Αγαπημένο μου ημερολόγιο γεια σου
γεια σας και σε σας, καλά εντάξει, όχι σε όλους, σε όσους έλειψα τέλος πάντων.
Μιά επαγγελματική υποχρέωση με έστειλε για τρεις ημέρες μακριά απ΄την πόλη και όσοι χάρηκαν που δεν με είδαν εδώ αυτές τις ημέρες, θα τους θυμίσω πως, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΓΕΊΤΕ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.
Θέλω να σας πω τι αποκόμισα από αυτό το ταξίδι και με τι συναισθήματα γυρνάω.
Λοιπόν με τα εξής: έχουμε κάτσει όλοι μαζί, πολίτες και κυβέρνηση (ο θεός να την κάνει κυβέρνηση) και κοιτάμε απαθείς τη χώρα και την οικονομία της να καταρρέει, στοιχηματίζοντας απλά, όχι αν, αλλά...
τι ώρα θα συμβεί το απευκταίο. (ακριβώς, όπως παρακολουθεί η σκυλίτσα της ωραίας φωτογραφίας αριστερά)Και καλά εμείς, εννοώ οι πολίτες, κοιτάμε, γιατί δε νομίζω πως έχουμε και κανένα ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ τρόπο αντίδρασης, αλλά αυτά τα κωθώνια που κάνουν ότι κυβερνάνε, τι ακριβώς κοιτάνε;
ΤΑ ΖΩΝΤΟΒΟΛΑ,
συντρόφια να τους χαίρεστε
Πάει αυτό, τώρα τι να γράψω; ένα σωρό μηνύματα βρήκα στη θυρίδα και πρέπει να τα αξιολογήσω για να αποφασίσω με ποια θα ασχοληθώ.
Λοιπόν αποφάσισα πως δεν θα ασχοληθώ σίγουρα, με τις τα δελτία τύπου που αφορούν τις γιορτές εξόδου, κι αυτό όχι βεβαίως επειδή τις υποτιμώ, αλλά αφού δημοσιεύτηκαν παντού, τι νόημα θα είχε να τις δημοσιεύσει, ένας ακόμα.
Έτσι ξεκινάω από το πιο επείγον, αυτό που συμβαίνει αύριο και δεν το είδα πουθενά αλλού.
Ένα θεατρικό έργο, που παρουσιάζει η θεατρική ομάδα της Παλαμαϊκής.
Πρόκειται για το "Έτσι προχωράει ο κόσμος", που παρουσιάζουν τα παιδιά ΑΥΡΙΟ Παρασκευή 1 Απριλίου στο Μεσολόγγι, στο Τρικούπειο Πολιτιστικό Κέντρο, ώρα 10.00π.μ & 12.00μ.μ.
Είναι ένα παραμύθι, όπως ενημερώνει η πρόσκληση που ήρθε και έλεγε:
«Κάθε πλάσμα σ’ αυτή τη ζωή έχει ένα σκοπό. Αν καταφέρει να τον βρει ολοκληρώνεται. Αν όχι, όσα χρόνια και να ζήσει δεν έχει καμία αξία».
Το "Έτσι προχωράει ο κόσμος" είναι ένα συναρπαστικό παραμύθι που ανήκει στον κατάλογο έργων ''Καλλιτέχνες στηρίζουν το Ε.Ε.Ε.Ε.Κ. Αχαΐας'' και το οποίο δραματοποιήθηκε και αποδόθηκε με την τεχνική του Μαύρου Θεάτρου (καθοριστικής σημασίας ήταν η συμβολή των μαθητών/τριών της Παλαμαϊκής Σχολής Μεσολογγίου). Το παραμύθι πραγματεύεται την πολυσημία της λέξης “σκοπός” και ιδιαιτέρως την σημαντικότερη έννοιά της, η οποία σχετίζεται με τον σκοπό της ύπαρξης όλων των ζωντανών πλασμάτων, καθώς και την αποδοχή της διαφορετικότητας, θέματα επίκαιρα αλλά ταυτόχρονα και διαχρονικά.
Όταν μια όμορφη και ζωηρή πεταλουδίτσα εγκαταλείπει οριστικά το κουκούλι της και αντικρίζει για πρώτη φορά τον αληθινό κόσμο και την ζωή, ξεκινάει ένα μαγευτικό ταξίδι προκειμένου να ανακαλύψει τον σκοπό της ύπαρξής της. Κατά την διάρκεια της πρωτόγνωρης αναζήτησής της, έρχεται σε επαφή με διαφορετικά πλάσματα του φυτικού και του ζωικού βασιλείου, αλλά και ανθρώπους, ενώ παράλληλα ξετυλίγονται και διαφορετικές ιστορίες, οι περισσότερες γεμάτες χιουμοριστική διάθεση, αλλά και κάποιες συγκινητικές, που κινητοποιούν την ανθρώπινη σκέψη και ευαισθησία.
Τι γίνεται όμως όταν η πεταλουδίτσα συναντά ένα «διαφορετικό» και περιθωριοποιημένο κοριτσάκι; Θα καταφέρει να βρει τον σκοπό της ύπαρξής της ή θα οδηγηθεί σε μια ατέρμονη αναζήτησή του;
Σας βεβαιώνω, πως πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά, που έτυχε να παρακολουθήσω μισή πρόβα της, αλλά να ξέρω την παράσταση σχεδόν απέξω, μιας και εμπλέκομαι μαζί της από σπόντα, και εννοώ εξ' αιτίας της θυγατρός μου -που μιλάει συνεχώς και ασταμάτητα για αυτήν όταν τυχαίνει να είναι σπίτι-, που και παίζει και έχει γράψει και τους στίχους για το ή για κάποιο, θα σας γελάσω, δεν μου έδωσε επαρκείς διευκρινήσεις, τραγούδι της παράστασης. Παίρνω λοιπόν την πρωτοβουλία να σας προσκαλέσω να την παρακολουθήσουμε αύριο παρέα, γιατί τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, όταν εκπορεύονται μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία και παράγονται από υπερφορτωμένους έφηβους μαθητές, που διαθέτουν τον τελευταίο ελεύθερο χρόνο τους για αυτό, αλλά και από δάσκαλους καθηγητές, των 1200 ευρώ το μήνα, που τους έχει απαξιώσει το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, (αλλά αυτοί για κάποιο λόγο επιμένουν) αξίζει και να επιβραβεύονται και να χειροκροτούνται, ασχέτως του τελικού αποτελέσματος και της θεατρικής αρτιότητας που θα έχει ή δεν θα έχει μια τέτοια παράσταση. Αύριο λοιπόν (σήμερα) στις 12.00 στο Τρικούπειο (νομίζω πως η πρώτη παράσταση των 10.00, είναι για τους μαθητές του σχολείου. Σε περίπτωση που διαβάσετε αυτή την ανάρτηση με καθυστέρηση, σας γράφω και το υπόλοιπο πρόγραμμα των παραστάσεων που είναι το εξής:
Πάτρα, Σταυροπούλειο Πνευματικό Κέντρο, Τρίτη 5 Απριλίου, ώρα 10.30π.μ
Αθήνα, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πέμπτη 7 Απριλίου , ώρα 10.30 π. μ
Αγρίνιο, Δημοτικό Θέατρο, Τρίτη 12 Απριλίου, ώρα 8.00μ.μ
Όπως είναι σαφές πρόκειται για τη θυγατέρα μου, (την μεγαλύτερη σε ηλικία) Σας ζητώ, να μου συγχωρήσετε τον πατρικό ενθουσιασμό που με υποχρέωσε να προβώ σ' αυτήν την επισήμανση, αλλά καταλαβαίνετε φαντάζομαι, τουλάχιστον οι έχοντες τέκνα και μάλιστα θυγατέρες.
Αυτό που ΔΕΝ μου άρεσε στη σύνταξη του προγράμματος, είναι πως τα παιδιά αναφέρονται με ολόκληρα τα ονόματά τους και όχι με τα ονόματα που χρησιμοποιούν στη καθημερινότητά τους. Διαφωνώ εντελώς και ο λόγος είναι, πως το όνομα αυτό που χρησιμοποιούν (εννοώ το χαϊδευτικό τους) είναι εκείνο που τα χαρακτηρίζει μεταξύ των συμμαθητών τους, (μην ξεχναμε πως πρόκειται για εφήβους) και εάν δεν υπάρχει κάποιος λόγος ουσίας, τότε δεν μπορώ να καταλάβω την επιλογή των καθηγητών, να πετάξουν" το καθημερινό τους όνομα και να χρησιμοποιήσουν το "βαφτιστικό", τέλος πάντων, "ΚΑΛΗ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ, με όποιο όνομα κι αν βγουν στη σκηνή!!
και κλείνοντας
τι είναι το μαύρο θέατρο
την τεχνική αυτή, του "μαύρου θεάτρου" τη συναντάμε πολύ παλιά, στις αυτοκρατορικές αυλές της Ασίας, με την ονομασία, τεχνική του "μαύρου κουτιού" ή του "μαύρου δωματίου",
Τι συμβαίνει στο "μαύρο θέατρο"
η σκηνή είναι ΟΛΗ καλυμμένη με μαύρο ύφασμα (συνήθως) από βελούδο. Οι ΜΑΥΡΟντυμένοι και γι'αυτό το λόγο αθέατοι ηθοποιοί και μαριονίστες, κινούσαν τα αντικείμενα που έπαιρναν μέρος στην παράσταση, μπροστά από ένα αμυδρό φως κεριών. Έτσι ο θεατής αποκόμιζε την εντύπωση ή την ψευδαίσθηση αν θέλετε, πως αιωρούνται και δρουν αυτόνομα.
Σήμερα, ότι έχει απομείνει από τις τεχνικές αυτές τις συναντάμε στο Ιαπωνικό κουκλοθέατρο Μπούνρακου και στις μαριονέτες της Κίνας.
Η τεχνική του μαύρου θεάτρου, έφτασε κάποια στιγμή στην Ευρώπη, αλλά πέρασε στην απαξία, μέχρι πριν από 45 περίπου χρόνια, που την ανέδειξε το "ΜΑΥΡΟ ΘΕΑΤΡΟ" της Πράγας.
Αυτό βεβαίως που θα δούμε σήμερα, δεν στηρίζεται ακριβώς στην ίδια τεχνική, αλλά στην εξέλιξη της, αυτή στην οποία στηρίζονται και οι πρωτεργάτες του μαύρου θέατρου στην Ευρώπη, Τσέχοι.
Η σημαντικότερη διαφορά, είναι πως οι ηθοποιοί, δεν ντύνονται πια στα μαύρα, ΑΛΛΑ, στα άσπρα και καταφέρνουν να γίνουν αθέατοι, με τη χρήση ειδικών λαμπών, που έχουν μια "μαγική" ικανότητα, αυτή που θα δείτε σήμερα στις 11.00




1 σχόλιο:
Τα ονόματα των μαθητών και των συντελεστών της παράστασης γράφτηκαν ολόκληρα στο πρόγραμμα γιατί έτσι μας ζητήθηκε από την οργανωτική επιτροπή του 2ου Μαθητικού Φεστιβάλ στο οποίο παίρνουμε μέρος.Σας ευχαριστούμε πολύ για τα σχόλια σας!
Ζαχαράτου Μαριάνθη
Δημοσίευση σχολίου