Την παρουσίαση και ανάλυση του έργου θα κάνουν, όπως πάντα, οι κυρίες Ιφιγένεια Μάρκου-Μπεμπέλη, Μαρία Φιλιπποπούλου και Ραλλού Κυριακοπούλου με συντονίστρια την συγγραφέα Ακακία Κορδόση.
Είσοδος ελεύθερη
για το βιβλίο
για το βιβλίο
"Νιέτοσκα Νιεσβάνοβα"
Πρόκειται για το τελευταίο και όπως υποστηρίζουν οι μελετητές του συγγραφέα το καλύτερο της πρώιμης περιόδου του μεγάλου Ντοστογιέφσκι. (γράφτηκε το 1849 και τότε ο συγγραφέας ήταν μόλις 28 χρονών) και μάλιστα ισχυρίζονται κάποιοι, πως επειδή αμέσως μετά ο Νοτστογιέφσκι καταδικάστηκε και...
εξορίστηκε στη Σιβηρία, το βιβλίο αυτό δεν είναι τελειωμένο
εξορίστηκε στη Σιβηρία, το βιβλίο αυτό δεν είναι τελειωμένο
Στην ουσία το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη, σε τρεις ανεξάρτητες μεταξύ τους νουβέλες, που έχουν κοινό παρανομαστή τη Νιέτοσκα.
Στο πρώτο μέρος του βιβλίου συναντάμε τον κλασσικό τραγικό ήρωα του Ντοστογιέφσκι που εδώ ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του βιολιστή Εμίρωφ, ο οποίος αποδεχόμενος την μετριότητα του ταλέντου του, το έχει ρίξει στο αλκοόλ και κατεβάζει το καταπέτασμα.
Ο ατάλαντος (ή έστω μετρίου ταλέντου) βιολιστής, είναι παντρεμένος με τη μαμά της Νιέτοσκα η οποία Νιέτοσκα ερωτεύεται στα κρυφά βεβαίως τον πατριό της, και πραγματικά ο συγγραφέας δίνει ρεσιτάλ στην περιγραφή του συνδρόμου της Ηλέκτρας. (σημείωση: Το σύνδρομο της Ηλέκτρας είναι το αντίστοιχο με το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα και περιγράφεται σαν σύνδρομο της Ηλέκτρας όταν είναι ανεστραμμένοι οι όροι, όπως στην περίπτωση της Νιέτοσκα). Περιγράφει στη σελίδα 86 η ηρωίδα "Τότε άρχισα να του εξηγώ τρομαγμένη ακόμα περισσότερο, πως όταν θα πέθαινε η μαμά δεν θα ζούσαμε πια σ’ αυτή τη σοφίτα, πως θα μ’ έπαιρνε μαζί του κάπου και πως θα ’μασταν και οι δυο πλούσιοι και ευτυχισμένοι" και στη σελίδα 103 η περιγραφή κορυφώνεται "Και εγώ μεγάλωνα έτσι στην τρώγλη μας και λίγο κατ’ ολίγο η αγάπη ή το πάθος μου – γιατί δεν ξέρω καμιά λέξη αρκετά δυνατή για να εκφράσω ακριβώς το ασυγκράτητο και βασανιστικό για μένα αίσθημα που είχα για τον πατέρα μου- έφτασε σ’ έναν αρρωστημένο παροξυσμό. Μονάχα μια ευχαρίστηση είχα: να τον συλλογίζομαι. Μονάχα μια θέληση μου ’μεινε: να κάνω ό, τι ήταν δυνατόν να του φέρει λίγη χαρά. Πόσες φορές δεν μου συνέβη να τον περιμένω στη σκάλα, τρέμοντας και παγωμένη από το κρύο, μόνο και μόνο για να βεβαιωθώ για τον ερχομό του ένα λεπτό πρωτύτερα, να τον δω όσο μπορούσα πιο νωρίς. Ήμουνα τρελή απ’ τη χαρά μου όταν με χάιδευε λίγο, ενώ πολύ συχνά υπέφερα επειδή ήμουνα τόσο επίμονα ψυχρή απέναντι στη μητέρα μου" και ενώ βεβαίως θα μπορούσε ο καθένας να υποθέσει τη σεξουαλική σχέση, ο Εμίρωφ, αποδεικνύεται καλύτερος σαν πατριός από ότι σαν βιολιστής. Όχι μόνο δεν εκμεταλλεύεται το έρωτα της μικρής (αφού δεν είναι καν κόρη του) αλλά απεναντίας μετά το θάνατο της γυναίκας του και μαμάς όπως ξαναέγραψα της Νιέτοσκα, την παρατάει σύξυλη και σηκώνεται και φεύγει (θα πεθάνει δυό ημέρες αργότερα). Η μικρή ρίχνεται ξοπίσω του, πλην όμως δεν τον προλαβαίνει και καταρρέει εκεί μεσ' τη μέση του δρόμου.
Περνάει ένας πρίγκιπας, την βλέπει εκεί κατάχαμα και την μαζεύει στο σπίτι του για να την περιποιηθεί. Από το σημείο αυτό, αρχίζει ουσιαστικά η δεύτερη νουβέλα που πάλι έχει να κάνει με τα γκομενικά της άτακτης Νιέτοσκα, που μετά τον γέρο πατριό της, ερωτεύεται (όχι τον πρίγκιπα, την πατήσατε) ερωτεύεται λοιπόν την κόρη του πρίγκιπα την Κάτια και αυτή τη φορά ο έρωτας της βρίσκει ανταπόκριση, Βεβαίως καθότι πιτσιρίκες, δεν προχωράνε σε ολοκληρωμένες σχέσεις, αλλά αρέσκονται σε φιλιά και χάδια. Περιγράφει η Νιέτοσκα "Εγώ την έσφιγγα δυνατά πάνω μου και παραδινόμασταν η μια στην άλλη γλυκά - γλυκά, σαν ερωτευμένοι που ξαναβλέπονται ύστερα από πολύ καιρό" και στη 245 σελίδα "Φοβόμασταν μην τυχόν μας τσακώσουν να φιλιόμαστε – και εκείνη τη μέρα θα φιληθήκαμε πάνω από εκατό φορές"
Στο τρίτο μέρος του βιβλίου η ηρωίδα ζει με την ετεροθαλή αδελφή της Κάτιας, την αρκετά μεγαλύτερη της Αλεξάνδρα, η οποία παρόλο που πάσχει από κατάθλιψη, αναλαμβάνει τη φροντίδα της σαν να είναι παιδί της. Γιατί όμως είναι καταθλιπτική η Αλεξάνδρα; Γιατί πριν παντρευτεί τον τωρινό της άντρα ήταν ερωτευμένη με κάποιον άλλο, με τον οποίο όμως πλην ενός φιλιού δεν είχαν άλλες σχέσεις. Αυτά τα μαθαίνει η Νιέτοσκα (η οποία είναι ΚΑΙ περίεργη ΚΑΙ αδιάκριτη) ανακαλύπτοντας ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα του εραστή προς την Αλεξάνδρα και μια από τις πολλές φορές που το διαβάζει, την τσακώνει ο άντρας της Αλεξάνδρας που νομίζει όμως πως το γράμμα και ο γκόμενος είναι της Νιέτοσκα (γιατί που να πάει ο νους του στην Αλεξάνδρα, που εν τω μεταξύ απ' την κατάθλιψη έχει γίνει μισότρελη) και την κατηγορεί στη γυναίκα του και της ζητάει να την διώξει απ΄το σπίτι. Η Νιέτοσκα το παίρνει απάνω της, επιβεβαιώνει τις λανθασμένες υποψίες του παραλίγο κερατά και δεν καρφώνει την Αλεξάνδρα.
Τέλος πάντων, μπορεί εγώ να το έδωσα κάπως ή αρκετά ελαφριά το θέμα και την περιγραφή του βιβλίου, αλλά η αλήθεια είναι πως η πλοκή, ειδικά του τελευταίου - τρίτου μέρους, είναι αριστουργηματική και μάλλον θυμίζει περισσότερο Τολστόι, παρα τον ίδιο τον συγγραφέαΣίγουρα είναι ένα βιβλίο που αξίξει να διαβάσετε και σίγουρα θα αξίζει η σημερινή σηζήτηση στη "Διέξοδο"
Η έκδοση που έχω διαβάσει εγώ, είναι αυτή δεξιά
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι Νιέτοτσκα Νιεσβάνοβα,
σε μετάφραση Γιάννου Ισαακίδη, εκδόσεις Ερατώ 2002, 392 σελίδες
στο intrernetικό βιβλιοπωλείο της Πρωτοπορίας 15,34€


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου