεθεί, χωρίς να γίνεται αγοραία.
Εκθέσεις στις οποίες να μην μιλά
ο καλλιτέχνης για τα έργα του, αλλά τα ίδια τα έργα του;
Εγώ τουλάχιστον πάρα πολύ
Βιώνουμε την εποχή της «Τέχνης του Δήθεν» και το "Δήθεν", έχει ένα επιπλέον ειδικό βάρος σε περιόδους παρακμής.
Μέσ’ την παρακμή των αξιών και της παιδείας, όλοι θέλουν ή νομίζουν,
πως κάτι έχουν ή πρέπει να πουν.
Δε λένε ΤΙΠΟΤΑ, κενό, λέξεις και πράξεις ασυνάρτητες μεταξύ τους, σαν
άναρθρες κραυγές ζώων.
Αρκεί να έχουν λίγο κοινό, λίγο κοινό που να μοιράζεται μαζί τους την ίδια
ανάγκη του Δήθεν και μετά γίνεται απελπιστικά εύκολο. Πετάν δυό λέξεις άγνωστες
στους άλλους, κοτσάρουν και κάνα δυό φιλολογικά επίθετα μετά το όνομά τους και
η ομαδούλα του κοινού είναι έτοιμη. Έτοιμη για το επόμενο παρακμιακό εγχείρημά τους,
το οποίο η χαμηλής παιδείας ομαδούλα, είναι πανέτοιμη να το χειροκροτήσει και
να το επαινέσει.
Κι όλο γυρνάν πίσω και πιο πίσω και όλο πιο πίσω μέχρι την τελική
παρακμή.
Δεν ξέρω, ίσως είναι μια δοκιμασία που οφείλουν να την περάσουν οι
κοινωνίες, ίσως έτσι μετριόνται οι ανοχές μας, πόση παρακμή μπορούμε να
αντέξουμε.
Εγώ πάντως δεν μπορώ άλλη, υποφέρω, δυσκολεύομαι να ανασάνω απ’ τη
μπόχα που αναδύεται από την σαπίλα.
Προσπαθώ να μείνω ηθικά και πνευματικά ζωντανός κι όμως εισπράττω
συνεχείς απογοητεύσεις
Είμαι πολύ απαισιόδοξος,
αλλά το ξέρω…
Στο τέλος όλα καλά θα μου πάνε

2 σχόλια:
Παιδεία και ηθική τα ζητούμενα,-το λες-και η χρόνια φθορά τους η κατεδάφιση των τειχών μόνιμα και σταθερά ξεκινώντας απο τους πολιτικούς και διαποτίζοντας την κοινωνία.
Ομως δηλώνεις απαισιόδοξος-συμφωνώ-και αμέσως το ανατρέπεις με αισιοδοξία προσωπική.Αντίφαση ή κάτι δεν καταλαβαίνω?
Δεν ξέρω ακριβώς, ίσως έτσι θέλω να είναι. Επομένως, εσκεμμένη αντίφαση, μάλλον...
Δημοσίευση σχολίου