Λαμπράκης 48 χρόνια μετά

του Κώστα Κούστα

Η μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη συνδέει αγώνες και αιτήματα πολλών δεκαετιών του ελληνικού λαού. Ενώνει το «Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά» της Εθνικής Αντίστασης, με το «Μια η πατρίδα, ένας ο άνθρωπος, χαρά, ζωή / δίχως το σύνορο, δίχως το μίσος, ειρήνη!» που τραγουδούσαν οι πεζοπόροι των πορειών ειρήνης τη δεκαετία του ’60.

Ο Λαμπράκης ζει, γιατί παραμένουν ζωντανά τα οράματά του και εμπνέουν τους σημερινούς κοινωνικούς αγώνες.

«Κρίση, αδιέξοδο, καθυστέρηση, όλο ίδιες λέξεις επαναλαμβάνονται. Χορεύουν γύρω – γύρω στον ίδιο χορό του Ζαλόγγου. Ελλάδα πλούσια, Ελλάδα υποανάπτυκτη, Ελλάδα κοιτίδα του πολιτισμού. Ελλάδα με τις...
χιλιάδες αγράμματους και τα ερειπωμένα σχολεία, Ελλάδα με σχολεία χωρίς δασκάλους, Ελλάδα με δασκάλους χωρίς δουλειά. Χρόνο με το χρόνο οι στρατιωτικές δαπάνες αυξάνονται και ας είναι από τις πιο υψηλές στην Ευρώπη…».

Το λόγια αυτά από ομιλία του Γρηγόρη Λαμπράκη σε εκδήλωση της «Εργατικής Κίνησης Ειρήνης» στις 7.5.1962 παραμένουν επίκαιρα, 48 χρόνια μετά τη δολοφονία του.

"Ζ"

του Κώστα Γαβρά - μουσική Μίκης Θεοδωράκης