Δυστυχώς δεν ευτύχισα να είμαι εκεί και έτσι ότι νέα σας έχω, είναι όσα παρακολούθησα από εφημερίδες, τηλεόραση και διαδίκτυο.
Η ταινία λοιπόν που παίρνει τον "Χρυσό Αλέξανδρο" που είναι το μεγαλύτερο βραβείο του festival, είναι η "Periferic" ή "Στις παρυφές", όπως μεταφράστηκε στα Ελληνικά, του Ρουμάνου σκηνοθέτη Μπογκτάν Τζόρτζε Απέτρι και το story χοντρικά ςίναι γύρω από το δράμα μιας νεαρής καταδίκου σε 24ωρη άδεια για να παραβρεθεί στην κηδεία της μητέρας της.
Δείτε το...
trailerΓια την ερμηνεία της στην ίδια ταινία βραβεύτηκε και η πρωταγωνίστρια Άννα Ουλάρου, ενώ την ίδια ταινία βράβευσε και η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου.
Το δεύτερο βραβείο, «Αργυρός Αλέξανδρος», πήρε η ταινία «Attenberg» Ελληνίδας σκηνοθέτη Αθηνάς -Ραχήλ Τσαγκάρη. Η ταινία αυτή συζητήθηκε πάρα πολύ τις ημέρες του festival, αλλά συγκεκριμένη είκονα, εγώ τουλάχιστον, δεν έχω ακόμα σχηματίσει. Μόλις όμως έχω νέα και ίσως trialer θα σας ενημερώσω.
Τον «Χάλκινο Αλέξανδρο», τρίτο βραβείο, το οποίο απονέμεται για πρώτη φορά, πήρε η ταινία «Ζαν Ζαντί- Ενας καλός άνθρωπος» (βασισμένο σε πραγματική βιογραφία) των Λάουρα Αμέλια, από τον Αγ.Δομήνικο, και Ισραέλ Κάρδενας, από το Μεξικό.
Το βραβείο σκηνοθεσίας απονεμήθηκε στον ρουμάνο Μαριάν Κρισάν για την ταινία του «Morgen» (Αύριο), ενώ οι πρωταγωνιστές της ταινίας Αντράς Χαθάζι και Γιλμάζ Γιαλτσίν μοιράστηκαν το βραβείο Ανδρικής ερμηνείας. Το βραβείο σεναρίου κατέληξε στα χέρια του πολωνού Μάρεκ Λέχκι για την ταινία «Το Πανόραμα».
Το πολύ σημαντικό βραβείο κοινού (και είναι σημαντικό. γιατί αυτό απονέμεται από τους ίδιους τους θεατές, που σημαίνει ότι πέρα από την όποια καλλιτεχνική αξία και αρτυιότητα έχει μια ταινία, το κοινό ίσως το αγγίξει κάποιο άλλη -όπως συνέβη τώρα- και σε κάθε περίπτωση αυτή είναι το ζητούμενο, μια δουλειά που παράγεται για να την δει κόσμος, για να έχει θεατές, πρέπει πρώτα να αγγίζει αυτούς και μετά καλοδεχούμενα και τα βραβεία)
Το βραβείο κοινού λοιπόν στην ταινία «Άπνοια» του Άρη Μπαφαλούκα
στην φωτό ο Άρης Μπαλαφούκας και αν σας θυμίζει κάτι το πρόσωπό του, σας λέω ότι ορθά σας θυμίζει, έχει εμφανιστεί ως ηθοποιός στην ταινία του Νίκου Περάκη "Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο" του 2005 όπυ ενσάρκωνε το ρόλο του ταγματάρχη Χρήστου Γουβέλη.
Ο Μπαλαφούκας έχει σκηνοθετήσει αρκετά επεισόδεια των τηλεοπτικών σειρών "10η εντολή" και "Ιστορίες από την απέναντι όχθη"
Μόλις έχω περίσσοτερες πληροφορίες λοιπόν για την "Άπνοιά" του θα ενημερωθείτε άμεσα.
