Πέρασε στα ψιλά.
Χαμένοι όλοι μας, μέσα στην καθημερινότητά μας, χαμένοι ο καθένας μας στα μικρά ή στα μεγάλα του προβλήματα, που χρόνος για τέτοιες λεπτομέρειες.
Κι όμως, αυτές οι λεπτομέρειες μας δίδαξαν μας, φώτισαν το δρόμο, μας ανέβασαν ψηλά, έκαναν κάποιους να μιλάνε για την Ελλάδα και για τους Έλληνες, όχι όπως μιλάνε σήμερα, όπως μας κατάντησαν αυτοί οι άθλιοι προδότες που κυβέρνησαν την χώρα μας τα τελευταία 36 χρόνια (όχι ότι οι προηγούμενοι υπολείπονται ευθυνών, αλλά μεσολάβησε η δικτατορία και φυσιολογικά τα επισκίασε όλα, οπότε αυτοί πέρασαν στη λήθη και κανείς πια δεν ασχολείται μαζί τους).Μιλάω για τον μεγάλο Οδυσσέα Αλεπουδέλη, τον μεγάλο Ελύτη, που στις 10 Δεκεμβρίου τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.
Μα θα μου πείτε τώρα, και ποιος ήταν ο Νόμπελ ξέρεις;
Ένας...
Εβραίος, από από αυτούς τους πολλούς που έχουν κυριεύσει τον κόσμο όλον και τα βραβεία είναι "φτιαχτά" και παίζονται παιχνίδια και τα δίνουν με πολιτικά κριτήρια και εξυπηρετούν σκοπιμότητες και άλλα τόσα και θα συμφωνήσω ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ, και αυτό γιατί έχετε δίκιο.Πλην όμως, το 1979 που τιμήθηκε ο Ελύτης με το βραβείο αυτό, τα πράγματα ήταν ΕΝΤΕΛΩΣ (δεν θέλετε ΕΝΤΕΛΩΣ; εντάξει) ήταν διαφορετικά πάντως.Και μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για το βραβείο λογοτεχνίας και όχι για κάποιο Νόμπελ ειρήνης ή κάτι σχετικό που έχει σαφώς πολιτικά κριτήρια.
Εβραίος, από από αυτούς τους πολλούς που έχουν κυριεύσει τον κόσμο όλον και τα βραβεία είναι "φτιαχτά" και παίζονται παιχνίδια και τα δίνουν με πολιτικά κριτήρια και εξυπηρετούν σκοπιμότητες και άλλα τόσα και θα συμφωνήσω ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ, και αυτό γιατί έχετε δίκιο.Πλην όμως, το 1979 που τιμήθηκε ο Ελύτης με το βραβείο αυτό, τα πράγματα ήταν ΕΝΤΕΛΩΣ (δεν θέλετε ΕΝΤΕΛΩΣ; εντάξει) ήταν διαφορετικά πάντως.Και μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για το βραβείο λογοτεχνίας και όχι για κάποιο Νόμπελ ειρήνης ή κάτι σχετικό που έχει σαφώς πολιτικά κριτήρια.
Γι αυτό λοιπόν, νομίζω ότι αξίζει και να το θυμόμαστε και να αναλογιζόμαστε όταν το θυμόμαστε που πηγαίνουμε ως λαός, τι απόγινε αυτός ο λαός που τόσο εξύψωσε στην ποίησή του, ο Ελύτης.
Σήμερα, 31 χρόνια μετά το όνομα Ελύτης, συνεχίζει να λάμπει στον γαλαξία της παγκόσμιας ποίησης.
Δεκαέξι χρόνια μετά το θάνατό του, (18 Μαρτίου του 1996 ) ο ποιητής είναι εδώ. Τραγουδιέται, διαβάζεται μελετάται. Το όνομά του διαπέρασε το χρόνο
Ο κατά κόσμον Οδυσσέας Αλεπουδέλης, του Παναγιώτη και της Μαρίας Βρανά, με πατρική καταγωγή από την Παναγιούδα Λέσβου, γεννηθείς στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο Κρήτης, το τελευταίο παιδί από τα έξι της οικογένειας, ο γιος που αρνήθηκε να συνεχίσει το πατρικό εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελαιουργίας, πήρε δικό του όνομα για να πορευτεί στο δρόμο της ποίησης.
Το «Ελύτης», γράφει ο μελετητής του Μάριο Βίτι, αποτελεί συνδυασμό της συλλαβής που προέρχεται από τις λέξεις «Ελλάδα», «Ελευθερία», «Ελένη» και της γενικής τοπωνυμικής κατάληξης των ονομάτων, όπως «Πολίτης» . Είναι ένας ιαμβικός τρισύλλαβος, με ένα υγρό «λ» και γοητευτικό μουσικό τονισμό.
«Το πραγματικό μου όνομα κουβαλούσε το βάρος μιας μικρής εμπορικής και βιομηχανικής φήμης που για όσους το έφεραν με υπερηφάνεια -και ήταν όλοι τους άνθρωποι που μόνη τους φιλοδοξία ήτανε το κέρδος - θα ήταν μεγάλη δυστυχία να το δούνε να ταυτίζεται με την υπόσταση ενός ποιητικού έργου παράξενου και ριψοκίνδυνου» εξηγεί στα κατοπινά χρόνια της καταξίωσής του ο ποιητής. Και συνεχίζει : «Πήρα ψευδώνυμο γιατί θάτανε ντροπή να φτιάξω ένα έργο για το οποίο αφιέρωνα όλες μου τις δυνάμεις, όλο μου το πάθος μου για την αφιλοκέρδεια και να το ταυτίσω, ύστερα, με ένα όνομα συνυφασμένο με ο, τι ατομικά εγώ μισώ, δηλαδή, το… πρακτικό πνεύμα, την εμπορική πίστη, τον άκρατο ωφελιμισμό» . (Συνέντευξη για την οικογένεια Αλεπουδέλη, ψηφιοθήκη Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης).
Ο Ελύτης αρνήθηκε την παραδοσιακή ποίηση με τα γλυκερά ομοιοκατάληκτα, φλερτάροντας με τον ανατρεπτικό υπερρεαλισμό-αλλά χωρίς να του δοθεί ολοκληρωτικά, αν και ταξίδεψε πολύ στην Ευρώπη ερχόμενος σε επαφή με τους υπερρεαλιστές.
Η δόξα, που ήρθε το 1964 με την μελοποίηση του «'Αξιον Εστί» από τον Μίκη Θεοδωράκη και οι υποδοχή που είχαν τα προηγούμενα έργα του «Προσανατολισμοί», « Ήλιος ο Πρώτος», «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας», «Η καλοσύνη στις λυκοποριές», δεν τον άλλαξαν.
Από τα σημαντικότερα έργα του τα αλληγορικά Ήλιος "ο ηλιάτορας", «Το φωτόδεντρο», αλλά και «Τα ρω του έρωτα», που έγραψε την περίοδο της δικτατορίας, αν και η αλήθεια είναι, ότι ουδέποτε υπόγραψε δήλωση κατά της στρατιωτικής χούντας.
Συνέχισε την ποιητική γραφή μέχρι το τέλος της ζωής του, με κυριότερα δημιουργήματα «Τα ετεροθαλή», «Η Μαρία Νεφέλη», «Τρία ποιήματα σε σημαία ευκαιρίας», «Το μονόγραμμα», «Ο Μικρός ναυτίλος».
Ο Ελύτης, έχει γράψει μερικούς από τους ωραιότερους στίχους της παγκόσμιας ποίησης αλλά και εξαιρετικής σύλληψης παρομοιώσεις - προσωποποιήσεις
«'Ένα διαμάντι μέσα στη Δικαιοσύνη του Ήλιου»
«Το παρείσακτο κυμάτισμα ενός τρυφερού ιδιωτικού Σεπτέμβρη»
«Κι ο βοριάς πλημμυρισμένος δάκρυα»
«Εκείνοι που με λιθοβόλησαν δεν ζούνε πια. Με τις πέτρες τους έχτισα μια κρήνη»
«Έραβες φιόγκος προσμονής»
«Οι φωνές τους δεν είναι πια κουρέλια»
«Χρειάζονται αλήθειες, ακόμη και για να πεις ψέματα»
«Μες τους πολλούς γάμους των αρωμάτων οι αιμομιξίες πολλές»
στο πρώτο video, ακούγεται το "της Δικαιοσύνης ήλιε νοητέ" (ένα τραγούδι που πάντα όταν το ακούω, μου έρχεται να κλάψω, αλλά το παλεύω), είναι από την συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στο Ηρώδειο το 1993 και ερμηνεύει φυσικά ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης
στο δεύτερο video ακούγεται το "προφητικό" "Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού".
Πρόκειται για την πρώτη κλασσική εκτέλεση του "Άξιον εστί" το 1964, ο τραγουδιστής λέγεται Δημητρίεφ και τραγουδάει μαζί του ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Αφηγείται ο μεγάλος Μάνος Κατράκης.
το τραγούδι
Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού
και κορίτσια ωραία με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!
Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!
Φύγανε φύγανε ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο
και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.
Ναοί στο σχήμα τ' ουρανού
και κορίτσια ωραία με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!
Πουλιά το βάρος της καρδίας μας ψηλά μηδενίζοντας και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!
Φύγανε φύγανε
ο Μαΐστρος με το μυτερό του σάνταλο και ο Γραίγος ο ασυλλόγιστος με τα λοξά του κόκκινα πανιά.
Φύγανε και βαθιά κάτω απ' το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας
χαλίκι μαύρο και βροντές, η οργή των νεκρών
και αργά στον άνεμο τρίζοντας εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά
φοβερά, των βράχων τ' αγάλματα!
βρήκα και ένα πολύ ωραίο video για το μονόγραμμα
κάντε click για όλη την ανθολογία του Ελύτη (επειδή οι σύνδεσμοι σας πάνε άλλα 'ντ' άλλων δοκιμάστε από το πλαίσιο της αναζήτησης που λειτουργεί κανονικά)
αλλά και εδώ click για πολύ, πάρα πολύ Ελύτη (επίσης και εδώ, όλο το έργο του)


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου