ο πόρος

κι απέναντι το μνημείο του Ντολμά, ΣΙΩΠΗΛΟ, σα να ντρέπεται, μ' αυτά που του συμβήκαν.
σα να θέλει να κρυφτεί
για να μη θυμίζει πια το Λιακατά και τους συντρόφους του.
Σήμερα εορτάσαμε, (δυστυχώς ΔΕΝ ακούσαμε και τη μπάντα)
Ήρθαν κυρίες, καλοντυμένες και κύριοι με κοστούμια
Έβγαλαν λόγο και είπαν πόσο συγκινημένοι ήταν
Και μετά, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτούσε το ειδικό βάρος της στιγμής,
Καταθέσαμε  στέφανο, στα λύματά μας
Κάναμε και δοξολογία ΚΑΙ μνημόσυνο
ΌΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ ευτυχώς,

κατά πως...

άρμοζε στην ημέρα

τι μου θύμισε λέτε, αυτή η κωμωδία ή τραγωδία;
Κώστας Καρυωτάκης, Πρέβεζα



Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίσει μια «ελλιπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Ο Ηλίας Λογοθέτης διαβάζει ποιήματα και πεζά του Κώστα Καρυωτάκη.
Μουσική - Αυτοσχεδιασμοί: Χριστίνα Μαυρουδή, Βασίλης Γουδέλης