κτήμα Λίθος

κτήμα Λίθος
κάντε αριστερό click στη φωτό και επισκεφθείτε το Κτήμα Λίθος

21 Ιουνίου 2012

θεατρική ομάδα - σε νέες περιπέτειες

Έγραφα στις 25 Μαΐου την ανάρτηση ο σπουδαίος κύριος Μέντης και φυσικά είμαι σίγουρος πως είχατε υποψιαστεί, πως δεν την έγραψα έτσι στα καλά καθούμενα, επειδή έτσι μου ήρθε.
Ε λοιπόν ναι, σωστά είχατε καταλάβει, στον σπουδαίο κύριο Μέντη, είναι αφιερωμένο το καλοκαίρι αυτό. Στον ιδιοφυή όσο και ιδιόρρυθμο ταλαντούχο άνθρωπο, που δεν δίστασε σε καμία φάση της καλλιτεχνικής του πορείας και που τα είπε και τα ¨έχωσε¨ χοντρά σε κάθε ευκαιρία.
Σατίρισε με τον δικό του μοναδικό τρόπο, τους "άρχοντες και κρατούντες" που διαχρονικά πρόδωσαν - ξεπούλησαν - εκμεταλλεύτηκαν τη χώρα και τους δυστυχώς αφελείς και ευκολοπίστευτους Έλληνες.
Δεν δίστασε μπροστά σε βασιλιάδες, στο ιερατείο, στη χούντα.
Όσο φυσικά δεν δίστασε και μπροστά στο κοινό του, δεν δίστασε να τα "χώσει" και στους...
θεατές των έργων του, "υπενθυμίζοντάς μας" με ενίοτε ΠΟΛΥ καυστικό τρόπο και λόγο, αλλά ποτέ άδικο ή άστοχο, τα φυλετικά ιδιώματα.

Ένα από τα γνωστότερα έργα του, όσο και από τα πιο "πολιτικοποιημένα" είναι η φετινή επιλογή της ομάδας, που ήδη δουλεύει το κείμενο εδώ και δυό μήνες.

Του Μποστ η Μήδεια. 
μια επική ιλαροτραγωδία, μια ισοπεδωτική κωμικοτραγωδία, μια πολιτική σατιρική τραγωδία, ή μήπως μια κωμική ανατρεπτική τραγωδία;
Εξαρτάται, 
εξαρτάται από την οπτική γωνιά που την κοιτάει κανείς.

Η "επικαιροποιημένη" (ένεκα που η λέξη είναι της μόδας λόγω μνημονίου και συναφών συμβάσεων) λοιπόν Μήδεια, βασισμένη (όχι και πολύ πιστά στο κείμενο αλλά απόλυτα στη ροή της "Μποστικής") είναι η νέα μας περιπέτεια!!!

τι ή μάλλον ποια είναι η Μήδεια;
Σίγουρα δεν είναι μια τυχαία γυναίκα, δεν είναι μια τυχαία τραγωδία.

Στο λεξιλόγιο της αρχαιοελληνικής γραμματείας ως «Μήδεια» εννοείται η τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης και διδάχθηκε το 431 π.Χ..
Το έργο ορόσημο για την έννοια  της τραγωδίας, την ανεβάζει στο υψηλότερο σημείο της, έτσι ώστε μέχρι και σήμερα η λέξη «Μήδεια» να αποτελεί την λέξη κλειδί που σηματοδοτεί το νόημα της τραγωδίας σαν θεατρικό είδος.
Ο Ιάσονας (αρχηγός των μυθικών Αργοναυτών) προδίνει την γυναίκα του Μήδεια (που έχει πάρει μαζί του φεύγοντας από την Κολχίδα, όπου είχε πάει για να αρπάξει το χρυσόμαλλο δέρας) με την Γλαύκη την κόρη του Βασιλιά της Κορίνθου, Κρέοντα. Η Μήδεια προκειμένου να εκδικηθεί στέλνει δηλητηριώδη δώρα με τα οποία σκοτώνει την νύφη και τον πατέρα της και στη συνέχεια, αφού σφάζει τα ίδια της τα παιδιά, Φέρητα και Μέρμερο, βυθίζοντας στη λύπη τον προδότη σύζυγό της, με την βοήθεια άρματος που το σέρνουν φτερωτοί δράκοντες, φεύγει για την Αθήνα.
Ο ποιητής απεικονίζει άριστα σε τι βαθμό μανίας και σε πόση παραφροσύνη και αγριότητα μπορεί να φθάσει η απατημένη γυναίκα εξαιτίας της συζυγικής απιστίας.

Βάσει λοιπόν των παραπάνω, ο Μποστ αυτομάτως θα μπορούσε να θεωρηθεί από τους νεοσυντηρητικούς της κριτικής της τέχνης του Θεάτρου, ως ένας ασεβής, ένας αιρετικός της Θεατρικής τέχνης. αφού τόλμησε και σε "ασέλγησε" σε κάτι τόσο μεγάλο, σε κάτι τόσο σπουδαίο.
Πράγμα που εν τέλει συνέβη και γι αυτό το λόγο, δεν είχε και τις καλύτερες των σχέσων με τους "κριτικούς" θεάτρου και "κριτικούς" γενικώς. Επειδή όμως το ταλέντο και η ιδιοφυία δεν μπορούν να κριθούν από μη ταλαντούχους (γιατί αν ήταν ταλαντούχοι θα έκαναν και αυτοί θέατρο και όχι κριτική θεάτρου) ουδείς και ιδιαιτέρως ο ίδιος ο Μποστ, τους έδωσε καμία σημασία και μάλλον τους κατεχώρησε στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

το έργο "η Μήδεια" του Μποστ
Μέσα σε ένα θολό αλλά ταυτόχρονα καθαρό σαν γυαλί θεατρικό περιβάλλον, συμπλέουν  πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας, ανάκατα ειρημένοι ήρωες των αρχαιοελληνικών τραγωδιών και επίκαιρες φιγούρες της ελληνικής ιστορίας.
Στοιχεία που ισχύουν αλλά συγχρόνως αυτοακυρώνονται με τις πράξεις και τις συμπεριφορές τους, ο Μποστ περιγράφει με τη δική του ματιά, την διαχρονική περιπέτεια του θαλασσοδαρμένου Ελληνικού έθνους, ξεδιπλώνοντας της σελίδας της ιστορίας, εμπλέκοντας θεσμούς και πρόσωπα με σημαντικές μεταξύ τους ομοιότητες,  μεταφέροντας με μια αφανή  μηχανή του χρόνου από το παρελθόν στο παρόν και πάλι πίσω, αποδεικνύοντας περίτρανα πως σ’ αυτή τη χώρα, η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΑΝΕΤΑΙ.
Χρησιμοποιώντας σαν καμβά την Ευριπιδική Μήδεια και με υλικό το αστείρευτο ταλέντο του στη «γλωσσοπλασία», στήνει ένα δεκαπεντασύλλαβο έμμετρο θεατρικό κείμενο, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα τάχα καθαρευουσιάνικη, με την οποία σαρκάζει τον γλωσσικό συντηρητισμό  κυρίως όμως τους αγράμματους μιμητές του.  Διακωμωδεί, σατιρίζει, παρωδεί και καταλύει, όλη τη νεοελληνική νομοτέλεια   ή ημιτέλεια αν θέλετε, για τους πιο σκεπτικιστές.
Μας διδάσκει ιστορία, την σύγχρονη ιστορία της χώρας μας, χωρίς να χρησιμοποιεί το αυστηρότερο ύφος του Καμπανέλη, χωρίς να έχει το διδασκαλικό ύφος που ίσως θα απαιτούσε η περίσταση και η ίδια η Ιστορία ως θεσμός και ως οντότητα, αλλά σαρκάζοντας, σατιρίζοντας, διακωμωδώντας, κατακεραυνώνοντας, αλλά πάντα με το γάντι. Με ευφυές χιούμορ, που αναδεικνύει την υψηλή αίσθηση που είχε γι αυτό.    
Μας συστήνει  μια Μήδεια που ναι,  σφάζει τα παιδιά της –σαν την «αυθεντική»- για λόγους που δείχνουν μεν να είναι ίδιοι με της Ευριπίδιας συνωνύμου της, όμως μάλλον πίσω από την αποκρουστική σφαγή κρύβεται το Ελληνικό ιδίωμα, του ρουσφετιού, του ωχαδερφισμού, της αρπαχτής.
Όμως ο συγγραφέας δεν λοιδορεί τους Έλληνες, τον λαό, αλλά μάλλον τους «ηγέτες» του, που τον έφεραν εδώ και του δίδαξαν αυτά τα πρότυπα, που τον πρόδωσαν στα δύσκολα, που δεν τον υπερασπίστηκαν στην κρίσιμη στιγμή. 
Αυτό το γεγονός λοιπόν από μόνο του, είναι ικανό να διατηρεί το κείμενο ζωντανό, διαχρονικό και ιδιαίτερα επίκαιρο, αφού και πάλι ζούμε την επανάληψη της ιστορίας. Ένα κείμενο που αναπροσαρμοζόμενο και προσαρμοζόμενο στο ρου της ιστορίας, θα παραμένει «κλασσικό», ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είναι «κλασσικά» τα αντίστοιχα Αριστοφανικά κείμενα.
Χ.Λ.

Το έργο «ανέβηκε»για πρώτη φορά την θεατρική περίοδο 1993-1994 (πρεμιέρα 18 Νοεμβρίου 1993) από το Θέατρο Στοά, σε Σκηνοθεσία: Θανάση Παπαγεωργίου - Σκηνικά - κοστούμια: ΜΠΟΣΤ και Μουσική: Βασίλη Δημητρίου με την Λήδα Πρωτοψάλτη στο ρόλο της Μήδειας.
 Έκτοτε ανέβηκε «δεκάδες» φορές, από επαγγελματικούς θιάσους και ομάδες, μεταφέροντας το μήνυμα του συγγραφέα του, σε όλη την Ελλάδα.


Το σήμα - λογότυπο της "δικής μας" Μήδειας, ήδη δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της ομάδας.
Έτσι σας παραπέμπω εκεί να πάρετε την "πρώτη γεύση" και εγώ θα γράψω χώρια για την "επίγευση"

καλησπέρα σας και καλή σας διασκέδαση στην πρεμιέρα (αν όλα πάνε καλά - που θα πάνε δηλαδή αλλά με τέτοια συγκυβέρνηση κανείς ποτέ δεν ξέρει) 27 Ιουλίου και ημέρα Παρασκευή, στο Θεατράκι στο Αιτωλικό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...