κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

23 Μαρτίου 2011

koyaanisqatsi

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση, στάθηκε ένα δημοσίευμα του "Σταλίκι" για τη σημερινή προβολή της Φωτογραφικής Λέσχης Μεσολογγίου της ταινίας  Koyaanisqatsi. (κογιανιτσκάκι) Η προβολή είναι απόψε στις 7.00 το απόγευμα στο Τρικούπειο (και μάλιστα με ελεύθερη είσοδο) και αξίζει αναμφίβολα να είστε εκεί, ακόμα κι αν είχατε την τύχη να δείτε ξανά παλιότερα. Δυστυχώς θα απουσιάζω από την πόλη και δεν θα μπορέσω να είμαι εκεί, όμως ήταν μια καλή αφορμή να το δω ξανά έστω στην οθόνη του υπολογιστή, μετά από πολλά χρόνια και να μιλήσω για αυτό και στις κόρες μου.

Περί τίνος πρόκειται όμως, τι είναι το koyaanisqatsi
To koyaanisqatsi κατ' αρχήν, ήταν...
το πρώτο μέρος της κινηματογραφικής τριλογίας qatsi (κάτσι), και ακολουθήθηκε από τις ταινίες Powaqqatsi (1988 - πογουακάτσι) και Naqoyqatsi (2002 -νακοϊκάτσι). Η ταινία αποτελείται κυρίως από πλάνα σε αστικά κέντρα και τοπίων των Η.Π.Α.
Το υπέροχο είναι πως ΔΕΝ υπάρχει διάλογος, αφήγηση, και ηθοποιοί.
Ο τόνος και το ύφος του κάθε μέρους της ταινίας ορίζεται από το συνδυασμό των εικόνων και της μουσικής.
Αυτή είναι μια γενική περιγραφή του koyaanisqatsi, όμως θα μπορούσα να γράφω μέρες ολόκληρες για αυτό.
Ο σκηνοθέτης των ταινιών της τριλογίας, είναι ο  Godfrey Reggio, που ευθύνεται μαζί με τον Ρον Φρικ και για την εκπληκτική φωτογραφία. Το δεύτερο μεγάλο ατού των ταινιών είναι η μουσική που ανήκει, όπως γράφω πιο πάνω, στον σπουδαίο  Philip Glass

