"Η Μήδεια, αντί να αυτοκτονήσει ή να σκοτώσει τον Ιάσονα, σκότωσε τα
παιδιά της, έτσι και η δική μας γενιά, αντί να λύσει τα προβλήματά της,
σκοτώνει τα ίδια της τα παιδιά"
Η Ελλάδα σκοτώνει τα παιδιά της σαν τη Μήδεια
Μίκης Θεοδωράκης και Ρενάτο Τζανέλα στην ταινία
"Ανακυκλώνοντας τη Μήδεια"
Μιά ταινία του Αστέρη Κούτουλα σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη καχορογραφίες Renato Zanella
Παγκόσμια πρεμιέρα
20 ΙουνίουΘέατρο Badminton
Προλογίζει ο Μίκης Θεοδωράκης
RECYCLING MEDEA
Η ιστορία της ταινίας για τη δολοφονία δυο παιδιών από την ίδια τη
μητέρα τους προέρχεται από τον Ευριπίδη και είναι ένα, από την
αρχαιότητα και μετά, άπειρες φορές ανακυκλωμένο θέμα που δεν έχει χάσει
τίποτα από τη σύγχρονη και φρικαλέα επικαιρότητά του. Πρόκειται για μια
ταινία που ξεκίνησε από τη μαγνητοσκόπηση μιας παράστασης μπαλέτου και
συνδέει τον αρχαίο ελληνικό Μύθο με την μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, τη
χορευτική ερμηνεία της Μαρίας Κουσουνή, τη χορογραφία του Ρενάτο Ζανέλα
και την ερμηνεία της Μουσικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης.
Το φιλμ ξεκινάει με τα πρώτα μέτρα της μουσικής του μεγάλου δημιουργού Μίκη Θεοδωράκη και τελειώνει με τα τελευταία μέτρα της μουσικής του, η οποία συνοδεύει τις λιγοστές φράσεις που προφέρονται. Έξι σολίστες χορευτές, ανάμεσά τους η εξαιρετική Μαρία Κουσουνή ως Μήδεια – σε εκφραστικές κοντινές λήψεις, λυρικές χορευτικές σκηνές, αποκαλυπτικές καταστάσεις πρόβας, μια μείξη από κλασικό μπαλέτο και σύγχρονο εκφραστικό χορό, συνυφασμένη με εικόνες από εξεγερμένους και κουκουλοφόρους νεαρούς, βαριά οπλισμένους και ανεξέλεγκτους αστυνομικούς, μορφές από έναν άλλον, αμείλικτο κόσμο που έχει σφετεριστεί την καθημερινή πραγματικότητα.
Μέσα σε αυτό τον κόσμο προβάλλει ξαφνικά η μορφή της δεκαπεντάχρονης Bella Oelmann που, παίζοντας τον ίδιο της τον εαυτό, κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο της. Η αθωότητα που είναι καταραμένη, εξοβελισμένη από την κοινωνία, στο έλεος της εξάντλησης, της απογοήτευσης, της έλλειψης στοργής.
Είναι μια ταινία αφιερωμένη σε αμήχανους γονείς και ιδίως σε νέους που προσπαθούν να κατανοήσουν τη σκληρή μοίρα που τους επιφυλάσσει το μέλλον. Τους νέους που οι ίδιοι οι γονείς τους τούς έφραξαν το δρόμο.
RECYCLING MEDEA
(ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΜΗΔΕΙΑ)
«Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της. Η Μήδεια κοιτάει μόνο τον εαυτό της. Ήταν το σήμερα που κίνησε...
το ενδιαφέρον μου. Κείμενο, μουσική και χορός ενωμένα σε μια ταινία, η οποία δε μου άφησε καμία άλλη διέξοδο, παρά εκείνη στον ζόφο μιας κοινωνίας που καθημερινά σκοτώνει τα παιδιά της. Μέσα στην οποία σκοτώνουμε τα παιδιά μας.
Ήθελα να κάνω ένα τεράστιο, ασυνήθιστο και άκρως συναισθηματικό «βίντεο κλιπ», που να ασχολείται με τον πόθο για ελευθερία μιας απελπισμένης γυναίκας και τον πόθο για ελευθερία μιας νεολαίας που έχει ριζοσπαστικοποιηθεί. Και οι δύο προδομένοι και πουλημένοι. Και οι δύο σε εμπόλεμη κατάσταση με την κοινωνία.
Την ταινία αυτή αφιερώνω στη σημερινή γενιά γονιών που έκλεψε τα όνειρα από τα ίδια τα παιδιά της, τους πήρε τις προοπτικές και έπαιξε στα ζάρια το μέλλον τους. Γονείς που ζούσαν λες και δεν υπήρχε αύριο. Γονείς που αποξενώθηκαν από τον εαυτό τους, αιχμαλωτισμένοι στο δικό τους κόσμο, σε άλυτες συγκρούσεις. Μέσα από τη φιγούρα της δεκαπεντάχρονης και καταραμένης Bella διακρίνουμε το μέλλον που την περιμένει, με όλα όσα εκκρεμούν ακόμα. Μέσα από κάθε φιγούρα ενήλικα διακρίνουμε τη νεολαία, που ήταν σε εξέλιξη.»
Αστέρης Κούτουλας
Το φιλμ ξεκινάει με τα πρώτα μέτρα της μουσικής του μεγάλου δημιουργού Μίκη Θεοδωράκη και τελειώνει με τα τελευταία μέτρα της μουσικής του, η οποία συνοδεύει τις λιγοστές φράσεις που προφέρονται. Έξι σολίστες χορευτές, ανάμεσά τους η εξαιρετική Μαρία Κουσουνή ως Μήδεια – σε εκφραστικές κοντινές λήψεις, λυρικές χορευτικές σκηνές, αποκαλυπτικές καταστάσεις πρόβας, μια μείξη από κλασικό μπαλέτο και σύγχρονο εκφραστικό χορό, συνυφασμένη με εικόνες από εξεγερμένους και κουκουλοφόρους νεαρούς, βαριά οπλισμένους και ανεξέλεγκτους αστυνομικούς, μορφές από έναν άλλον, αμείλικτο κόσμο που έχει σφετεριστεί την καθημερινή πραγματικότητα.
Μέσα σε αυτό τον κόσμο προβάλλει ξαφνικά η μορφή της δεκαπεντάχρονης Bella Oelmann που, παίζοντας τον ίδιο της τον εαυτό, κάνει το κινηματογραφικό ντεμπούτο της. Η αθωότητα που είναι καταραμένη, εξοβελισμένη από την κοινωνία, στο έλεος της εξάντλησης, της απογοήτευσης, της έλλειψης στοργής.
Είναι μια ταινία αφιερωμένη σε αμήχανους γονείς και ιδίως σε νέους που προσπαθούν να κατανοήσουν τη σκληρή μοίρα που τους επιφυλάσσει το μέλλον. Τους νέους που οι ίδιοι οι γονείς τους τούς έφραξαν το δρόμο.
RECYCLING MEDEA
(ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΜΗΔΕΙΑ)
«Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της. Η Μήδεια κοιτάει μόνο τον εαυτό της. Ήταν το σήμερα που κίνησε...
το ενδιαφέρον μου. Κείμενο, μουσική και χορός ενωμένα σε μια ταινία, η οποία δε μου άφησε καμία άλλη διέξοδο, παρά εκείνη στον ζόφο μιας κοινωνίας που καθημερινά σκοτώνει τα παιδιά της. Μέσα στην οποία σκοτώνουμε τα παιδιά μας.
Ήθελα να κάνω ένα τεράστιο, ασυνήθιστο και άκρως συναισθηματικό «βίντεο κλιπ», που να ασχολείται με τον πόθο για ελευθερία μιας απελπισμένης γυναίκας και τον πόθο για ελευθερία μιας νεολαίας που έχει ριζοσπαστικοποιηθεί. Και οι δύο προδομένοι και πουλημένοι. Και οι δύο σε εμπόλεμη κατάσταση με την κοινωνία.
Την ταινία αυτή αφιερώνω στη σημερινή γενιά γονιών που έκλεψε τα όνειρα από τα ίδια τα παιδιά της, τους πήρε τις προοπτικές και έπαιξε στα ζάρια το μέλλον τους. Γονείς που ζούσαν λες και δεν υπήρχε αύριο. Γονείς που αποξενώθηκαν από τον εαυτό τους, αιχμαλωτισμένοι στο δικό τους κόσμο, σε άλυτες συγκρούσεις. Μέσα από τη φιγούρα της δεκαπεντάχρονης και καταραμένης Bella διακρίνουμε το μέλλον που την περιμένει, με όλα όσα εκκρεμούν ακόμα. Μέσα από κάθε φιγούρα ενήλικα διακρίνουμε τη νεολαία, που ήταν σε εξέλιξη.»
Αστέρης Κούτουλας
Για τον δημιουργό
Από το 1968 έως το 1989 ο Αστέρης Κούτουλας έζησε στην Ανατολική Γερμανία.
Μεταφραστής, δοκιμιογράφος και σκηνοθέτης, διοργανώνει καλλιτεχνικές παραγωγές σε όλο τον κόσμο (οι συνεργασίες του περιλαμβάνουν από τους Pink Floyd μέχρι τους Motorhead). Θεωρεί την ταινία του μια ελληνική απάντηση σε όσα συμβαίνουν. «Δηλώνουμε πως, ναι, υπάρχουμε ακόμα. Και αντιστεκόμαστε».
Σε μια σκηνή της ταινίας ακούμε αποσπάσματα από το «Ημερολόγιο της Αννας Φρανκ». Μια υπενθύμιση πως «οι νέοι είναι τα θύματα. Κάποιοι ευθύνονται για το 65% της ανεργίας σήμερα».
«Μέχρι πρόπερσι», λέει, «μόνο στο Βερολίνο ζούσαμε 10.000 Ελληνες. Μέσα σε 2,5 χρόνια βρεθήκαμε 22.000!» Στη συνέντευξη που δίνει ο Αστέρης Κούσουλας στην Ευάννα Βενάρδου, που δημοσιεύεται στη στήλης "Τέχνες και Πολιτισμός" της Ελευθεροτυπίας, απαντάει στο ερώτημα "Πώς ακριβώς ανακύκλωσε, όμως, τη Μήδεια";
"Ο Ευριπίδης είχε ήδη αξιοποιήσει ένα μύθο που υπήρχε χίλια χρόνια πριν». Ο Μίκης Θεοδωράκης το 1988-1989 μελοποίησε όλο
το έργο του Ευριπίδη, κάνοντας τη δική του "ανακύκλωση" ως συνθέτης, και
ο Ρενάτο Τζανέλα έκανε τη μουσική του Θεοδωράκη μπαλέτο. Ε, εγώ έκανα
φιλμ όλα αυτά!"
Η ταινία δεν έχει πρόζα. Τα λίγα λόγια που ακούγονται
ανήκουν στον Ρενάτο Τζανέλα και στον Μίκη Θεοδωράκη, που κάνουν ένα
μικρό πέρασμα. «Αν ήμουν νέος σήμερα, θα με λέγανε τρομοκράτη», λέει ο
Θεοδωράκης, ο οποίος θα προλογίσει την αυριανή βραδιά.
Η εξέλιξη της πλοκής προκύπτει από το μοντάζ, στην παράδοση του
βωβού σινεμά. Τη μουσική ερμηνεύουν καλλιτέχνες από τη Μουσική Ακαδημία
της Αγ. Πετρούπολης (από την ηχογράφηση της ομώνυμης όπερας), με
προεξάρχουσα την Αιμιλία Τιταρένκο (Μήδεια).
Ποτέ δεν βλέπουμε τα παιδιά της Μήδειας.
Μια 15χρονη κοπελίτσα, η
Μπέλα Ιλμαν, μοντέλο στην πραγματική ζωή, ερμηνεύει στην ταινία ένα
σύμβολο ουτοπικής αθωότητας.
Την έμπνευση για την ταινία την έδωσε στο σκηνοθέτη ο 23χρονος γιος
του, που μεγάλωσε στην Ελλάδα με τη γιαγιά του. «Θέλω να σπουδάσω έξω,
αλλά θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα», του είπε. «Αλλά μου έχεις αφήσει μια
Ελλάδα στην οποία δεν μπορώ να γυρίσω».
Για τον Α. Κούτουλα ο παραλληλισμός είναι προφανής: «Οπως η
Μήδεια, αντί να αυτοκτονήσει ή να σκοτώσει τον Ιάσονα, σκότωσε τα παιδιά
της, έτσι και η δική μας γενιά, αντί να λύσει τα προβλήματά της,
σκοτώνει τα ίδια της τα παιδιά».
Η σύζυγός του και συν-σεναριογράφος του φιλμ Ινα Κούτουλα
θεώρησε πως με την ταινία τους αυτή πρέπει ζητήσουν μια συγγνώμη από το
γιο τους. Και να αναδείξουν «αυτά τα καταδικασμένα παιδιά».
Μην περιμένετε κάποια συμβατική ταινία. Δεν πρόκειται ούτε για
μυθοπλασία ούτε για μουσικό ντοκιμαντέρ ούτε για πολιτικό φιλμ ούτε για
βιντεοκλίπ. Η ταινία είναι όλα αυτά μαζί.
Σίγουρα πάντως δεν είναι
ταινία μπαλέτου, και ας βασίστηκε στη μαγνητοσκόπηση του μπαλέτου που
έστησε ο Τζανέλα. «Αυτό είναι ένα πολύ συναισθηματικό φιλμ. Σε αντίθεση
με τις περισσότερες κινηματογραφήσεις μπαλέτου, που είναι κατά 90%
γυρισμένες με γκρο πλαν, την ταινία αυτή τη γύρισα με κοντινά πλάνα.
Κανείς δεν έχει ξαναδεί τη Μήδεια από τόσο κοντά...»

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου