Τέλειωσαν σήμερα τις παραστάσεις τους τα παιδιά της Παλαμαϊκής, που είχαν ανεβάσει το μαύρο θέατρο και είχαν ξεκινήσει την μικρή περιπέτειά τους για να δώσουν όσο πιο πολλές παραστάσεις μπορούσαν, στις 2 Απριλίου. Μέχρι την Αθήνα έφτασε η χάρη τους, στο ίδρυμα Κακογιάννη, αφού ανέβασαν πάλι και πάλι το έργο τους στο Τρικούπειο, μια για το ένα σχολείο, μια για το άλλο, και παιδιά και καθηγητές ανταποκρίθηκαν γελαστά σε κάθε πρόσκληση που ίσως να ήταν και...
πρόκληση.
πρόκληση.
Μου άρεσε αυτό, μου άρεσε εννοώ η ανταπόκριση από την πλευρά των δασκάλων τους, γιατί συμμετείχαν και "παλιμπαίδιζαν" με την καλή έννοια του όρου φυσικά, με τα παιδιά τους, με τους μαθητές τους. Ξέρετε, είναι σπουδαίο πράγμα να βλέπεις τα χαμόγελα της ευτυχίας και της επιτυχίας στα παιδικά μουτράκια και να ξέρεις πως εσύ είσαι (ή και εσύ τέλος πάντων) υπεύθυνος για αυτό. Αυτό, είναι από μόνο του, λόγος να παλιμπαιδίσεις.
Το ευχαριστήθηκαν λοιπόν πιστεύω όλοι τους, ευχαριστήθηκαν τη δημιουργία τους, τη δουλειά τους κι αυτό φαινόταν στα πρόσωπα όλων.
Τέλειωσαν λοιπόν, όπως έγραψα στην αρχή, σήμερα στο Αγρίνιο. όπου παρουσιάστηκαν αποσπάσματα από όλα τα έργα που "ανέβασαν" οι σχολικές θεατρικές ομάδες του νομού (πρώην νομού - περιφερειακή ενότητα πλέον) Αιτωλοακαρνανίας στην αίθουσα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. στα πλαίσια ενός διαγωνιστικού φεστιβάλ σχολικών θεατρικών ομάδων που διοργάνωσε ο Δήμος Αγρινίου.
Και αυτή είναι η μόνη ένσταση που θα καταθέσω.
Πιστεύω πως δεν υπήρχε ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ η συνάντηση αυτή να είναι σε διαγωνιστικό πλαίσιο και αυτό δεν το λέω γιατί πιστεύω πως οι ομάδες θα έπρεπε να φυγοπονήσουν και να παρουσιάσουν υποδεέστερα πράγματα, αφού δεν διαγωνιζόντουσαν, αλλά γιατί έχω σιχαθεί την ιδέα των κριτικών επιτροπών, από τις οποίες βρίθει τα τελευταία χρόνια το τηλεοπτικό στερέωμα.
Κριτικές επιτροπές με αμφιβόλου αξίας μέλη, που κρίνουν και κατακρίνουν με ύφος χιλίων και βάλε καρδιναλίων, εκτοξεύοντας μπουρδολογίες άσχετης θεματολογίας.
Γιατί θα έπρεπε τα παιδιά άραγε να μπουν σ' αυτή τη διαδικασία; Γιατί δεν θα έπρεπε στο τέλος να είναι όλα μαζί αγκαλιασμένα στη σκηνή και να γελάνε να πανηγυρίζουν και να ανταλάσσουν τις εμπειρίες που αποκόμισαν απ΄το ταξίδι;
Γιατί έπρεπε οι μεν νικητές να φύγουν με το αίσθημα "τους διαλύσαμε, τους σκίσαμε" και άλλα τέτοια ρήματα σε "ήσαμε", που άκουσα με τ' αυτιά μου, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΡΧΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΣ;
Οι δε "χαμένοι" να φύγουν με λύπη, που επισκίασε, έστω και προσωρινά, τη χαρά της διαδικασίας και της διαδρομής.
Νομίζω πως οι διοργανωτές, θα έπρεπε να ξαναδούν το διαγωνιστικό μέρος του φεστιβάλ και να το μετατρέψουν σε συμμετοχικό.
Σας έχω φωτογραφίες από τις παραστάσεις του μαύρου θέατρου.
Είναι από την παράσταση στο Τρικούπειο και από την παράσταση της Αθήνας στο ίδρυμα Κακογιάννη.
Οι του Τρικουπείου είναι δικές μου, οι της Αθήνας του Χρήστου Βλαχογιάννη
όλα ξεκινούσαν απ' αυτό,
από ένα κουκούλι που "κυοφορούσε" μια όμορφη πεταλούδα
που σαν πνεύμα έβγαινε
και έμοιαζε ως να πετούσε
ώσπου μας έκανε τη χάρη και "αποκαλύφθηκε" (φωτό Χ.Β. από την παράσταση στην Αθήνα)
και ήταν όμορφη, πολύ όμορφη (φωτό Χ.Β. από την παράσταση στην Αθήνα)
περιπλανήθηκε σαν ψυχή στο μαγικό δάσος, με ένα σκοπό, να βρει το σκοπό της (φωτό Χ.Β. από την παράσταση στην Αθήνα)
και βρήκε σκοπό,
σκοπό μουσικής
σκοπό για χορό
αλλά δεν έψαχνε αυτόν το σκοπό και έτσι συνέχισε...
μέχρι που ήρθαν οι μέλισσες (φωτό Χ.Β. από την παράσταση στην Αθήνα)
αλλά και πάλι δεν ήταν αυτό που έψαχνε
και λυπήθηκε
μην την αγγίξετε, έχει ευαίσθητα φτερά (φωτό Χ.Β. από την παράσταση στην Αθήνα)
γιατί είσαι μόνη;
δεν με παίζουν, με θεωρούν ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ
μείνε μαζί μου (φωτό Χ.Β. από την παράσταση στην Αθήνα)
καληνύχτα ψυχούλα
το χειροκρότημα στη Τρικούπειο - τους άξιζε
η ομάδα στην Αθήνα (φωτό με τη μηχανή του Χ.Β. αφού είναι και ο ίδιος στην φωτό)
μπράβο τους

















3 σχόλια:
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ
Edo uparxei skeuoria.o diaxeiristeis eksipiretei sumferonta!!!!
Φυσικα ι σχολιαστής 2.35 είναι φίλος και θέλει απλά να με "πειράξει". Τα συμφέροντα που εννοεί είναι πως συμμετείχε η κόρη μου στην ωραία αυτή παράσταση.
Δημοσίευση σχολίου