ΕλένηΤολμώ να ομολογήσω, πως όταν πρωτάκουσα αυτό το τραγούδι, (αν δεν κάνω λάθος γύρω στα 80) δεν του έδωσα αρκετή σημασία, δεν το πολυκατάλαβα, ίσως να μου φάνηκε πως αφορούσε τους αστούς, τους ΑΛΛΟΥΣ (το νεαρό της ηλικίας βλέπετε)
Με τα χρόνια, όταν έπεφτα απάνω του, άρχισα να το ακούω πιο προσεκτικά, στο τέλος το κατέταξα στα τραγούδια που με κάνουν να θυμώνω
Να κλάψω για την επανάσταση που δεν έκανα, να κλάψω για τα παιδιά μου, να κλάψω για αυτό που τους παραδίνω, για τον κυκεώνα που τα έμπλεξα, ίσως ακόμα - ακόμα να κλάψω που άθελα τους τα γέννησα και να αναρωτηθώ αν θα μου το συγχωρήσουν ποτέ.
Είμαι θυμωμένος, πολύ θυμωμένος, μα πιο πολύ θυμωμένος είμαι με μένα που μαζί με όλους εσάς, παρακολουθώ αμέτοχος τη γενοκτονία της Ελλάδας και των παιδιών της και σαν κλασσικός Έλλην κουραδόμαγκας, βρίζω την τηλεόραση
Δεν υποφέρεται άλλο αυτή η μελαγχολία του πρωινού της Κυριακής
από τη συναυλία στο Θέατρο Βράχων στις 30 Ιουνίου 2010
Στίχοι: Μπάμπης Τσικληρόπουλος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια
για ευτυχισμένα χρόνια
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει
Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη
Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι
1 σχόλιο:
Σημασια εχει να μην βαλουμε το καφαλι κατω
Δημοσίευση σχολίου