Διαβάστε ακόμα για τον σημαντικό Ταϊλανδό σκηνοθέτη που ήταν παρών στο 51o festival Θεσσαλονίκης Απ. Ουερασεθακούλ: «Είναι σαν να φτιάχνεις ένα τείχος, όταν προσπαθείς να εξηγήσεις τα πάντα για τις ταινίες σου»
Δείτε και τα παρακάτω θέματα Οι δημιουργοί μιλούν στο 51ο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης και Masterclass από ένα θρύλο στα Κινούμενα Σχέδια, για τον Κροάτη Μπόριβοϊ «Μπόρντο» Ντοβνίκοβιτς, που μιλάει για την ιστορική διαδρομή της Σχολής κινουμένων σχεδίων του Ζάγκρεμπ από το 1950, για το σοσιαλιστικό καθεστώς, τη λογοκρισία, τους "σκλάβους" της Ντίσνευ και τις γυναίκες στο χώρο του animation, αλλά και ένα άρθρο για τον Ιρακινό Μοχάμετ αλ Νταράτζι, και την ταινία του "Ο Γιος της Βαβυλώνας" που προβλήθηκε στο festival εκτός συναγωνισμού. Η ταινία αυτή έχει βραβευτεί με το Βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας και το Βραβείο Ειρήνης στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2010
Τέλος, ένα ακόμα trailer από τα "Εκατό Πρωινά" του Conor Horgan, που προβλήθηκαν στην ενότητα του Φεστιβάλ "Ανοιχτοί Ορίζοντες", την τρίτη ημέρα τουfestivalκαι η οποία μου μοιάζει για πολύ σπουδαία ταινία.
Διάβασα (εκτός του trailer που είδα) για την τιανία αυτή
της Τζένης Τσιροπούλου
Τα "Εκατό Πρωινά" του Conor Horgan, που προβλήθηκαν στην ενότητα του Φεστιβάλ "Ανοιχτοί Ορίζοντες", ίσως σηματοδοτούν τα τελευταία εκατό πρωινά μιας κοινωνίας που έχει καταρρεύσει ολοσχερώς και ο ισχυρότερος επιβάλλεται στον πιο αδύναμο. Σε μια σύγχρονη τεχνολογική κοινωνία όμως τη δύναμη την κατέχει εκείνος που μπορεί να προτάξει ένα όπλο...
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του Conor Horgan, ιρλανδικής παραγωγής, στην οποία ο σκηνοθέτης υπογράφει και το σενάριο, περιγράφει τη ζωή δύο ζευγαριών, που με ελάχιστες προμήθειες επιβιώνουν στην ιρλανδική ύπαιθρο, μετά από τη διάλυση της κοινωνίας και την απώλεια κάθε έννοιας πολιτισμού. Οι πόροι έχουν εξαντληθεί, οι πρωταγωνιστές μακριά από τον κόσμο της τεχνολογίας αδυνατούν να οργανωθούν, η ανθρωπιά παλεύει με τον κυνισμό και τελικά νόμος γίνεται το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Με λιτή σκηνοθεσία και κάποια καταπληκτικά φωτογραφικά καρέ, η ταινία σκιαγραφεί την οικονομική κρίση που κλονίζει αναπόφευκτα τις αξίες και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Ο σκηνοθέτης, παρών στην προβολή της ταινίας του, δήλωσε ότι "έγραψα για αυτό που με φοβίζει περισσότερο. Την κατάρρευση της κοινωνίας και το πόσο εύθραυστη είναι, στην πραγματικότητα, αυτή. Η ζωή δεν αξίζει χωρίς το πλαίσιο του πολιτισμού και της κοινωνίας". Αφήνοντας ένα αινιγματικό, ανοιχτό τέλος στην ταινία αλλά και με τα αίτια της κοινωνικής εξαθλίωσης να υπονοούνται, τα "Εκατό Πρωινά" ακροβατούν ενδεχομένως ανάμεσα στην "επιστημονική φαντασία" και στον ωμό ρεαλισμό, σε μία κατάσταση που βρίσκεται στο μεταίχμιο της μη ρεαλιστικής αισιοδοξίας και στο ρεαλιστικό παράδοξο.
Το trailer της ταινίας



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου