Το παρακάτω κείμενο, είχε έρθει στη θυρίδα μου για δημοσίευση τις ημέρες που είχα προβλήματα με τη γραμμή μου και γι αυτό δεν το δημοσίευσα τότε που έπρεπε. Αφορούσε τις εκλογές για τα συνδικαλιστικά όργανα των καθηγητών β' βάθμιας εκπαίδευσης, μου το είχε στείλει ο Κώστας Κούστας και υπογράφει όπως θα δείτε η "Ανεξάρτητη Συνεργασία Καθηγητών".
Εκ πρώτης όψεως λοιπόν, η επιλογή μου να το αναρτήσω δυό ημέρες μετά την ημερομηνία στην οποία αφορούσε, δείχνει και άκυρη και άκαιρη, ΟΜΩΣ, είναι τόσο καλογραμμένο, έχει ως κείμενο τόσο έντονα ποιητική διάθεση σε συνδυασμό με μιά απίστευτη λύπη (όπως οφείλει να είναι η ποίηση) και συνάμα τόση διάθεση για αγώνα - συνεργασία και συντροφικότητα, που μου ήταν αδύνατον να αντισταθώ στην δημοσίευσή του.
Αφαιρώ επιλεκτικά τα σημεία που αφορούν καθαρά στις εκλογές (ζητώντας συγγνώμη από τον αποστολέα) και δημοσιεύω το υπόλοιπο.
Πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να διαθέσετε τα 3-4 λεπτά που απαιτούνται για να το διαβάσετε έστω στα πεταχτά.
(σημείωση ναυαγού: αν και μπήκα σε πολύ μεγάλο πειρασμό να επισημάνω τα σημεία εκείνα που με άγγιξαν περισσότερο, τελικά αποφάσισα να μην το κάνω και να αφήσω το κείμενο έτσι όπως το θέλησε να είναι ο συντάκτης του να το γράψει - η μελαγχολική φωτό αριστερά, συνόδευε το κείμενο)
Αγαπητή συναδέλφισσα
Αγαπητέ συνάδελφε
Σου γράφουμε πάλι από ανάγκη. Έχουμε την ανάγκη να μοιραστούμε μαζί σου την αγανάκτηση, τη θλίψη, την οργή που νιώθουμε για όσα συμβαίνουν και όσα μας επιβάλλουν. Είμαστε θυμωμένοι με...
τον εαυτό μας αλλά και μαζί σου, γιατί δεν αντιδράσαμε όσο έπρεπε. Δεν ακούστηκε από όλους μας το ηχηρό "Όχι!" όταν έπρεπε να έχουμε ξεσηκωθεί όλοι. Μας επέβαλαν την κλοπή όσων είχαν οι προηγούμενες γενιές κατακτήσει με αγώνες εδώ και δεκαετίες. Αφήσαμε να κλέψουν τα όνειρα τα δικά μας και των παιδιών μας. Και το χειρότερο, επιτρέψαμε να μας ενοχοποιήσουν και να μας κάνουν να νιώσουμε συνένοχοι."είναι γιατί ο βαθμός μας
ήταν μικρός στη γενναιότητα
και στην ειλικρίνεια,
έχουμε, από καιρό,
κοπεί από απουσίες." (1)
Και όλα αυτά γιατί…
Όταν κόβανε τις συντάξεις, δεν είπα τίποτα.
Δεν ήμουν συνταξιούχος.
Όταν γενικεύανε την ωρομισθία, δεν είπα τίποτα.
Δεν ήμουν ωρομίσθιος.
Όταν λεηλατούσαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία, δεν είπα τίποτα.
Είχα οικονομίες στην άκρη.
Όταν άφηναν ενάμιση εκατομμύριο ανασφάλιστους, δε μίλησα.
Ήμουν «ασφαλισμένος».
Όταν μοιράζανε την περίθαλψη στους ιδιώτες, δεν είπα τίποτα.
Δεν ήμουν άρρωστος.
Όταν το μηνιάτικο έγινε δεκαπενθήμερο, δεν είπα τίποτα.
Δούλευα κι "απέξω".
Όταν ήρθε η σειρά μου όμως, δεν υπήρχε κανείς να με ακούσει.
Από την άλλη μεριά όμως τίποτα δεν έχει ακόμη τελειώσει. Στην Ελληνική κοινωνία, στο δημόσιο σχολείο υπήρξαν και σπίθες αντίστασης. Πρόσφατη είναι η πετυχημένη γενική απεργία στις 19 Οκτωβρίου αλλά και το ΟΧΙ των διαδηλώσεων της 28ης Οκτωβρίου. Αυτό ανάγκασε τους κρατούντες και τους έχοντες να αλλάξουν τακτική και να προσπαθήσουν να κερδίσουν την συναίνεση της κοινωνίας με την εκβιαστική κυβέρνηση συνεταιρισμού τους, με τον κ. Παπαδήμο επικεφαλής. Αυτό είναι και το μεγάλο τους πρόβλημα. Για να ολοκληρώσουν την ισοπέδωση της Ελληνικής κοινωνίας, πρέπει να κερδίσουν την σιωπή και την συναίνεση των εργαζόμενων, των άνεργων, των φτωχών. Βλέπεις συνάδελφε το φθηνό σχολείο με φτωχούς καθηγητές και μαθητές, που θέλει ο κ. Παπαδήμος, η κ. Διαμαντοπούλου, ο κ. Γεωργιάδης και οι υποστηρικτές τους, απαιτεί και τη δική μας συναίνεση για να λειτουργήσει. Πρέπει εμείς να σκύψουμε το κεφάλι για να πετύχουν τα σχέδιά τους. Γι’ αυτό και θέλουμε να συζητήσουμε μαζί σου, χωρίς να μασάμε τα λόγια μας, το πώς θα βρούμε τρόπους η σπίθα της αντίστασης να γίνει ποτάμι λαϊκής οργής που θα σώσει την Ελληνική κοινωνία από την κατάρρευση.
"Μπρος στα παιδιά
στέκουμε λερωμένοι
και αμήχανοι.
Ζυγίζουμε το βάρος μας
απ’ το ένα πόδι στ’ άλλο
ενώ τα χέρια μας, επεξηγώντας,
πλέκουν στον αέρα σκαλωσιές του υψηλού
όπου εμείς οι ίδιοι τρέμουμε
να αναρριχηθούμε.
Χειρότερα ακόμη, τα κρύβουμε στις τσέπες
σαν να μην έχουμε τίποτα να κάνουμε,
σαν να μην κάναμε τίποτα, ποτέ,
ή τα δένουμε πίσω απ’ την πλάτη
σα ν’ ανακρίνουμε το χρόνο
που μας πρόδωσε.
Τα ρούχα μας
δεν είναι ρούχα της δουλειάς
γεμάτα γράσο, ιδρώτα ή κιμωλία.
Άλλες μουντζούρες μας βρωμίζουν.
Το ξέρουν, και το ξέρουμε.
Γι’ αυτό, όταν βρίσκουνε στο βλέμμα μας
μια ξεχασμένη θράκα εξέγερσης,
μια τίμια δυσπιστία εφηβείας,
μαζεύονται όλα, γύρω εκεί, να ζεσταθούν". (2)
Αν θέλουμε λοιπόν η ξεχασμένη θράκα της εξέγερσης να ζωντανέψει και να επιβάλλει τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη το δημόσιο σχολείο και η Ελληνική κοινωνία, είμαστε αναγκασμένοι να πάρουμε, όλοι μαζί, αυτή την υπόθεση στα χέρια μας.
Δυστυχώς, μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Είμαστε αναγκασμένοι, στο σωματείο μας, να αναμετρηθούμε με τον «κυβερνητικό» συνδικαλισμό του ρουσφετιού και των μικροεξυπηρετήσεων. Με τον γραφειοκρατικό συνδικαλισμό της αδράνειας και του «φαίνεσθαι». Να ξεπεράσουμε τον κομματικό πατριωτισμό. Να νικήσουμε την ιδιώτευση, την απογοήτευση, την κατήφεια. Να δοκιμάσουμε νέες μεθόδους με στόχο τη συνδικαλιστική δραστηριοποίηση, να δημιουργήσουμε νέο ελκυστικό συνδικαλιστικό λόγο, να δώσουμε και την ψυχή μας για να ζωντανέψουν τα σωματεία.
Στα πανό των επόμενων διαδηλώσεων, στα συνθήματα των απεργιών μας να γράψουμε με όσο γίνεται μεγαλύτερα γράμματα:
«Είμαστε εδώ γιατί πιστεύουμε
πως μπορούμε να είμαστε ζωντανοί κι ευτυχισμένοι,
μόνο αν είναι και οι άλλοι.»
Καταλαβαίνουμε βέβαια ότι ανοίγουμε τα φτερά μας, χωρίς να είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να πετάξουμε. Όμως οι γλάροι δεν έχουν λόγο ύπαρξης, αν δεν ανοίξουν τα φτερά τους. Κι εμάς το πέταγμά τους μας συγκινεί ακόμα!
Για να τελειώσουμε αγαπητή συναδέλφισσα και αγαπητέ συνάδελφε. Την Πέμπτη 1η Δεκεμβρίου δεν έχουμε μόνο τις εκλογές του σωματείου μας. Από τις 10 το πρωί, στο Τρικούπειο, θα είμαστε μαζεμένοι, όλοι μαζί, για να συζητήσουμε στη συνέλευσή μας. Αυτά που έχουμε μπροστά μας είναι δύσκολα, δεν σηκώνουν εύκολες απαντήσεις και απαιτούν τη συμμετοχή όλων μας. Αυτή είναι η δύναμή μας. Αν η συζήτηση στη συνέλευσή μας είναι ουσιαστική, αν πάρουμε δύσκολες αποφάσεις, θα έχουμε κάνει ένα πρώτο βήμα. Και ας μην ξεχνάμε ότι και η πιο μεγάλη πορεία προς τα μπρος, αρχίζει με ένα μικρό πρώτο βήμα.
Από τη μεριά μας η μοναδική υπόσχεση (υποχρέωση) που μπορούμε να δώσουμε είναι ότι στα δύσκολα χρόνια που έχουμε μπροστά μας, θα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να ζήσουμε ξανά στιγμές ανάτασης, ενότητας και αγώνα στο συνδικαλιστικό μας κίνημα
Ανεξάρτητη Συνεργασία Καθηγητών
(1) και (2): Αποσπάσματα από το ποίημα «Τέλος διδακτικής ώρας»,
από την συλλογή «Εισαγωγή στις πονηρίες της χαράς»,
της Μαρίας Σφήκα, καθηγήτριας Αγγλικών στο 1ο Γυμνάσιο Ναυπάκτου.
(σημείωση ναυαγού: τελικά το άφησα όπως ήταν, δεν έκοψα ούτε τα σημεία που αφορούσαν στις εκλογές και στην προεκλογική συνάντηση της κίνησης)
για την ιστορία και μιας και εν τω μεταξύ έφτασαν με μήνυμα καταγράφω και τα αποτελέσματα των εν λόγω εκλογών, που αποτυπώνεται σαφέστατα το μαύρο σκοτάδι που τρώει το πασοκ στον συγκεκριμένο κλάδο, (που μένει χωρίς εκπροσώπηση στο συνδικαλιστικό όργανο του κλάδου) ΑΛΛΆ ΔΥΣΤΥΧΩΣ, επιβραβεύεται η ν.δ. με πρωτιά, έστω και αγχωτική!!!
Τελικά λέτε να έχει δίκιο ο Γιώργος που επιμένει πως και στις επόμενες εκλογές οι δυό "μεγάλοι" θα εισπράξουν πάλι πάνω από 70-80%;
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Α΄ ΕΛΜΕ ΑΙΤΩΛ/ΝΙΑΣ 2011
Για Δ.Σ. Ά Ε.Λ.Μ.Ε 2011
ΨΗΦΙΣΑΝ: 493 ΕΓΚΥΡΑ: 428 ΑΚΥΡΑ : 28 ΛΕΥΚΑ: 32
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ 2009
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ 168 ψήφοι 3 έδρες 2 έδρες
ΠΑΣΚ 41 ψήφοι 0 έδρες 2 έδρες
ΔΑΚΕ 171 ψήφοι 3 έδρες 3 έδρες
ΕΣΑΚ-ΔΕΕ 48 ψήφοι 1 έδρες 0 έδρεςΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΓΙΑ ΑΔΕΔΥ
ΨΗΦΙΣΑΝ: 493 ΕΓΚΥΡΑ: 436 ΑΚΥΡΑ : 29 ΛΕΥΚΑ: 29
Αντιπρόσωποι εκλεγμένοι 2011 ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ 2009
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ 165 / 8 Αντιπρόσωποι 7 Αντιπρόσωποι
ΔΑΚΕ 162 / 7 Αντιπρόσωποι 7 Αντιπρόσωποι
ΠΑΣΚ 41 / 2 Αντιπρόσωποι 4 Αντιπρόσωποι
ΕΣΑΚ-ΔΕΕ 52 / 2 Αντιπρόσωποι 1 ΑντιπρόσωποςΑπό την Α.Σ.Κ εκλέγονται οι:
Γιανούλου Νατάσα , Καρακώστας Κώστας και Κούστας Κώστας
Από την Δ.Α.Κ.Ε εκλέγονται οι:
Ρήγας Νίκόλαος, Κατσαρός Κώστας ,Μπέκος Αντώνης
Από τη ν ΕΣΑΚ/Δ.Ε. εκλέγεται ο Μαργαρίτης Θεόδωρος

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου