εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες

ευλαβικά, πριν μπουν στο θυσιαστήριο

τώρα πετάνε τ' αποτσίγαρα οι τουρίστες

η συνεχής και συνεχιζόμενη βεβήλωση της ιερότητας της φύσης, της ίδιας της ζωής, του κόσμου, και του ανθρώπου πέρα από το προφανές, κατέλυσε τη μυστική συνοχή του ανθρώπινου γένους με αποτέλεσμα την...

καταβαράθρωση αυτού του ίδιου του προφανούς.

Του προφανούς των αξιών, του προφανούς της συλλογικότητας, του προφανούς της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του σκέπτεσθαι, του προφανούς του συναισθήματος, της αγάπης και του μίσους, του προφανούς του υπάρχω, ζω, αναπνέω, βιώνω και επιβιώνω, του προφανούς της ίδιας της ανθρώπινης διάστασης.

 

ο εφιάλτης της Περσεφόνης

ο εφιάλτης της ψυχής όλων μας όσων μπορούμε ακόμα να σκεφτόμαστε

Μουσική: Μάνος Χατζηδάκις

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη

Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα

κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο...

τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα

και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο!

Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης,

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μην ξαναβγείς!

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες,

ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο...

τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες

και το καινούργιο παν να δουν διϋλιστήριο.

Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης,

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μην ξαναβγείς!

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία

κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα...

τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία

άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα.

Κοιμήσου Περσεφόνη

στην αγκαλιά της γης,

στου κόσμου το μπαλκόνι

ποτέ μην ξαναβγείς!

όχι Περσεφόνη, μη κοιμηθείς,

μη μας αφήσεις μόνους, μη μας αφήσεις στη τύχη μας