σχεδόν μπλε

Γεννήθηκε το 1929 στις 23 Δεκεμβρίου, και πέθανε στις 13 Μαΐου 1988 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Αμερικανός στη καταγωγή, τρομπετίστας της jazz στο επάγγελμα, (αν αυτό΄, δηλαδή αυτό το συναίσθημα που έχει η μουσική του μπορεί να χαρακτηριστεί επάγγελμα).

Ο Chesney Henry "Chet" Baker, (Τσετ Μπέικερ) έγινε περισσότερο αγαπητός στου λάτρεις της "μαύρης" μουσικής, για την  cool jazz που έπαιζε με χαρακτηριστικό γνώρισμα της, τους μελαγχολικούς της ρυθμούς. Δυστυχώς εξαρτήθηκε κι αυτός από ουσίες και αυτή ήταν και η αιτία του θανάτου του στα 59 του χρόνια.

Το παίξιμό του για τους ακροατές αυτής της μουσικής, είναι πολύ κοντά σ' εκείνο του Miles Davis, χωρίς τις εξάρσεις που χαρακτηρίζει τους...

περισσότερους τρομπετίστες του είδους.

Το almost blue, είναι κομμάτι από την εξαιρετική (για το δικό μου τουλάχιστον γούστο) ταινία let's get lost, (ας χαθούμε), του Bruce Weber που έπαιζε ο ίδιος ο Chet Baker , αφού ήταν μια ταινία - ντοκιμαντέρ, γαι τη ζωή του.

Almost Blue by Chet Baker

Almost doing things we used to do

There's a girl here and she's almost you

Almost all the things that your eyes once promised

I see in hers too

Now your eyes are red from crying

Almost blue

Flirting with this disaster became me

It named me as the fool who only aimed to be

Almost blue

It's almost touching it will almost do

There's a part of me that's always true...always

Not all good things come to an end now it is only a chosen few

I've seen such an unhappy couple

ALMOST Me/You/Blue

το Let's Get Lost κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1988, λίγο μετά αφού είχε αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, ο πρωταγωνιστής του


αντιγράφω από το  mypatra.cinema
Let's Get Lost / 1988) Του Μπρους Γουέμπερ
Στα εξώφυλλα των δίσκων και τις φωτογραφίες που πετυχαίνει κανείς να κοσμούν συχνά τις γωνιές καπνισμένων τζαζ στεκιών, η φιγούρα του τρομπετίστα Τσετ Μπέικερ με το ελκυστικό παρουσιαστικό, το απαράμιλλα cool ύφος και μια κάποια υποψία θεσπέσιας μελαγχολίας μονίμως κρυμμένη πίσω από το βλέμμα του δεσπόζει ως πρότυπο όλων των beautiful losers αυτού του κόσμου και ως διαχρονικά ρομαντικός μύθος. Στην ταινία του φωτογράφου Μπρους Γουέμπερ, ο Τσετ Μπέικερ αφήνει το πάνθεον των λαμπρών αστέρων στο οποίο ανήκε και παίρνει τη θέση ενός τσακισμένου ειδώλου στη μακρά λεωφόρο των μεγάλων καταραμένων της μουσικής. Παύει πλέον να αποτελεί ένα poster boy της τζαζ και ξεγυμνώνεται ως ένας άνθρωπος ατελής και τρωτός που κινείται ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, παλεύει με τους δαίμονές του και αποδέχεται καρτερικά τη σφοδρή πτώση του πλάι στα περασμένα μεγαλεία, που μόνο κάποιες διηγήσεις απομένουν πια να του θυμίζουν. Φωτογραφίζοντας τα πάντα μέσα σε εξπρεσιονιστικές ασπρόμαυρες αποχρώσεις, εναλλάσσοντας έξυπνα παρελθόν με παρόν και πολύτιμα πλάνα αρχείου με τωρινές συνεντεύξεις από οικείους του Μπέικερ όσο κι από τον ίδιο τον τρομπετίστα, το ντοκιμαντέρ του Γουέμπερ γίνεται ένα θλιμμένο πορτρέτο που κοιτάζει πίσω από τους μύθους της επιτυχίας, της νεότητας, της ομορφιάς. Και το μόνο που συναντά είναι στοιχειωμένοι άνθρωποι. Λ.Κ.