ένα σχολείο κλείνει

Δε γράφω για ένα σχολείο από αυτά που νομίζετε.

Γράφω για ένα Θεατρικό σχολείο, μια σχολή Θεάτρου που δίδαξε όλους τους μεγάλους αυτής της τέχνης. Είτε στέκονταν μπροστά, είτε πίσω από τα φώτα.

Δεν υπήρξε όμως μόνο για τους ανθρώπους της τέχνης του σχολείο, αλλά ακόμα και για τους...
θεατές. Εκεί, μάθαινε ο θεατής τι σημαίνει θέατρο, τι σημαίνει σεβασμός σ' αυτή τη σπουδαία τέχνη. Μάθαινε τους "κανόνες της καλής συμπεριφοράς" του θεατή. Εκεί ο θεατής κατάφερνε να γίνεται ένα με το δράμα, να εντρυφεί και να μοιράζεται την αγωνία, τη χαρά ή το δράμα του υποδυόμενου χαρακτήρα. Κι αυτό, δεν έγινε τυχαία, ήταν ο δάσκαλος που ήταν καλός, ήταν που ήταν δάσκαλος ο Σπύρος Ευαγγελάτος και το σχολείο του, ήταν το Αμφί-θέατρό του.

Το μεγάλο αυτό θεατρικό σχολείο, ιδρύθηκε από τον ίδιο το σκηνοθέτη το 1975 και ανέβασε από τότε 95 παραγωγές.

Παραγωγές που αγαπήθηκαν πολύ, άλλες που προκάλεσαν τη μήνη της εκκλησίας, ή της πολιτείας, αλλά πάντως σ' όλα αυτά τα  χρόνια, κατάφερνε να στέκεται πρωτοπόρο στη τέχνη του θεάτρου.

Και τώρα, ήρθε το τέλος,

Το “Αμφι-Θέατρο” του Σπύρου Ευαγγελάτου, αποτελεί το πρώτο θύμα της νέας, “μνημονιακής”, πολιτικής του υπουργείου Πολιτισμού: Έπειτα από 36 χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας, χειμώνα και καλοκαίρι, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, είναι αναγκασμένο να κατεβάσει την αυλαία του.

όπως λέει ο ίδιος

Οι λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση, δεν έχουν να κάνουν μόνο με την οικονομική κρίση “που υφιστάμεθα όλοι μας”, αλλά και με τη “διακοπή της κρατικής επιχορήγησης και το γεγονός ότι ο υπουργός Πολιτισμού κ. Π. Γερουλάνος δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημά μου να συναντηθούμε, αίτημα που έχω διατυπώσει εδώ και πάρα πολλούς μήνες”, διακοπή που επιβαρύνει αβάσταχτα το θέατρο, αφού μόνο το ενοίκιο του οικήματός του στην Πλάκα αγγίζει τα 9.000 ευρώ μηνιαίως. Ακόμη ένας λόγος είναι  και η «μη έγκριση της συμμετοχής του Αμφί-Θεάτρου στο Φεστιβάλ Επιδαύρου 2011, με αιτιολογία το ότι έλαβε και πέρσι μέρος στο ίδιο Φεστιβάλ».

Η πρόταση που είχε καταθέσει φέτος το Αμφιθέατρο ήταν για την παρουσίαση του «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, μουσική Μίκη Θεοδωράκη, μετάφραση Κώστα Γεωργουσόπουλου, σκηνικά-κοστούμια Γιώργου Πάτσα και με τον Γιώργο Κιμούλη στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

(σχόλιο: απερρίφθη αυτή η πρόταση και φοβάμαι ότι θα δούμε πάλι τίποτα απαράδεκτους ala Λιγνάδη και Ρώμα Αριστοφανικούς Βατράχους ή κάποιον κακοποιημένο Οιδίποδα ala Παπατάκη που είδαμε πρόπερσι)

είναι νομίζω αναμενόμενο στους καιρούς που ζούμε
ο αμοραλισμός, που διέπει την εξουσία, την οδηγεί στη σύνθλιψη της οποιασδήποτε σπίθας μπορεί να κρατήσει ζωντανή την κοινωνία
Παλεύοντας τον Πολιτισμό, πολεμάς με την παιδεία, και αυτό καταλήγει στην άγνοια της ιστορίας.
Αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο των νοεηθικών (επιτρέψτε μου τη λέξη) εξουσιών
να περιπέσει στη λήθη το "έρχεσθαι" και το "προέρχεσθαι", ώστε να γίνει ευκολότερη η αφομοίωση των ερχόμενων γενεών στη νέα πραγματικότητα
αντισταθείτε

για την ιστορία γράφω, πως η τελευταία παράσταση που παίζει τώρα το Αμφί-Θέατρο, είναι η Διαβολογυναίκα του Αυστριακού (Τυρολέζου)  θεατρικού συγγραφέα Καρλ Σένχερ.

Πρόκειται για ένα κείμενο των αρχών του 20ου αιώνα, που η δράση του ξετυλίγεται σε μια καλύβα, σε βουνά κοντά στα σύνορα δυο κρατών.

Εκεί κατοικούν ένας ασθενικός Άντρας και η συναρπαστική Γυναίκα του. Η περιοχή είναι πέρασμα λαθρεμπόρων και ο Άντρας είναι κλεπταποδόχος. Ένας νεαρός τελωνοφύλακας, που στο έργο αποκαλείται ο «Κυνηγός», αναλαμβάνει να διαλευκάνει το μυστήριο της ορεινής, ερημικής καλύβας. Ο Άντρας το μαθαίνει και πείθει τη Γυναίκα του να «ριχτεί» στον Κυνηγό, ώσπου αυτός να απομακρύνει τα κλοπιμαία απ’ το υπόγειο. Από κει και πέρα η πλοκή καλπάζει και οδηγεί στην κορύφωση με ένα αναπάντεχο τέλος.

Ο Καρλ Σένχερ είναι ένας από τους σημαντικότερους Αυστριακούς θεατρικούς συγγραφείς και η ακμή του τοποθετείται στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Το έργο 'Η Διαβολογυναίκα' γράφτηκε το 1914 και πρωτοπαίχτηκε το 1915 στη Βιέννη. Για το έργο του αυτό έχει χαρακτηριστεί "φανατικός μαθητής του Στρίντμπεργκ", ιδιαίτερα γιατί προβάλλει τη δύναμη αλλά και την αδυναμία της ερωτικής σχέσης.