Οι ταινίες της τριλογίας είναι αυθεντικά documentaries, (που καμία σχέση δεν έχουν με τα μοδάτα και "αποκαλυπτικά" ala Michael Moore), χωρίς διάλογους, μονάχα με εικόνες και μουσική. Εικόνες φύσης, που αντιδιαστέλλονται με τις εικόνες σύγχρονων πόλεων και τεχνολογικών επιτευγμάτων της μηχανικής και ο κοινωνικός προβληματισμός των ταινιών αναδεικνύεται από την άλλοτε νανουριστική και άλλοτε ντελιριακή μουσική του Glass. O σκηνοθέτης Reggio αποκάλεσε υπερήφανα,  το τελικό αποτέλεσμα ως «concert cinema».
Ειδικά για το σημερινό koyaanisqatsi,που ήταν και ο προπομπός της τριλογίας, θα σας ενημερώσω, πως η ταινία κινδύνευσε να "χαθεί" στο τάρταρα της μη εμπορικότητάς της, αλλά και της "ενοχλητικής" θεματολογίας της, αλλά ευτυχώς βρέθηκε στο δρόμο του μεγάλου Francis Ford Coppola, που αποφάσισε να βάλει τα χρήματα και να γίνει ο παραγωγός της ταινίας.
Το koyaanisqatsi ένα σίγουρα ένα από τα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης, μια ταινία που αποτέλεσε σταθμό αλλά και σχολείο για την ιστορία του κινηματογράφου και του ντοκιμαντέρ.
Είναι μια ταινία που βομβαρδίζει κυριολεκτικά τις αισθήσεις μας. Οι εικόνες περνούν άλλοτε με εκπληκτική ταχύτητα και άλλοτε με πολύ αργό ρυθμό, τόσο ενώ παρακολουθείς σκηνές αγάπης, κρυφοκοιτώντας μέσα από φωτισμένα παράθυρα, ξάφνου  σε συνεπαίρνει το  άρωμα από τους ατέλειωτους χρωματιστούς λουλουδώνες της γης. Ακολουθείς τα σύννεφα στο μαγικό, αέναο ταξίδι τους. Νιώθεις τη δροσιά του πρωινού, τσαλαβουτάς χαρούμενος στα κατακάθαρα νερά του πλανήτη και ταξιδεύεις σε παράξενες θάλασσες, σε καταρράκτες, σε λίμνες και ποτάμια, σκαρφαλώνεις βουνά και νιώθεις να γεμίζουν τα πνευμόνια σου με οξυγόνο.
Όλη αυτή η απίστευτη ομορφιά του πλανήτη, σε κάνει χωρίς να το θέλεις να σηκώσεις το κεφάλι ψηλά, να κοιτάξεις το υπέροχο γαλάζιο του ουρανού και να αναρωτιέσαι, μήπως τελικά πράγματι υπάρχει θεός, γιατί αν υπάρχει, θα πρέπει οπωσδήποτε να τον βρεις και να τους σφίξεις το χέρι, λέγοντας "ευχαριστώ".
Ξαφνικά όμως, όλα αλλάζουν φρικιαστικά. Η φρίκη των "τρελών"  ρυθμών, η φρίκη της ασυλλόγιστης ανθρώπινης παρέμβασης στο μεγαλείο της φύσης. Τα όμορφα μαλακά σύννεφα, γίνονται μαύρα και μολυσμένα, τα ποτάμια και οι θάλασσες, σέρνουν μέσα τους το θάνατο με τη ρύπανση και τους χιλιάδες τόνους αποβλήτων. Ο αέρας γίνεται πνιγηρός, θανατερός, σε πνίγει, μόλυνση, θάνατος,  άγχος, εκατομμύρια αυτοκίνητα - οχήματα μικρά, μεγάλα πιο μεγάλα, τεράστια,  τρέχουν δαιμονισμένα πάνω κάτω - πάνω κάτω - πάνω κάτω, σκορπώντας ρύπους και τρελαίνοντάς σου όλα τα συστήματα, σπρώχνοντάς σε, σε ένα αργό, βασανιστικό θάνατο. Οι αντιθέσεις σου σαλεύουν το νου. Τα κορμιά των ανθρώπων αλλάζουν, η εναρμονισμένη με τη φύση κίνηση, που είχαν όταν ήταν κοντά της, χάνεται σταδιακά. και  τη θέση της παίρνει η άκαμπτη στάση της αναμονής του θανάτου στα εργοστάσια και τους μολυσμένους δρόμους.
Τα λαμπερά και χαμογελαστά πρόσωπα με τα ορθάνοιχτα μάτια μαγεμένα από την ομορφιά του πλανήτη, αντικαθίστανται  από αποσκελετωμένα μάγουλα, μαύρα σβηστά βαθουλωμένα μάτια, ρυτίδες απόγνωσης που προήλθαν από τα προϊόντα της μόλυνσης. 
Οι πόλεις μεγεθύνονται, γίνονται τέρατα και τα τοπία-μικραίνουν, μοιάζουν με νεκροταφεία. Το ανθρώπινο είδος μαραζώνει καθημερινά, μαθαίνει να λειτουργεί μηχανικά, κλείνεται όλο και περισσότερο μέσα σε τοίχου, τρώει έτοιμες τροφές γεμάτες "στοχευμένα" συντηρητικά και άλλες "ουσίες", αποχαυνώνονται εμπρός σε ένα ηλίθιο κουτί που πετάει σκουπίδια, σκουπίδια για τη νόηση, τη γνώμη τη κρίση, σακατεύοντάς τες ολοκληρωτικά.  
Και ξάφνου ξυπνάς απ' τον ύπνο σου και αντί να αναρωτηθείς γιατί ή που; αρχίζεις πάλι το ασταμάτητο κυνηγητό, αλλά κανείς δεν σου είπε τι είναι τελικά αυτό που κυνηγάς και εσύ ΔΕΝ ρώτησες να μάθεις, απλώς έτρεξες. 

για την ιστορία
koyaanisqatsi είναι μια λέξη της φυλής των  Hopi των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής, που σημαίνει "τρελή ζωή" ή "ζωή χωρίς ισορροπία" και φυσικά ταιριάζει ΑΠΟΛΥΤΑ στο θέμα που πραγματεύεται η ταινία.
Τα άλλα δυο μέρη της τριλογίας
το Powaqqatsi και το Naqoyqatsi, είναι πάλι λέξεις των Hopi και σημαίνουν το πρώτο ¨μετασχηματιζόμενη ζωή" ή ¨"ζωή σε μεταβατικό στάδιο" αλλά μεταφράζεται επίσης και ως "παρασιτικός τρόπος ζωής" , το δε δεύτερο έχει πιο σαφή μετάφραση και σημαίνει "η ζωή ως πόλεμος".

ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ 
της Φωτογραφικής Λέσχης Μεσολογγίου

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

ΥΠΈΡΟΧΟ, ΑΠΛΑ ΥΠΕΡΟΧΟ, ΜΠΡΑΒΟ ΝΑΥΑΓΕ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...