θα σε αφήσω για λίγες ημέρες μόνο σου, χωρίς να σου περιγράψω τις σκέψεις μου, χωρίς να σου πω τα μυστικά μου. Κι αυτό γιατί αισθάνομαι πως πρέπει να ξεκουραστείς λίγο.
Όμως. για να μην σου λείψω και να μη μου λείψεις, θέλω να μου κάνεις μια χάρη, να αναλάβεις εσύ την πρωτοβουλία να ανεβάζεις ότι θέλεις μόνο σου, έτσι όταν θα σε ανοίγω για να βλέπω τι κάνεις, να έχω κάτι να ακούσω ή να δω απ' αυτά που μ' αρέσουν και έτσι δεν θα μου λείπεις τόσο πολύ.
Σ' ευχαριστώ
ναυαγός εν αιθρία
να, κάτι τέτοιο δηλαδή...
"Αγαπημένο μου ημερολόγιο" (Caro diario, του 1993) είναι ο τίτλος της σπονδυλωτής ταινίας του, Ιταλού σκηνοθέτη Nanni Moretti και μ' αυτή, το βραβείο σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κανών το 1994.
Το "αγαπημένο μου ημερολόγιο" δεν είναι ακριβώς αυτό που αποκαλούμε συνηθισμένο κινηματογραφικό έργο. Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό δημιούργημα και από το από μεγαλύτερο κομμάτι της αφήγησης, που είναι αυτοβιογραφική δεν υπάρχει καθόλου ή έστω σχεδόν καθόλου μυθοπλασία.
Στην πρώτη μισή ώρα, υπάρχουν ελάχιστοι διάλογοι και τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον κρατάει η εικόνα. Το έργο είναι χωρισμένο σε τρία μέρη (ας πούμε κεφάλαια μάλλον) που το καθένα είναι το χρονικό μιας περιπλάνησης: από τη μιά γειτονιά σε άλλη, από το ένα νησί σε ένα άλλο, από κάποιον γιατρό σε κάποιον άλλον.\
Οι Nanni Moretti & Renato Carpentieri που είναι και οι βασικοί χαρακτήρες της ταινίας, περιπλανώνται ανάμεσα στους υπόλοιπους ηθοποιούς της ταινίας οι οποίοι κάνουν απλά λιγόλεπτα περάσματα.
Η ταινία χρησιμοποιεί πολλές από τις τεχνικές του ντοκιμαντέρ και μοιάζει περισσότερο με την καταγραφή του τοπικισμού και της αστικοποίησης. Ασχολείται επίσης να καταγράψει την διείσδυση της τηλεόρασης και τον εθισμός σε αυτήν. Στο τέλος θα καταπιαστεί με την παιδαγωγική και το σύστημα υγείας της Ιταλίας.
όμως μην τρομάζετε, πως πρόκειται για κάτι "βαρύ", κάτι που είναι κουραστικό κι αυτό γιατί ο οδηγός του σκηνοθέτη, είναι το χιούμορ και η ταινία διαθέτει άφθονο και έξυπνο.
Ο τίτλος της ταινίας, βασίζεται στην ευφυή ιδέα του σκηνοθέτη, να δώσει όλη αυτή την καταγραφή, σαν να γράφει την καθημερινότητά του σ' ένα προσωπικό ημερολόγιο.
Στα συν της ταινίας, καταγράφεται η υπέροχη μουσική του Nicola Piovani
Ο Nanni Moretti (τον έχουν χαρακτηρίσει Ιταλό Γούντι Άλεν) είχε το θράσος ή το θάρρος να στείλει την ολίγον παράτολμη δημιουργία στο Φεστιβάλ Κανών, όπου και βραβεύτηκε.
Θα έλεγα συνοπτικά τελειώνοντας, πως πρόκειται εν τέλει για μια σουρεαλιστική ηθογραφία των αρχών της δεκαετίας του '90 με διάχυτο τον αυτοσαρκασμό και το δηκτικό χιούμορ, συνάμα με πολιτικό προβληματισμό, ειλικρίνεια και θάρρος για τη ζωή.
Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου