να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο

κι άλλο η Ελλάδα να σε πεθαίνει,

λέει ο ποιητής και τραγουδάει η τραγουδιάρα.

εγώ όμως δεν έχω αυτό το τραγουδάκι στο νου μου, έχω ένα άλλο

Μα καλά θα μου πείτε, Αγ' Αγάθης χθες, γλεντάγαμε στα νταούλια μέχρι το ξημέρωμα τι κάθεσαι τώρα και βάζεις και ακούς τέτοια τραγούδια

Θα σας απαντήσω, ότι αφενός μεν έχετε...

δίκιο, αφετέρου όμως, με πλάκωσε μια μελαγχολία, για ανεξήγητο λόγο σήμερα το πρωί, (πρέπει να είναι αυτές οι εφηβικές μελαγχολίες που πιάνουν και την κόρη μου) και κάθισα να γράψω, μήπως και μου περάσει, γιατί όπως έχω ξαναγράψει, αυτό το ιστολόγιο, είναι για μένα σαν το xanax, λειτουργεί αγχολυτικά

Οπότε εσείς διαβάστε μέχρι εδώ και μην ακούσετε το τραγούδι, κρατήστε στο αυτί σας το νταούλι και την πίπιζα, τι να ακούτε τώρα για ψεύτικα μεγάλα λόγια, τα ξέρετε καλά

Κυριακή πρωί, καλημέρα σας (και να σας εκμυστηρευτώ κάτι, τώρα που μιλάμε μεταξύ μας και δεν μας ακούει κανείς. δεν θα πέθαινα ΠΟΤΕ για την Ελλάδα, δεν προλαβαίνω, με έχει πεθάνει αυτή τελείως)

ταινία: "ρεμπέτικο" 1983
σκηνοθεσία: Κώστας Φέρρης
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Δεν έχω σπίτι πίσω για να ρθω
ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
να περπατήσω μια Πρωτομαγιά

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα

Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα

Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες γύφτισα μαϊμού
Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα

Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρενες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς

Δεν έχω άγιο για να προσκυνώ
ούτε καντήλι σ' άδειο ουρανό
δεν έχω ήλιο ούτε αστροφεγγιά
να τραγουδήσω μια πρωτομαγιά