Οι θέσεις μου περί θρησκειών και παντός είδους θεών, είναι γνωστές στους παροικούντες το τραπέζι μου τουλάχιστον.
Δεν είχε τύχει όμως, μέσα στα διάφορα που γράφω στο ημερολόγιό μου, να ασχοληθώ κάποια στιγμή με το θέμα αυτό καθαυτό, γιατί αναφορές υπήρχαν και θα υπάρχουν σε αρκετές αναρτήσεις μου.
Μου έδωσε τώρα την ευκαιρία ο φίλος μου ο Πάνος, της "διαδικτυακής νότας" να διαβάσω μια δική του ανάρτηση που πολύ μου άρεσε.
Έτσι λοιπόν πήρα την "πρωτοβουλία" να την κλέψω, με την γνωστή μέθοδο, αντιγραφή - επικόλληση.
Νομίζω πως...
είναι μι σημαντική κατάθεση, αν και πολύ περιεκτική, σχετικά με το τι πρεσβεύουν οι θρησκείες και πως τις αντιλαμβάνεται ένα παιδί, στην ηλικία που ακόμα πλάθει το χαρακτήρα του. Εξίσου σημαντικό νομίζω πως είναι και το video που ανακάλυψε και πρόσθεσε στην ανάρτησή του, που αν και κινείται στα όρια της σάτιρας, είναι μιά πολύ σοβαρή προσέγγιση στο θέμα .
Αξίζει αφού τελειώσετε την ανάγνωση να αφιερώσετε 10 λεπτά που διαρκεί, για να το δείτε. Αν μη τι άλλο, οι μη έχοντες κολλημένο νου (πράγμα που θεωρώ δύσκολο, αφού διαβάζετε το "μήνυμα στο μπουκάλι") σίγουρα θα γελάσετε.
διαβάστε την αρχική ανάρτηση
(σημείωση ναυαγού: οι επισημάνσεις είναι δικής μου εμπνεύσεως)
(σημείωση ναυαγού: οι επισημάνσεις είναι δικής μου εμπνεύσεως)
Στα χρόνια της πείνας και της κατοχής οι άνθρωποι των πόλεων ξεχύθηκαν στα χωριά πουλώντας ότι είχαν η ανταλλάσσοντας το με λίγη τροφή. Μαυραγορίτες πουλούσαν αντικείμενα στα χωριά που απέκτησαν για ένα κομμάτι ψωμί.
Έτσι έπεσε και στα χέρια της γιαγιάς μου η εικόνα, αναπαράσταση, της δευτέρας παρουσίας. Κρεμασμένη στο τοίχο, φωτιζόμενη από το χαμηλό φως της λάμπας πετρελαίου γίνονταν ακόμη πιο τρομακτική και σε κάθε μας παιδικό αμάρτημα, πάντα βρίσκονταν κάποιο δάχτυλο που μας την έδειχνε.
Και στο σπίτι -καλύβι- του μπάρμπα μου, τα ίδια
Πεντάχρονο παιδί είδα στον ύπνο μου την φιγούρα με τα κέρατα να με κυνηγά. (σημείωση ναυαγού: εννοεί τη φιγούρα που φαίνεται στη λεπτομέεια της εικόνας, που υπάρχει στην αρχή της δικής μου ανάρτησης).
Ακόμη το θυμάμαι το όνειρο
Ακόμη το θυμάμαι το όνειρο
Ποιος διεστραμμένος νους την έφτιαξε δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως με ένα πράγμα μπορείς να ελέγξεις τον άνθρωπο. Με τον τρόμο. Και αυτό τα διάφορα ιερατεία το γνωρίζουν καλά. Γι αυτό και σήμερα τόση τρομοκρατία.
Άλλο φόβος, άλλο φοβία και άλλο τρόμος. Ο λογικός φοβάται πριν αποφασίσει. Είναι φυσιολογικό είναι στιγμιαίο είναι ένστικτο .
Μην αφήσουμε λοιπόν το φόβο να γίνει φοβία, από όπου και να προέρχεται, πρέπει να τον νικήσουμε και να αποφασίσουμε για το τι πρέπει να κάνουμε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου